Rob's wielren blog

Klein foutje in de route

Na de verhalen over de tocht van gister heeft Helene ook veel zin om daar een stuk te gaan rijden. Het mag alleen wat korter dan 30km zijn.

We vertrekken met een aangepaste versie van de route van gister in de Garmin, ong 20km door de Petit Maures, en dan zonder de hele zwaare klim. Tot zover klopte het ongeveer. En dus gingen we vol goede moed op pad.

Weer komen we langs mooie plekken. Sta er van te kijken wat er hier allemaal in de omgeving te zien is waar ik het bestaan nog niet van wist na 30 jaar.

Ik vind het mMTB-en in dit soort omgevingen echt prachtig, geniet van elke meter.

Mooie afdalingen, en ik moet zeggen, Helene gaat overal met gemak naar beneden.

Op ruim 3/4 van de rit een mooie plek om even bij te komen van de inspanningen.

En dat was niet voor niets. Er resten nog een paar kilometers en een beklimming waarvan in niet weet hoe hij loopt, maar eerlijk gezegd maakte ik me bij het tekenen van de route al wat zorgen over dit laatste stuk.

Om de afstand van gister wat in te korten heb ik een andere klim terug naar huis gekozen. En dit is het begin, en tevens het gemakkelijkste deel van de klim.

En hoe kan het ook anders, ik zeg nog "rechts af" en wijs ook nog naar rechts, maar Helene is er van overtuigd dat rechtdoor beter is. En dat zullen we weten ook. Eerste stuk gaat nog lekker, en dan wordt het pad steeds smaller en komen we ineens voor een omgevallen boom tot stilstand.

Aangezien we net een heel stuk geklommen hebben, is er niet veel goesting om om te draaien, dus wordt het een stuk lopen en klauteren over een pad waar alleen de wilde zwijnen en de jagers komen. Gelukkig is het jachtseizoen nog niet open, want dan loop je hier echt gevaar.

Ik weet niet of dit nu het echte Mountain biken is, maar dit kan je dus overkomen op onbekend terrein.

Met de nodige acrobatiek klimmen we verder. En dan zijn we boven en verwacht ik de nodige verwijten over de gekozen route, maar in plaats daarvan kijk ik recht in de mooiste glimlach die ik ken.

En nee we waren er nog niet, er volgde nog een zwaar stuk met soms mul zand. Deze klim was uiteindelijk veel zwaarder dan de klim die ik uit de route gehaald had.

Ja ja onze relatie kan tegen een stootje en een schrammetje ;-)

MTB-en door de Petit Maures

Na een aantal ritjes op de MTB kriebelt het om wat verder weg te gaan. Dus gaan snuffelen op internet en een site gevonden met veel routes.

Vandaag met Luc op pad. De 25km variant van de Roc Azur staat in de Garmin, het wordt dus nieuwe paden ontdekken in de Petit Maures. Bij de eerste "Citerne" even goed de omgeving verkennen daar aan de overkant, daar gaan we ergens fietsen. Citernes kom je hier veel tegen, ze zijn gevuld met water voor de brandweer.

De roujte begint erg vriendelijk, al moet ik hierbij wel opmerken dat wij na 5km "ingestapt zijn" het begin van de officiele route is wel zwaar, maar dat hebben wij dus pas aan het einde. De route gaat nl vlak langs het huis van mijn schoonouders, en dus daar de route opgepikt.

Er zitten een aantal mooie technische stukken in, en een vreselijk zware klim. Van plateautje naar plateautje ben ik naar boven gereden en de stops waren echt nodig.

De laatste meters voor Luc, het lijkt niet zo steil op de foto, maar geloof mij het was ong 20%. Wat verderop komen we weer een "Citerne" tegen

Mooi uitzicht over de Petit Maures. En dan in de middle of nowhere plots bebouwing.

Het uithangbord en het terras beloven veel, en na een stoffig parkoers bij 30+ zou een koud biertje er best wel ingaan. Maar het is uitgestorven.

De laatste loodjes en Luc kan nog steeds lachen. Plots nog een prachtige "single track" en dan als afsluiting nog een zware en technische klim.

Het was een prachtig mooie route die ik iedereen aan kan bevelen mocht je in deze omgeving willen MTB-en.

De site met MTB routes in Frankrijk

A man's got to know his limitations

Nadat ik twee jaar geleden Jan Willem heb meegenomen over de afvalt wegen, zijnde meer mijn terrein, is het nu tijd om met Jan Willem in ZIJN achtertuin te gaan fietsen, de Esterel. Dat betekent dus met de MTB er op uit in een omgeving waar een MTB echt voor bedoelt is. Een paar dagen lang vraag ik me af of ik hier al klaar voor ben, maar ik weet dat ik in Jan Willem geen betere begeleider kan vinden voor de eerste ontdekking van de Esterel op de MTB.

Jan Willem op het smalle bruggetje. De eerste indrukken van de Esterel zijn overweldigend. Op de eerste redelijke begaanbare wegen voel ik mer nog goed thuis.

Weet gewoon niet waar ik kijken moet. Jammer dat de camera in de rugzak zit, en dus niet elke keer gemakkelijk tevoorschijn is te halen. En ik wil ook niet elke keer stoppen om hem te zoeken.

Een paar km verder tijd voor de eerste stop. Even tijd om bij te komen, wat best wel nodig is na de eerste lastige obstakels. Ik realiseer me goed wat het verschil is tussen MTB-en in de bossen rondom Eindhoven en hier. En aangezien ik morgen weer gewoon op de racefiets wil kunnen stappen is voorzichtigheid geboden.

In een prachtig d�cor genieten van de broodjes die Jan Willem gemaakt heeft.

Er zwemmen hier genoeg forellen voor een goede BBQ met Rose.

Jan Willem in actie.

Moi in actie. En het gaat me steeds beter af, de uitleg van Jan Willem helpt me echt en ik durf nu dingen die ik in het eerste uur niet durfde. Nee had niets met hoogmoed te maken dat ik toch een keertje viel. En voordat de knie schoongemaakt werd, moest ik eerst het obstakel nog een keertje nemen. Daarna kwam de goed gevulde verbandtas naar boven.

Hoe verder we komen des te lastiger wordt het. We nemen paden die ik alleen nooit zou hebben durven nemen. Het lijkt soms zo simpel, maar als de afdaling vol keien ligt en 50cm breed is en daarnaast een afgrond is van een metertje of 50 dan wordt het ineens toch heel anders.

Maar door de goede begeleiding van Jan Willem worstel ik me door de moeilijke stukken heen. Soms met dichtgeknepen billen.

Jan Willem, ik heb genoten van deze tocht, en ik kijk nu al uit naar een volgend uitstapje in de Esterel.

Robs Wielren Blog

Toch nog lekker gereden

Na een week met motivatie problemen en nog steeds niet zo veel zin vanmorgen ben ik toch maar groepje Veldhoven tegemoet gereden. Zoals verwacht ging het gas er na Valkenswaard gelijk goed op. De benen explodeerden al voor Leende, maar daarna werden ze langzaam aan steeds beter. Het hoge tempo verteerde ik gemakkelijker dan gedacht en ik deed ook regelmatig mijn kopbeurt. Wel bleef ik het gevoel houden dat het harken was, maar als ik van kop af kwam kon ik toch redelijk gemakkelijk aansluiten ipv er af waaien waar ik bang voor was. Na Hamont zijn er weer een paar ontsnappingen en net nadat Rene en ik een plannetje voor de laatste kilometer hebben afgesproken wordt dat plannetje verstoort door de volgende uitloop poging, eentje waar we wel achteraan moeten en waardoor het kruit een beetje op is om 1000m voor de streep in de aanval te gaan. Echter wat verder besluiten we alsnog gas te geven, en als ik overneem bij Rene gooi ik, tegen de wind in, het gas helemaal open. Het tempo valt nog niet eens tegen en alleen Edwin kan goed volgen en die maakt het in de laatste 100m goed af. Doornat van het zweten in dit klamme weer stappen we het terras op bij Zomerhof voor een bakje wel verdiende koffie. De 47km zijnmet een gemiddelde van bijna 41km/uur afgeraffeld en dat is best wel snel.

Motivatie probleem

Ik heb duidelijk last van een motivatie probleem. Nadat de tuin er weer netjes bij lag en buienradar geen regen meer aan gaf, besloot ik alsnog een stukje te gaan fietsen. wat precies dat wist ik nog niet, 80-90km dat moest het ongeveer worden. Dus de Pina van stal gehaald, het is te nat voor de witte Piton. Droog is het dus nog niet, maar volgens buienradar kan dat niet lang meer duren. Het is 25 JUNI en ik kleed me aan zoals ik dat ook doe in februari, lange broek, shirt lange mouwen en windstopper, wanneer begint de zomer nu eens.

Dan op weg, via de Hightech campus naar Waalre en dan richting dommelen. Voor Dommelen heb ik het al gehad, het regent gewoon en ik heb ook helemaal geen zin om alleen te fietsen. Fietsen is toch ook een sociale bezigheid en dat mis ik. Bijna draai ik om, maar daar heb ik me nu ook niet nat voor laten regenen, dan maar mijn herstel rondje via Lommel. En ik beloof mezelf een mooie fles wijn voor vanavond als ik dat doe. En dus zit ik nu te genieten van een heerlijke fles Chateau Chasse Spleen 2003 die ik in 2004 besteld heb en die in 2006 is geleverd. En het was het natte pak meer dan waard. Wel hoop ik dat het motivatie probleem snel weer voorbij is, want anders ben ik zo door mijn voorraad Chasse Spleen heen. Met hangen en wurgen dus ruim 50km gefietst. Morgen in de herkansing.

Het is toch zomer?

De eerste zaterdag van de zomer. Ik had een mooie rit in gedachten, lekker richting de Drunense duinen, ergens een bakkie koffie met een appelgebakje en dan weer richting Eindhoven. Bij het opstaan nog vol intenties voor een nuchtere training. Voor de niet kenners, een nuchtere training is een training zonder eerst gegeten te hebben, heeft verder niets te maken met drank. Maar beneden aangekomen en een blik naar buiten werpende zonk de goede moed richting de klompen. En nu, na het wandelen met de harige en nu ook natte Duitser, zit ik te denken aan een stevig ontbijt.

En tegelijkertijd spoelt ook de zin om te trainen langzaam weg.

Finaal naar de kl*ten op de kluis

Vorige week vrijdag voor het laatst op de fiets gezeten, de klim naar Samoens 1600. Daarna dus vijf dagen geen fiets aangeraakt, behalve dan de stadsfiets om naar het station te fietsen. Het weer zat niet echt mee, herfst lijkt het wel, en dat samen met een klein motivatie probleem deed de fiets gemakkelijk in de schuur staan. Vandaag echter moest het maar weer eens. Zou toch zonde zijn om de opgebouwde conditie van een week fietsen in de Alpen zomaar door het afwaterputje weg te laten spoelen.

Dus na uitvoerige bestudering van de buienradar waar uit blijkt dat ik een nat pak ga halen als ik ga fietsen, en een blik naar buiten waar het dus toch droog is, besloten dat er gefietst gaat worden. Bij droog weer fiets ik Eindhoven uit, zwaai nog even naar een mooie vrouw in een Z3 en fiets naar de kluis. Gezien de weersvoorspellingen en het toch wel beetje gure weer verwacht ik niet veel renners op de kluis. Maar na een half rondje kom ik toch een leuk groepje tegen. Omdraaien en aanhaken. En dat doet dus gelijk al pijn. Na 2km schiet de kramp in mijn kuiten en voeten. En dat zou regelmatig terug komen. Het is maar goed dat de schoenen vastzitten aan de pedalen anders zou ik in spagaat op de fiets hebben gezeten.

Als we de tweede ronde ingaan, rijden er 5 man (waaronder Bas Raas) weg. En ik weet niet waarom, de benen zijn verre van goed en ik was zo gezellig aan het kletsen met Loek, maar ineens rij ik volle bak. Er is een groepje weg en ik zit er niet bij, dat blijft iets waar ik niet goed tegen kan. En een kilometer later sluit ik dus aan bij dat groepje en draai even later netjes mee. Het peloton van de kluis zullen we niet meer terug zien. De krampen echter komen sneller en vaker terug. Als we weer richting Achelse Kluis rijden, beuk ik nog een keer voluit een kilometer op kop en dan sla ik linksaf terug naar Eindhoven. Vandaag geen 4 rondjes, het is mooi geweest.

Met nog steeds verkrampende benen kom ik thuis. 57km op de teller. Niet echt veel, maar Bikeplanner zou even later aangeven dat ik al mijn energie ben kwijt geraakt in die 57km. Na het douchen de "steun" kousen van Tim aangetrokken in de hoop zo de krampen een beetje te onderdrukken, en ik moet zeggen dat lukte aardig.

Deze avond heeft de leuke vrouw uit de Z3 niet zoveel meer aan mij gehad. om 11 uur laat ik de Duitser nog uit en verdwijn dan stilletjes en finaal naar de kl*ten naar bed.

No race on Sunday

Kleding testen op Plateau des Saix (Samoens 1600)

Vandaag een dubbele beproeving. De zwaarste klim uit de omgeving staat op het programma en ook nog eens in kleding die uitgeprobeerd moet worden. Van Salden, een van de sponsoren van CTWT, heb ik een tenue mee gekregen om eens uit te proberen. Niet echt mijn design hoewel het er beter uit ziet dan verwacht na het uitpakken.

Ja hier mag de fiets in de woonkamer staan. En ik ben helemaal klaar voor de Plateau des Saix.

Hier begint het, na net 1km op de fiets te zitten gaat het klimmen beginnen.

Klim is zo zwaar dat ik niet aan het maken van foto's toekom. Zelfs de bril gaat af, het zweet gutst van mijn hoofd. De boer heeft om 11 uur de Rose al klaar staan, ik hou het nog even bij water met Isostar.

Boven, een martelgang, nou ja bijna dan. Toch wel leuk om dergelijke col's op te fietsen.

Ik weet niet wat ik er van moet vinden, er waait een koude wind hier boven en het is er een saaie boel, echt een plek waar alleen in de winter mensen komen.

Het uitzicht is wel mooi. En halverwege de afdaling is er een leuke doorkijk richting Samoens.

Aangezien 22km een beetje kort is, en afdalen niet echt uitfietsen is, rij ik nog wat dieper het dal in naar Sixt Fer a Cheval.

Bij terugkomst is Samoens overspoeld met Porsches 911.

Overal staan of rijden ze. Het lijken er wel 100den. De Porsche club is dus ook deze week op pad. Vanavond is het "groot" feest in Samoens. Jammer dat het nu al enkele uren regent.

De kleding. De zeem is prima, dikker dan gewend maar dat is na 6 dagen fietsen even niet erg, wel minder contact met het zadel. zal verder niet in detail treden. Conclusie in vergelijking tot de Milremo kleding is dat ik de Milremo kleding prefereer boven deze kleding. Maar deze kleding is zeker niet slecht.

Robs Wielren Blog

Le Royale with Cheese and Pitbull in Samoens

Avond in Samoens. Tijd voor ontspanning. De hit van deze vakantie is Pitbull - Give Me Everything ft. Ne-Yo, Afrojack, Nayer

En de versie van Rob L. Onze Pitbull

Na wateroverlast in de keuken is het tijd voor de smul maaltijd

Eerst de hamburgers prepareren en de frieten in de oven.

Dan kan het bakken beginnen

En daar is hij dan "le royale with cheese"

Vanuit stilstand 993 meter recht omhoog.

Vandaag beginnen we met de Joux Plane, een col waar Tour geschiedenis is geschreven, waar Armstrong een van zijn zeldzame inzinkingen had in de Tour de France (2000), of waar Floyd Landis mbv veel doping het geel eventjes mocht aantrekken. Hoewel het een zware klim is, vind ik het een erg mooie klim, denk alleen dat ik daar zondag, als het de laatste klim is van de race, wel war anders over denk. Na de Joux Plane gaan we naar de Joux Verte. Rene is niet mee, die gaat wat later via Les Gets naar de Joux Verte.

Edwin in het eerste deel van de Joux Plane.

De Joux Plane beklimmen we nu vanaf dezelfde kant waar we er zondag ook tegenop moeten. Nu echter als eerste klim. Ik vind het een prachtige klim, de omgeving is echt mooi. Maar dat maakt hem niet minder zwaar.

Boven ontmoeten we Rob weer. En even poseren voor het bordje en de Mont Blanc die ergens op de achtergrond staat in de wolken.

Na de Joux Plane is het tijd voor de Joux Verte, de eerste col in de race van zondag. Ook dit is een erg mooie klim.

Het is net of Rob een beetje moet afzien, zal wel verbeelding zijn.

Het laatste stuk van de Joux Verte. De geiten een beetje ontwijken.

Op de top. En een mooi uitzicht op de Joux Plane

Na de top snel terug naar Samoens, waar het tijd is voor een welverdiend broodje.

Geneve here we come

Vandaag staat er een herstel training op het programma. En aangezien we ook nog een keer het meer van Geneve willen zien, combineren we dat vandaag. Op weg dus naar Zwitserland om daar vanaf een terrasje het meer en de rest te bekijken.

En weer een mooie dag. Edwin ontbijt buiten, en de Piton krijgt andere wielen. En dan gaan we op weg naar Geneve.

En na 50km ontspannen fietsen komen we in Geneve aan. Uiteraard bij het meer.

Na lang treuzelen hebben we dan een plekje aan het water gevonden.

Ondanks dat het een herstel rit is, hebben we toch wel trek gekregen, en de Zwitserse broodjes smaken best wel, en we kregen ook nog een goede Euro SFR omreken koers. De witte CTWT pakjes doen het trouwens goed bij fotograferende Japanners.

Dwars door Geneve, tramrails ontwijkend, fietsen we weer richting Frankrijk.

Weer terug op een rustige weg, en we gaan weer een stukje klimmen, maar nu wel op ons gemak. Hertseltraining weet je wel

Voor Rob is een herstel training echt te weinig, dus rijdt hij bij aankomst in Samoens nog "even" naar Samoens 1600. Een meer dan pittige klim.

Morgen weer echt trainen. De Joux Verte staat opnieuw op het programma. Maar als voorafje morgen eerst de Joux Plane, die bijna in onze achtertuin ligt.

Romantiek in Samoens

Hoe een wielrenner de romantiek van een hemelbed kan veranderen in een functioneel droogrek.

En als de was dan te drogen hangt, kan er weer gefietst worden. Het weer ziet er goed uit, er wordt voor de hele dag een stralende dag voorspeld, dus de witte CTWT kleding kan aan. Gister durfden we dat niet, want toen werd er regen voorspeld, en hebben we uiteindelijk de hele dag in de zon gereden.

En als de was dan eindelijk hangt kan er weer gefietst worden. 4 cols staan er op het programma voor vandaag. De Ramaz, Encrenaz, Joux Verte en als toetje de Joux Plane.

Rene en Rob op de Col de Ramaz. Edwin is niet mee gegaan, die koos voor een wat korter rondje.

Geen woorden.

Richting de tunnel op de Ramaz. Rob is ondertussen vertrokken.

Rene heeft het warm gehad. Ik ben opgelucht, het draaide voor geen meter de eerste 5km, en toen kwam ik erachter dat ik voor nog op de grote plaat reed !$!@%.

Ik had Rene nog zo gewaarschuwd, als de weg 11% naar beneden gaat dan is er de afslag naar links, die moeten we nemen. Dus vliegt Rene daar voorbij.

Eerst wat twijfel bij Rob, maar dan ziet hij het toch wel zitten, en overwint hij zijn "angst" deze (vette) Pizza.

De donkere wolken richting de Joux Verte en al wat druppels tijdens eht eten, hebben ons doen besluiten om de Joux Verte maar links te laten liggen en gelijk aan het toetje, de Joux Plane te beginnen.

De Joux Plane is een prachtige klim, maar wel een hele zware. Lange stukken van 10%-11%.

Boven gekomen betrekt het ook op de Joux Plane. Daar beneden ligt Samoens, in de zon, maar in de afdaling toch wat regen en een natte weg. Dus geen mooie afdaling als beloning van de klim.

En de wasmachine probeert nu de wel erg smerig geworden witte kleding weer schoon te krijgen. De natte afdaling met veel koeienstront heeft zijn sporen nagelaten op de kleding.

Hertel? en werken aan de 1000 cols lijst

Vandaag moet er een beetje hersteld worden van de inspanning van gisteren. Bij uitstek een goede gelegenheid om weer een col uit de "BIG Challange" lijst van 1000 cols te rijden.

En we zijn weer op pad. Herstel training van de inspanning van Gister is het motto. Edwin leidt ons het eerste stukje omhoog richting Les Gets. De benen voelen verrassend goed naar gister, en ik besluit om lekker door te trappen naar boven.

Rene en Rob op weg naar La Vernaz.

Een mooie weg naar boven, tijd voor een demarage, de boel op stelten zetten. Maar ze trappen er niet in.

We verkennen vandaag een stuk van het parkoers van zondag. Nu hebben we tenminste de tijd om van de omgeving te genieten.

Hoewel genieten? Rene en Rob trekken er maar rare gezichten bij.

Vers water, er is weer flink gezweet door de mannen. En de helm van Rene kan even uitlekken :-)

Tijd voor een goede lunch, in Lullin krijgen we een "Plat Cycliste".

Na de lunch is het tijd om col 63 af te strepen. De Col des Arces.

De laatste 3km zijn best wel pittig, flinke stukken van 10%-12%. Ik hou er van als het over kleine wegen naar boven gaat. En dan is er de beloning, het bordje van de Col ;-)

Via de col de Terramont en de Jambaz rijden we weer terug.

Er wordt nog een paar keer goed gas gegeven met een mooie sprint op het bordje Taninges :-)

En dan zijn we weer in Samoens. Tijd om even een terrasje op te gaan.

Eerst lekker ontspannen, en dan lekker eten.

Weer een mooie fietsdag. Voor morgen staan de Ramaz, Joux Verte en Joux plane op het programma.

Time Megeve Mont Blanc

Zondag. Met een start om half 9 in Sallanches hoeven we niet zo extreem vroeg op te staan. Om kwart over 7 rijden we weg uit Samoens. Trouwens leuk dat je een rugnummer krijgt, met de registratie chip erin, die je op je rug moet spelden, en dan zonder spelden erbij. En laat ik nu net het doosje met spelden niet mee hebben genomen, en Rob en Rene ook niet. Gelukkig had Edwin nog wat roestige spelden zodat we toch allemaal met rugnummer konden starten. Niet dat iemand die van mij gezien heeft, de windstopper zat er overheen.

Het startvak. We zijn klaar voor een ontspannen tochtje over 4 cols. Tenminste dat was de bedoeling.

Maar direct na de start gaat het gas er op bij Rob L. Met ruim 45gem, groep na groep inhalend, rijden we de 15km naar de voet van de Colombiere de eerste hindernis van de dag. We beginnen dus al met een hoge hartslag aan de eerste col.

De bekende duim is ook weer mee. En wedorm een prachtig landschap.

Edwin zweet flink in zijn nek en voor Rob stelt het allemaal niet zo veel voor.

Ik heb in de klim goed doorgereden. De hartslag wou goed omhoog, en dat is hij de hele klim gebleven. Erg tevreden over deze klim. Gem cadans was 76, en gem 3.6 watt/kg. Gem hartslag 166.

Boven op de Colombiere kom ik zomaar een bekende tegen, Xavier, waar ik in Zuid Frankrijk vaak mee fiets, met de groep St. Tropez. Erg leuk hem hier te ontmoeten. En Edwin heeft zijn eerste berg veel beter verteerd dan normaal, dat beloofd wat voor de rest van de week.

My first Piton heeft zijn eerste echte col erop zitten, en dat ging dus erg goed. En na een korte pauze zijn we klaar om verder te gaan, de afdaling in.

Rene en ik op de Croix de Fry. Ook hier heb ik goed doorgereden, en ging dat ook lekker. Hartslag ging weer goed omhoog.

De omgeving is hier mooier dan ik me herinner van 2 jaar geleden, toen we hier ook gefietst hebben.

De ketting ligt op de 26 bij deze Pinarello. Bovenop de col de Aravis.

En dan zijn we gefinished. De col de Saisies ging wat minder, maar over het totaal toch wel erg tevreden. 24,2 gem over 130km met 3355HM en beduidend minder daalmeters aangezien de finsh een stuk hoger ligt dan de start.

Het was een hele mooie fietsdag, we hebben alle 4 genoten van deze cyclo. En ik snap niet dat hier niet meer Nederlanders aan mee doen. Cyclo is goed georganiseerd. Goede bevoorrading onderweg en na afloop, en een mooi parkoers.

De complete uitslag van de Time Megeve Mont Blanc 130km

Aankomst Samoens

Na een voorspoedige reis zijn we aangekomen in Samoens. Onderweg hebben Rob en ik (met de nodige problemen) de startnummers opgehaald in Megeve. Edwin en Rene kwamen een uurtje later aan.

Ons onderkomen in Samoens. Wederom een mooi appartement.met een prachtig uitzicht.

Rene en Edwin mogen de eerste avond koken. En heel verrassend is het uiensoep en daarna pasta.

De huiskamer, en de Hot Water Tube.

Mijn slaapkamer en badkamer. Het appartement ziet er echt goed uit.

En nu naar bed. Morgen is het koers.

My first Piton

Deze week is "Il serpente" dan echt afgekomen. Het beoogde stuur en zadel zitten er nu ook op. "Il serpente" is gereed om mee te gaan naar de Alpen, waar hij mij de komende week menig Alpen col over zal brengen. De verwachtingen zijn hooggespannen. En dat gaat hij zeker waarmaken. Rest nog of ik het zelf ook waar kan maken.

De speeltuin voor de komende week.

CTWT-ers in de Eifel

Nadat Niels een mooie route door de Eifel op het forum had gezet, was de zin gewekt om die te gaan fietsen. En gaan een paar CTWT-ers op de mooiste dag van de week naar de Eifel.

Om negen uur staan Jerry, Marcel, Peter, Gerrit, Tobias en ikzelf bijna klaar voor het vetrek. Het is mooi weer en we hebben er allemaal zin in.

De wegen zijn hier echt prachtig, net zoals eht uitzicht.

De route is een ujitgebreide ronde rondom de Rursee met verschilende lussen en vele klimmen.

Echt het gevoel een dagje in het buitenland te fietsen, vakantie gevoel. En het fietsen zelf ging redelijk, alleen tussen de 80 en 120km ging het even wat minder, maar na een meer dan goede lunch ging het ineens veel beter.

Geheime training

Tja, ik had een heel verhaal over deze training, maar helaas, deze training was een geheime training. Een training waar niet over gesproken mag worden. Een training die niet heeft plaats gevonden. Een training zonder fietsvrienden, wat zeg ik, zelfs ikzelf was er niet bij. Deze training heeft niet plaats gevonden en is in geen enkel logboek terug te vinden.

De Garmin heeft dit keer geen mooie route uitgezet. Er zijn ook geen foto's gemaakt. Het was misschien wel of ook niet mooi weer. Sommigen denken misschien iemand op de foto te herkennen, maar dat berust dan op toeval, mogelijk is het een foto uit een vervlogen tijdperk.

Blijkbaar was het dan toch wel erg warm op deze dag waarop niet is getraind, waar niet eens op gefietst is, en waarbij al helemaal niet in Heusden is gestopt. 7-up en Coca Cola voor de onbekende renner die niet heeft gefietst, die niet eens is weggeweest. De Cappuchino is ook voor niemand neergezet.

Edwin met de duim omhoog

Of wel het officieuze CTWT kampioenschap regio Zuid Oost Brabant
En daar staan we dan weer, aan de start van de tweede wedstrijd in de reeks van 12 interclub wedstrijden die TWC de Kempen dit jaar weer organiseert. Helene is ook gekomen en ik hoop maar dat haar verwachtingspatroon niet al te groot is, want winnen zal echt niet een wekelijkse aangelegenheid worden. CTWT is goed vertegenwoordigd. Met 6 man staan we aan de start, veruit de grootste ploeg. De overwinning mogen we eigenlijk niet mislopen..

Direct na de start kijkt Rick me aan en vraagt of ik mee demarreer, nu daar heb ik na 300m geen oren naar. Dus gaat Rick alleen en krijgt hij direct gezelschap van de andere Rob. Rondje na rondje laat het peloton Rick en Rob lekker licht vooruit rijden. Wordt het gat wat te groot, wordt er even versneld, komen we te dichtbij, wordt er weer wat ingehouden. Erg prettig rijden voor de CTWT-ers in het peloton. Na een aantal rondjes vinden Rick en Rob het wel mooi geweest en laten ze zich terug vallen in het peloton. De koers komt nu echt goed los, achter elkaar versnellingen en uitloop pogingen. Ook ik probeer een aantal keren weg te komen, maar geen enkele ontsnapping houdt lang stand. Wel ligt het tempo continu hoog. Als Rob en Edwin demarreren met de B-groep in het vizier kan ik me niet inhouden en spring ik er achter aan. Na een vol rondje op het puntje van het zadel gereden te hebben, sluit ik ook aan bij de B-groep en spoor ik Rob en Edwin op. Maar het levert niet veel op, de rest van het peloton sluit ook aan bij de B-groep en als de B-groep wat later hun laatste 5 ronden ingaan, besluiten wij allen ruim achter de B-groep te gaan rijden, zodat zij ongestoord hun wedstrijd op een eerlijke manier uit kunnen rijden. Na 5 rondjes relatieve rust slaat gelijk de vlam weer in de pan. Niet iedereen wil zich neerleggen bij onze suprematie en de demarrages volgen elkaar nu snel op. Als gevolg daarvan zijn Tom en Robbie ineens samen weg. En als ik zie dat ze niet verder uitlopen sprint ik voluit weg uit het peloton, en ga ik op zoek naar Tom en Robbie. Een halve ronde later sluit ik aan, maar dan lijkt het beste er bij hun af te zijn. We rijden wel gezamenlijk verder, maar het tempo is niet hoog genoeg om het peloton voor te blijven. In de laatste 3km worden we ingelopen, en dat moment grijpt Edwin aan om weg te springen. Aangezien wij drie�n net ingelopen zijn, blijven we even vooraan hangen en krijgt Edwin de kans om snel een flink gat te slaan. Onbedreigd rijdt Edwin naar zijn eerste overwinning op het verzetje. In de pelotonssprint kom ik dit keer wat te kort, de benen waren nog niet genoeg hersteld van de laatste inspanning. Rob wint de sprint en vlak voor de streep gaat Robbie mij ook nog voorbij. Een 4e plaats dus. En een volledig CTWT podium en dat is erg leuk.

De finish

Een dikke duim voor Edwin, nogmaals proficiat.

Na een warme kop koffie, het was toch wel koud ondanks de zon, rijden we met een voldaan gevoel in het kielzog van Klaas terug naar Eindhoven.