Het heeft even geduurd voordat ik dit jaar door de duizend kilometer grens ben gegaan. De afgelopen jaren was ik daar elke keer veel eerder doorheen. Sneeuw, ijs, pekel, regen, feestjes en andere factoren maakten het dit jaar een stuk moeilijker om met enige regelmaat de kilometertjes op de weg te draaien. Niet dat ik snel thuis blijf zitten als het weer even tegen zit. Maar de sneeuw en gladde wegen waren mij de afgelopen maanden al niet gunstig gezind op de MTB waardoor ik het lot op de racefiets niet extra wou tarten.


De duizend kilometer grens blijft een speciale grens. Toen ik in 2001 begon met fietsen had ik als doel om de Mont Ventoux te beklimmen, en ik had mezelf wijs gemaakt dat ik dan minstens duizend kilometer moest hebben getraind om daar aan te beginnen. Daar heb ik vervolgens drie maanden over gedaan, de duizend kilometer dan, de beklimming van de Mont Ventoux ging gelukkig wat sneller.

Een paar weken geleden kwam er iemand met het idee om al in de eerste week van februari in zuid Limburg te gaan fietsen. En hij vroeg zich af wie er nog meer zin had om mee te gaan. Gezien het weer in januari werd er helemaal niet zoveel aan buiten fietsen gedacht, maar juist daardoor werd ik wel geprikkeld om mee te willen gaan. Stel je nu eens voor dat het de derde februari plots mooi fiets weer is, wat is er dan mooier dan op die dag in Zuid Limburg te gaan fietsen met een stelletje CTWT-ers. Dus de dag maar in de agenda gezet en vrij genomen op het werk.

En het onverwachte gebeurde. Sneeuwde het nog op de dinsdagavond laat, terwijl ik met Diesel buiten liep, vanmorgen zag het er ineens prachtig uit. De zon scheen al vroeg in Eindhoven. het was een goede keuze dat voelde ik al gelijk aan. In Limburg zal er misschien nog wat ijs of sneeuw van vannacht kunnen liggen, maar tegen de tijd dat wij van plan zijn om te vertrekken moet dat met de temperatuur en de zon helemaal goed komen. Om half 11 komt Ronald mij ophalen met Martin. Marcel zien we in Maastricht, en om 12 uur vertrekken wij.

Zuid Limburg vanaf de Camerig.
Klik hier om het hele bericht te lezen...

Geen weer om buiten te spelen. Klagen kan natuurlijk niet, het is tenslotte een wintermaand, maar toch had ik graag wat meer buiten willen fietsen. Maar bij gebrek aan buiten fietsen is er natuurlijk altijd nog de surrogaat weg.

De surrogaat weg is niet mijn grootste vriend. Als ik besluit om weer eens over deze weg te rijden vond ik hem onder een dikke laag stof. De oude Gazelle Champion Mondial uit 1977 (MAVO diploma cadeau) doet het er nog steeds goed op, nu ik nog.
Klik hier om het hele bericht te lezen...

Er zijn van die dagen waarop het anders loopt dan je plant. Gister een pittige training met Wielerclub Eindhoven gehad. Aan deze trainingen (eerste 6 weken van het jaar) doe ik al jaren mee, en zij vormen een goede basis voor de rest van het seizoen. De training begint altijd met ruim 45km inrijden om daarna op de kluis voluit, kop over kop, te rijden. De eerste week 1 ronde (10km) waarna er elke week een ronde bijkomt totdat we op 4 ronden zitten (40km). Daarna nog 25km terug fietsen naar Eindhoven, en ik schrijf bewust terug fietsen ipv uitfietsen, want daarvoor ligt het tempo te hoog. Op zondag is er altijd Groepje Veldhoven waar je met mee kunt rijden, maar de combinatie WCE training op zaterdag en Groepje Veldhoven op zondag is niet goed. Na de zware training van de zaterdag is het beter de zondag wat rustiger te fietsen. Dus bewust ga ik niet het groepje Veldhoven opzoeken,vertrek ik wat later, maar rij ik toevallig vanmorgen wel nagenoeg dezelfde route. Op weg naar Weert wordt ik nog door twee wielrenners ingehaald, die lekker kop over kop rijden. Ik pik even aan en draai mee, maar dan voel ik mijn benen en laat ik ze van me wegrijden. Ik hou netjes mijn eigen, rustiger, tempo. Na Weert, lang het kanaal, wordt ik ineens ingehaald door (een deel van) groepje Veldhoven, en tja op dat saaie stuk langs het kanaal is de verleiding ineens wel te groot om een groepje te laten gaan. Dus pik ik aan en draai lekker met ze mee, heerlijk. De beurten op kop doen wel pijn in de benen, maar in de groep draait het heel erg lekker. Als het dan ook nog begint te sneeuwen ben ik helemaal blij dat ik niet alleen rij, en besluit ik ook om met hun terug te rijden naar Eindhoven ipv er nog een paar rondjes op de kluis bij aan te plakken (op zondag rijdt daar altijd een grote groep). Vandaag geen sprintje bij Cafe Zomerhof, we rijden in een strak tempo door, het begint koud te worden, wat mede komt door het stilstaan ivm een lekke band. Thuisgekomen pak ik gelijk handdoek en schone kleren en haast ik me naar FitnessFirst (200m) om me lekker op te warmen in de Sauna. Maar ondanks de sauna zit ik nu met dikke benen, ik had beter moeten weten en gewoon de geplande training af moeten werken. Opdracht niet volbracht

Gisteravond was het gezellig en is het weer laat geworden. Toch besloten vandaag de MTB tocht in Aalst te gaan rijden. Door de regen zal de meeste sneeuw en ijs we weg zijn uit de bossen, en ja de ondergrond zal op sommige plekken nog wel bevroren zijn, wat het rijden niet gemakkelijker zal maken. En uiteraard de waarschuwingen van Hélène in de wind geslagen. Ik begrijp ze wel, ben natuurlijk al een aantal keren hard gevallen, maar het is zo leuk om te doen, en een uitgezette tocht is weer een nieuw parkoers. Dus toch om pad naar Aalst. En dit keer met als hoofddoel om eens een hele training OP de MTB te blijven zitten. Bij de start kom in Rene Mackenbach tegen en gezamelijk gaan we op pad. Aangezien we redelijk laat vertrekken is het niet druk. De route is gemakkelijk te volgen, een zwarte baan tussen het wit. Delen zijn nog flink bevroren en er liggen grote plassen. Ook zijn er stukken met veel, heel veel modder. Het is van alles wat, zelfs stukken die er droog bij liggen, vooral onder de dennenbomen. Het is een erg mooie route en ik ben blij dat ik gegaan ben. En ik rij voor mijn gevoel erg goed, geen bijna vallen maar lekker fietsen. Onderweg, iets over de helft van de route, hebben ze midden in het bos een bevoorradingsplek ingericht. Heerlijk om in die kou, want koud is het als je doorweekt bent van het rijden door de plassen, te genieten van een kop warme soep en een paar plakjes cake. Ook het tweede deel gaat erg goed, en langs de A2 leef ik me helemaal uit, geen sneeuw, ijs of blubber, alleen maar zand fantastisch. Het laatste stukje rijden we wat rustiger, ik wil mijn missie volbrengen. En dan op 300m van de finish gaat het dan toch weer mis. Het tempo is er al uit, we rijden over een brede zandweg die in het midden wat ophoog loopt. De concentratie zal wat minder geweest zijn, en ineens ben ik los van mijn fiets en maak ik weer op een onzachte manier contact met de grond. Met tranen in mijn ogen sta ik (weer) op en mismoedig kijk ik naar mijn rechter heup waar een nieuwe bult zich al manifesteert bovenop de daar al aanwezige bult van 2 weken geleden. MTB-en op ijs is blijkbaar niet mijn ding. Missie mislukt.

Eind september zat ik voor de laatste keer op de race fiets. Sindsdien alleen op de MTB gereden (je weet wel, vallen en opstaan). Maar vandaag was het dan eindelijk weer zover. De eerste training met wielerclub Eindhoven stond op het programma. Gisteravond nog flink bezig geweest om de Gazelle (de winterfiets) weer fiets klaar te krijgen, oa SPD pedalen erop gezet zodat ik met de winter MTB schoenen kan fietsen. En ik heb er zelfs spatbordjes op gezet, zodat ik wat minder last heb van het water op de weg.

Foto van website wielerclub Eindhoven. Vorig jaar genomen

Op 9 uur stonden ongeveer 25 man klaar. Waaronder een zestal CTWT-ers (Edwin, Tom, Tim, Buurman Rene van Tim, Rob en ik dus). Ik het echt het gevoel dat ik uitgelaten werd. Heerlijk om weer op de racefiets te zitten. Ik had dan ook snel het goede gevoel terug. Heerlijk ronddraaiend rijden wij naar Weert. Maar dan merk ik dat er een stuk of 4 CTWT-ers missen, en samen met Tom fiets ik terug en vinden we de anderen na een paar kilometer terug. Een paar lekke banden en een gebroken spaak was het resultaat van hun eerste 10km. Dan maar met ons eigen groepje door gefietst. En dat ging lekker. via Weert naar Loozen, Hamond en dan via Budel weer terug, want op de kluis is nog niet te fietsen, daar ligt nog ijs en sneeuw op de weg. Voor Budel de volgende lekke band, nu is Tom de gelukkige. Stilstaan is koud worden, en dat voelden we al snel. Daarna via Leende Valkenswaard weer terug naar Eindhoven. Onderweg nog een paar sprintjes op de plaatsnaam bordjes, Normaal altijd leuk maar vandaag is winnen niet zo leuk, wat een excuses bij sommigen, pfffff.

's Avonds nog gezellig uit eten geweest om de verbrande calorieën weer zorgvuldig aan te vullen :-)

Vandaag geen voorstelling. Vandaag mogen de in de winter fietsende leden van team Brabant het doen zonder mij. Vandaag geen voorstelling van Robbie Knoxville.

Gistermorgen weer op pad geweest met de MTB met Edwin en Rob L. Heerlijk gereden op het parkoers achter Waalre. Het ging erg goed en gemakkelijk, vooral de technische delen gingen heerlijk. Maar overmoed ligt op de loer, zo ook giste weer. Op een recht stuk werd er vol gas doorgetrokken en aan het einde ging het dus mis. Mijn voor of achter wiel of beide gleden weg op een klein stukje ijs welke netjes verborgen lag onder een dun laagje sneeuw. Met een mooie snoekduik vloog ik letterlijk door de lucht en smakte ik tegen de grond. Beteuterd lig ik op de grond en ik heb niet gelijk zin om op te staan, dit was een harde klap en ik denk al aan een sessie bij Tim, de fysiotherapeut die mij elke keer weer mag oplappen. Gelukkig is het dit keer de rechter heup ipv de gebruikelijke linker. Met mijn handen heb ik de val nog een beetje kunnen breken en mijn hoofd heb ik daardoor gelukkig niet gestoten (tenminste niet dat ik gemerkt heb). Als ik mijn benen weer onder mijn romp krijg voel ik me toch wel even goed beroerd. Maar ik ben wielrenner, dus een paar minuten later vervolgen wij onze weg weer. En als we op het mooie cross pad rijden langs de A2 naar Leende geef ik weer vol gas, heerlijk alle pijn even vergeten..

Thuis aangekomen doe ik net of er niets gebeurd is, want medelijden hoef ik niet meer te verwachten, ik ben nu al zo vaak gewaarschuwd. Echter aan mijn gezicht ziet Hélène wel dat ik weer gevallen ben, en zoals verwacht “Ik wil er niets over horen, en niets van merken” is de opmerking.

Als ik ’s avonds op de bank zit en Jackass the movie aan het kijken ben, zie ik ineens een grote overeenkomst tussen een aantal “stunts” en mijn MTB optredens, en krijg ik het idee dat mijn MTB stunts prima in een dergelijke film zouden passen. Ik wordt daar niet vrolijk van en sms de in de winter fietsende leden van team Brabant dat er morgen geen voorstelling is van Robbie Knoxville.

Het heeft even geduurd voordat ik mijn complete ORM verhaal geschreven heb. Dit komt deels door 5 seconden in de afdaling van de Kuhtai. Ja 5 seconden. 5 seconden op 9 uur en 22 minuten die een grote indruk bij mij hebben achter gelaten. 5 seconden waar ik dagelijks aan terug denk, soms meerdere keren. 5 seconden waarbij een engeltje op mijn schouder heeft meegereden.


Het profiel van de ORM.


De route van vandaag.

Als de wekker afloopt is het nog donker buiten. Ik heb verrassend goed geslapen, en dat is wel eens anders geweest voor een cyclo. Maarten is ook al wakker, en het “proppen” kan beginnen. Normaal hou ik wel van ontbijten maar op de ochtend van de cyclo is het allemaal niet zo smakelijk, er moet (te) veel naar binnen, want ik moet er heel wat uurtjes op rijden. Het weer ziet er goed uit, de voorspellingen lijken uit te komen, dus het zou een prachtige dag moeten worden. Maar nu is het nog erg koud buiten, een graadje of 5. De kleren gaan aan, de zakken zitten vol en dan gaan we naar de start. Het is inderdaad koud buiten, dat is goed te voelen als ik na 200m al de 70km/uur aan tik. We hoeven maar een paar kilometer naar de start, en we sluiten aan in de lange rij.



Nog een kwartier en dan zal het startschot klinken en kunnen we beginnen. Een lange tijd van voorbereiding voor deze dag. In Februari vrij plots besloten dat ik toch een keer de Ötztaler Radmarathon gereden wou hebben, en aangezien je ingeloot moet worden, maar gelijk besloten om me voor de 2009 editie in te schrijven, zonder te realiseren dat het wel eens gelijk raak kon zijn. Binnen team Brabant was er weinig animo om mee te gaan. Alleen Arno en Maarten schrijven zich ook in, en Arno haakt voortijdig af omdat hij net vader is geworden (en zijn conditie te wensen over laat). Maar in Maarten heb ik een goed maatje voor deze dagen.




Wachtend op het startschot eet ik nog een banaantje en praat ik met een Nederlander die naast me staat. Ik heb nog getwijfeld om met mijn Zipp’s 404 te starten hier, maar toch besloten het niet te doen, te hoge velden, maar de Nederlander naast mij staat gewoon met Zipp’s 808 aan de start, en het is zijn zoveelste deelname al. Hij zal wel hard dalen met die wielen. Op exact kwart voor zeven weerklinkt het kanonschot en mogen we beginnen aan de tocht over 238km met 5500 hoogte meters. Ik wens Maarten succes als we 7 minuten later over de startstreep gaan.

De eerste 30km is afdalen en samen met meneer Zipp 808 beginnen we aan een inhaal race naar voren. Er wordt netjes gereden en links is er voldoende ruimte om in te halen. Echter na 6 km moet ik meneer Zipp 808 laten gaan, want de druk in mijn blaas wordt nu al te groot. Een minuutje later zit ik weer op de fiets en begint de 2e inhaal race. Ineens zie ik een CTWT tenue en even later ga ik onze voorzitter voorbij. Geen tijd voor een gesprek, maar ik wens Martin nog wel even succes in het voorbij gaan. Na 30km een scherpe bocht na recht en ik schakel na het kleine blad. De eerste klim, de Kuhtai, gaat beginnen.

Het minuutje dat ik door de pisstop verloren had op meneer Zipp 808 heb ik blijkbaar weer goed gemaakt, want samen beginnen we aan de beklimming. Echter ook nu duurt het samen rijden niet zo lang. De kou is blijkbaar op mijn blaas geslagen, want na 2km klimmen sta ik al weer stil. Meestal word ik zenuwachtig als dit in het begin al vaak voor komt, maar vandaag doet het me niets. Ik heb een goed gevoel, mede omdat de eerste 2 kilometers kimmen erg gemakkelijk gingen. Meneer Zipp 808 heb ik daarna niet meer gezien, maar later, bij het bestuderen van de uitslagen, begreep ik dat ik hem toch ergens voorbij ben gegaan.




Het klimmen tussen veel andere wielrenners kan betekenen dat je soms een beetje ingesloten raakt. Je kunt niet altijd je eigen tempo rijden omdat je even moet “wachten” voordat je iemand voorbij kunt. Deze klim is in % de zwaarste van de vier cols waar we vandaag overheen moeten. Er zitten een aantal hele steile stukken in. De renners om je heen geven echter ook de nodige afleiding. De klim slingert grotendeels door een bos en af en toe steken we een beekje over. De natuur is hier erg mooi met nog mist tussen de bomen.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Na een hele gezellige kerstavond en eerste kerstdag met veel en vooral lekker eten en passende wijn was ik wel even toe aan een beetje rondrijden in de buitenlucht.


En Rob L dacht er ook zo over. Dus in Valkenswaard afgesproken en op weg naar de groene MTB route. Eigenlijk zouden we de Kerst MTB tocht in Valkenswaard gaan rijden, maar die was afgelast omdat de route te veel ijs bevatte.


En al snel hebben wij ook in de gaten dat het bos niet echt toegankelijk meer is om te fietsen. Er licht voornamelijk ijs en we glijden alle kanten op. Ik merk dat ik nu wel in het voordeel ben met mijn dikke banden en als het eventjes kan "scheur" ik weg en "geniet ik van de luxe" als ik op Rob L aan het wachten ben :-)
Door het bos rijden we richting de kluis om dan daar meer een stukje op de weg te fietsen.


Maar na een paar kilometer op de kluis wordt het meer en meer glijden over ijs. Het is hier nog gevaarlijker dan in het bos, en voorzichtig glijden we weer terug richting Valkenswaard. We kunnen natuurlijk niet te vroeg thuiskomen, dus bij de rotonde stoppen we en genieten we van de koffie bij cafe Zomerhof.


Morgen nog maar eens een poging wagen. Maar nu eerst het aperitief inschenken :-)

Na het heerlijke dagje van giteren heb ik heel veel zin om weer de sneeuw in te duiken met de MTB. En ik weet Hélène te overtuigen dat het heel erg leuk is.




Dus wij op pad door de bossen rondom Waalre, waar een mooie MTB route ligt. Het is even wennen, maar het duurt niet lang en dan fietst ze net zo hard als ik door het bos, en als ik eerlijk ben, stuurt ze gemakkelijker door de sneeuw dan ik.

Klik hier om het hele bericht te lezen...