2010-03-14T05:48:42Z Rob Thierig Copyright 2010, Rob Thierig SPHPBLOG Het heeft even geduurd voordat ik dit jaar door de duizend kilometer grens ben gegaan. De afgelopen jaren was ik daar elke keer veel eerder doorheen. Sneeuw, ijs, pekel, regen, feestjes en andere factoren maakten het dit jaar een stuk moeilijker om met enige regelmaat de kilometertjes op de weg te draaien. Niet dat ik snel thuis blijf zitten als het weer even tegen zit. Maar de sneeuw en gladde wegen waren mij de afgelopen maanden al niet gunstig gezind op de MTB waardoor ik het lot op de racefiets niet extra wou tarten.


De duizend kilometer grens blijft een speciale grens. Toen ik in 2001 begon met fietsen had ik als doel om de Mont Ventoux te beklimmen, en ik had mezelf wijs gemaakt dat ik dan minstens duizend kilometer moest hebben getraind om daar aan te beginnen. Daar heb ik vervolgens drie maanden over gedaan, de duizend kilometer dan, de beklimming van de Mont Ventoux ging gelukkig wat sneller.
]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100309-235924 2010-03-09T00:00:00Z 2010-03-09T00:00:00Z
En het onverwachte gebeurde. Sneeuwde het nog op de dinsdagavond laat, terwijl ik met Diesel buiten liep, vanmorgen zag het er ineens prachtig uit. De zon scheen al vroeg in Eindhoven. het was een goede keuze dat voelde ik al gelijk aan. In Limburg zal er misschien nog wat ijs of sneeuw van vannacht kunnen liggen, maar tegen de tijd dat wij van plan zijn om te vertrekken moet dat met de temperatuur en de zon helemaal goed komen. Om half 11 komt Ronald mij ophalen met Martin. Marcel zien we in Maastricht, en om 12 uur vertrekken wij.

Zuid Limburg vanaf de Camerig.

En het was de goede keuze, de wegen lagen er prima bij. Het klimmen daarentegen viel zoals te verwachten niet echt mee. Elk jaar heb ik dat, de eerst twee keer fietsen in Zuid Limburg gaat niet gemakkelijk, en ik vraag me elke keer ook weer af hoe ik over een aantal maanden die hoge cols over ga komen. Maar ik weet onderhand wel dat dat allemaal wel weer goed gaat komen.

We volgen stukken van de Mergelland route. Bekend terrein. Hoe verder we naar het zuiden fietsen, des te meer sneeuw zien we liggen. Maar de wegen zijn goed schoon, totdat we met de beklimming van de Camerig bezig zijn.

Dan komen we ineens voor een afgesloten weg te staan. In de zomer vinden we dat prachtig, boven op een Alpen col, altijd goed voor een mooie foto. We gaan verder over een andere weg en komen uiteraard op het parkoers van de Amstel Gold Race uit. De Eyserbosweg is een hele kluif en boven moeten we even anders rijden dan normaal, omdat de kleine wegen nog niet schoon zijn. Maar een aantal kilometers verder rijden we weer op de goede weg, als we bij het bordje Keutenberg komen. Even is er twijfel, 22% daar zit nog niemand op te wachten, het lijkt erop dat we door rijden, maar dan besluiten we dat we dat niet kunnen maken, en draaien we om en gaan via de Keutenberg naar Valkenburg. Zoals altijd doet die Keutenberg flink pijn in de benen, vooral bij Marcel met zijn 23 achter. Martin laat duidelijk zien dat hij fit is door het vele veldrijden en gaat hier gemakkelijk naar boven. In Valkenburg stoppen we even voor koffie en wat eten, wat vooral voor Ronald en mij goed uit kwam, even bijkomen. Daarna via de Cauberg weer verder, en die hakt erin direct na de koffie. Op een zware versnelling stamp ik naar boven en dan gaat bij mij het lampje even uit. Het lijkt wel of ze het zien, want direct gaat het tempo omhoog en moet ik alle zeilen bijhalen om aan te klampen. Op de Bemelerberg, normaal mijn bergje, gaat het nog steeds niet lekker. Maar even later gaat het weer beter en ga ik samen met Marcel nog een keer flink sprintend naar boven, altijd leuk. Terug in Maastricht hebben we ruim 85km gefietst met meer dan 1000hoogte meters, niet gek voor een derde februari.

Het was een mooie fietsdag in goed gezelschap.
Ronald, Martin en Marcel, bedankt.]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100203-205947 2010-02-03T00:00:00Z 2010-02-03T00:00:00Z
De surrogaat weg is niet mijn grootste vriend. Als ik besluit om weer eens over deze weg te rijden vond ik hem onder een dikke laag stof. De oude Gazelle Champion Mondial uit 1977 (MAVO diploma cadeau) doet het er nog steeds goed op, nu ik nog.


Vol goede moed begin ik te trainen. Op het programma staan een aantal blokken in klim ritme en weerstand. De MP3 speler is hierbij de trainingsassistent. Een nummer klimmen, een nummer herstel. Klimmen gaat lekker op AC/DC, in het zadel en staand op de pedalen. De hartslagmeter op de spiegel, en ik begrijp het niet, de hartslag loopt nauwelijks op, Hij loopt wel op maar heel rustig. Als ik hem even later goed bekijk zie ik dat hij de gemiddelde hartslag weer geeft. Pff ja die loopt niet zo snel op als de actuele hartslag. Mysterie opgelost. De blokken gaan goed, en net als ik denk dat het een mooi tochtje over de surrogaat weg gaat worden, wordt ik wreed gestoord. De surrogaat weg heeft ook obstakels, geen verkeersdrempels of drukke kruisingen maar bezoek at te vroeg komt.

Gelukkig heb ik toch een aantal blokken goed uitgevoerd en verlaat ik de surrogaat weg met een goed gevoel. Ik hoop binnenkort weer een stukje over deze weg te rijden en te klimmen. Het is toch de enige berg die dicht in de buurt ligt.]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100127-233245 2010-01-27T00:00:00Z 2010-01-27T00:00:00Z http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100124-172708 2010-01-24T00:00:00Z 2010-01-24T00:00:00Z http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100117-184810 2010-01-17T00:00:00Z 2010-01-17T00:00:00Z
Foto van website wielerclub Eindhoven. Vorig jaar genomen

Op 9 uur stonden ongeveer 25 man klaar. Waaronder een zestal CTWT-ers (Edwin, Tom, Tim, Buurman Rene van Tim, Rob en ik dus). Ik het echt het gevoel dat ik uitgelaten werd. Heerlijk om weer op de racefiets te zitten. Ik had dan ook snel het goede gevoel terug. Heerlijk ronddraaiend rijden wij naar Weert. Maar dan merk ik dat er een stuk of 4 CTWT-ers missen, en samen met Tom fiets ik terug en vinden we de anderen na een paar kilometer terug. Een paar lekke banden en een gebroken spaak was het resultaat van hun eerste 10km. Dan maar met ons eigen groepje door gefietst. En dat ging lekker. via Weert naar Loozen, Hamond en dan via Budel weer terug, want op de kluis is nog niet te fietsen, daar ligt nog ijs en sneeuw op de weg. Voor Budel de volgende lekke band, nu is Tom de gelukkige. Stilstaan is koud worden, en dat voelden we al snel. Daarna via Leende Valkenswaard weer terug naar Eindhoven. Onderweg nog een paar sprintjes op de plaatsnaam bordjes, Normaal altijd leuk maar vandaag is winnen niet zo leuk, wat een excuses bij sommigen, pfffff.

's Avonds nog gezellig uit eten geweest om de verbrande calorieën weer zorgvuldig aan te vullen :-)]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100116-181527 2010-01-16T00:00:00Z 2010-01-16T00:00:00Z
Gistermorgen weer op pad geweest met de MTB met Edwin en Rob L. Heerlijk gereden op het parkoers achter Waalre. Het ging erg goed en gemakkelijk, vooral de technische delen gingen heerlijk. Maar overmoed ligt op de loer, zo ook giste weer. Op een recht stuk werd er vol gas doorgetrokken en aan het einde ging het dus mis. Mijn voor of achter wiel of beide gleden weg op een klein stukje ijs welke netjes verborgen lag onder een dun laagje sneeuw. Met een mooie snoekduik vloog ik letterlijk door de lucht en smakte ik tegen de grond. Beteuterd lig ik op de grond en ik heb niet gelijk zin om op te staan, dit was een harde klap en ik denk al aan een sessie bij Tim, de fysiotherapeut die mij elke keer weer mag oplappen. Gelukkig is het dit keer de rechter heup ipv de gebruikelijke linker. Met mijn handen heb ik de val nog een beetje kunnen breken en mijn hoofd heb ik daardoor gelukkig niet gestoten (tenminste niet dat ik gemerkt heb). Als ik mijn benen weer onder mijn romp krijg voel ik me toch wel even goed beroerd. Maar ik ben wielrenner, dus een paar minuten later vervolgen wij onze weg weer. En als we op het mooie cross pad rijden langs de A2 naar Leende geef ik weer vol gas, heerlijk alle pijn even vergeten..

Thuis aangekomen doe ik net of er niets gebeurd is, want medelijden hoef ik niet meer te verwachten, ik ben nu al zo vaak gewaarschuwd. Echter aan mijn gezicht ziet Hélène wel dat ik weer gevallen ben, en zoals verwacht “Ik wil er niets over horen, en niets van merken” is de opmerking.

Als ik ’s avonds op de bank zit en Jackass the movie aan het kijken ben, zie ik ineens een grote overeenkomst tussen een aantal “stunts” en mijn MTB optredens, en krijg ik het idee dat mijn MTB stunts prima in een dergelijke film zouden passen. Ik wordt daar niet vrolijk van en sms de in de winter fietsende leden van team Brabant dat er morgen geen voorstelling is van Robbie Knoxville.
]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100103-204102 2010-01-03T00:00:00Z 2010-01-03T00:00:00Z

Het profiel van de ORM.


De route van vandaag.

Als de wekker afloopt is het nog donker buiten. Ik heb verrassend goed geslapen, en dat is wel eens anders geweest voor een cyclo. Maarten is ook al wakker, en het “proppen” kan beginnen. Normaal hou ik wel van ontbijten maar op de ochtend van de cyclo is het allemaal niet zo smakelijk, er moet (te) veel naar binnen, want ik moet er heel wat uurtjes op rijden. Het weer ziet er goed uit, de voorspellingen lijken uit te komen, dus het zou een prachtige dag moeten worden. Maar nu is het nog erg koud buiten, een graadje of 5. De kleren gaan aan, de zakken zitten vol en dan gaan we naar de start. Het is inderdaad koud buiten, dat is goed te voelen als ik na 200m al de 70km/uur aan tik. We hoeven maar een paar kilometer naar de start, en we sluiten aan in de lange rij.



Nog een kwartier en dan zal het startschot klinken en kunnen we beginnen. Een lange tijd van voorbereiding voor deze dag. In Februari vrij plots besloten dat ik toch een keer de Ötztaler Radmarathon gereden wou hebben, en aangezien je ingeloot moet worden, maar gelijk besloten om me voor de 2009 editie in te schrijven, zonder te realiseren dat het wel eens gelijk raak kon zijn. Binnen team Brabant was er weinig animo om mee te gaan. Alleen Arno en Maarten schrijven zich ook in, en Arno haakt voortijdig af omdat hij net vader is geworden (en zijn conditie te wensen over laat). Maar in Maarten heb ik een goed maatje voor deze dagen.




Wachtend op het startschot eet ik nog een banaantje en praat ik met een Nederlander die naast me staat. Ik heb nog getwijfeld om met mijn Zipp’s 404 te starten hier, maar toch besloten het niet te doen, te hoge velden, maar de Nederlander naast mij staat gewoon met Zipp’s 808 aan de start, en het is zijn zoveelste deelname al. Hij zal wel hard dalen met die wielen. Op exact kwart voor zeven weerklinkt het kanonschot en mogen we beginnen aan de tocht over 238km met 5500 hoogte meters. Ik wens Maarten succes als we 7 minuten later over de startstreep gaan.

De eerste 30km is afdalen en samen met meneer Zipp 808 beginnen we aan een inhaal race naar voren. Er wordt netjes gereden en links is er voldoende ruimte om in te halen. Echter na 6 km moet ik meneer Zipp 808 laten gaan, want de druk in mijn blaas wordt nu al te groot. Een minuutje later zit ik weer op de fiets en begint de 2e inhaal race. Ineens zie ik een CTWT tenue en even later ga ik onze voorzitter voorbij. Geen tijd voor een gesprek, maar ik wens Martin nog wel even succes in het voorbij gaan. Na 30km een scherpe bocht na recht en ik schakel na het kleine blad. De eerste klim, de Kuhtai, gaat beginnen.

Het minuutje dat ik door de pisstop verloren had op meneer Zipp 808 heb ik blijkbaar weer goed gemaakt, want samen beginnen we aan de beklimming. Echter ook nu duurt het samen rijden niet zo lang. De kou is blijkbaar op mijn blaas geslagen, want na 2km klimmen sta ik al weer stil. Meestal word ik zenuwachtig als dit in het begin al vaak voor komt, maar vandaag doet het me niets. Ik heb een goed gevoel, mede omdat de eerste 2 kilometers kimmen erg gemakkelijk gingen. Meneer Zipp 808 heb ik daarna niet meer gezien, maar later, bij het bestuderen van de uitslagen, begreep ik dat ik hem toch ergens voorbij ben gegaan.




Het klimmen tussen veel andere wielrenners kan betekenen dat je soms een beetje ingesloten raakt. Je kunt niet altijd je eigen tempo rijden omdat je even moet “wachten” voordat je iemand voorbij kunt. Deze klim is in % de zwaarste van de vier cols waar we vandaag overheen moeten. Er zitten een aantal hele steile stukken in. De renners om je heen geven echter ook de nodige afleiding. De klim slingert grotendeels door een bos en af en toe steken we een beekje over. De natuur is hier erg mooi met nog mist tussen de bomen.


Halverwege de klim is de weg opgebroken en moeten we een stukje door het zand lopen. En dat valt nog niet mee. Gelukkig is het maar een kort stukje, nog geen 100 meter. Ineens zijn we het bos uit, en zie ik de top al liggen. Na 1 uur en 17 minuten klimmen, ben ik boven. Het eerste opstakel van de dag heb ik goed overwonnen. En ik merk dat ik mijn hartslag hoger krijg dan anders tijdens een bergcyclo. Zal het dan toch schelen als je de week van te voren niet elke dag vele kilometers over Alpencols maakt? Blijkbaar wel, want dit keer begin ik goed uitgerust aan een bergcyclo.




Hoewel nog geen honger is het wel tijd al iets te eten. Met moeite “werk” ik een energie reep weg, direct na het passeren van de top. De volgende 30km is een afdaal walhalla waar de snelheden erg hoog kunnen zijn, en dan is eten op de fiets niet echt een optie. Na de “smakelijke” reep gaan de handen onderin de beugels en kan het “feest” beginnen. Na een paar kilometer is het al oppassen geblazen, een paar loslopende koeien op de weg en een boer die ze naar de naastgelegen weilanden probeert te sturen. De koeien trekken zich niets van ons aan, en er wordt tijdig gewaarschuwd. Dit heeft wel zijn charmes, de weg is er niet alleen voor ons. De volgende kilometers is het smullen geblazen, heerlijk daal ik naar beneden, alles voelt goed, regelmatig rij ik tussen de 70 en de 80km, het gaat heerlijk, en dan moet het mooiste stuk nog komen.

Na 10km afdalen komt dat stuk, waar je echt hard kunt gaan. Ik kies de linker kant van de weg en laat de fiets “lopen”. In 40 seconden schiet ik van 53km/uur naar ruim 95. En dan gaat het bijna mis. Ik fiets over twee putdeksels heen en ineens heb ik onbalans in mijn voorwiel. Met alle kracht in mijn armen probeer ik het stuur recht te houden en af te remmen. In 5 seconden ben ik weer terug op de 50 en net voordat ik de berm in dreig te gaan kan ik de remmen weer loslaten en van de berm wegsturen. Dit waren mijn meest benauwde seconden op de fiets. Ik moet een beschermengeltje hebben en die was bij mij op dat moment bij het passeren van Gries im Sellrain. Veel tijd om er over na te denken gun ik mezelf niet, de weg gaat verder naar beneden en mijn aandacht is daarbij nodig. Wel rij ik iets langzamer. En na een paar kilometer krijg ik kramp in beide benen. Ik weet nog steeds niet of dit nu van het (te) snel beklimmen van de Kuhtai is, of van de angstige en verkrampte 5 seconden in Gries. Feit is dat de kramp niet echt weg wil gaan. Vooral in bochten schiet de kramp er regelmatig weer in, omdat ik dan de benen even stil moet houden. In een groepje van een man of 5 kom ik beneden. In de verte zie ik een grote groep rijden en op het redelijk vlakke stuk lukt het ons, door netjes kop over kop te rijden, om het gat te dichten.


Doordat hierbij de kramp een paar keer terug kwam nestel ik me in de groep en rij redelijk ontspannen naar boven. De kramp heeft verder geen uitwerking op mijn gemoedsrust, ik baal er alleen van. De Brenner is een gemakkelijke klim, zeker in de groep waarin ik rij. Achteraf denk ik dat het hier wel iets sneller had gemogen, maar op dat moment had ik behoefte aan een groep en zat ik niet te wachten op alleen verder rijden. Over de klim valt verder weinig te schrijven. De laatste kilometer is wat steiler en 4 uur en 5 minuten na de start ben ik boven op de tweede col van de dag, en over de helft van het aantal kilometers. Ik neem “uitgebreid” de tijd om wat te eten, te drinken en bidons te vullen. Ik bel even met Hélène en wordt nog geïnterviewd in het Duits. Helaas staat dat stukje niet op de DVD die alle deelnemers later kregen. Op zich wel begrijpelijk voor degenen die weten hoe goed mijn Duits is.


Dan duik ik met een paar man de afdaling in. De 17km naar de voet van de JaufenPass gaan in 23 minuten. Het is een afdaling waar hard mee gefietst moet worden om een beetje snelheid te krijgen, veel wind tegen en niet zo steil. Het valt nu niet mee om een leuk groepje te vormen die een beetje kop over kop wil rijden. De laatste 2km voor de Jaufen rij ik wat rustiger en eet ik nog iets, er staat weer een flinke inspanning voor de boeg. .




De Jaufen is een mooie en gelijkmatige klim. Ik zit al snel in een goed ritme en geniet van de prachtige uitzichten. Ik voel dat het goed gaat en merk dat ik vooral andere renners in haal en nauwelijks voorbij gereden wordt. Een enkele keer komt de kramp even terug, en het zou nog niet voor het laatst zijn. Ik was na vrijdag al onder de indruk van de schoonheid van de natuur hier, en dat wordt alleen maar meer. Na een uur en kwartier klimmen ben ik boven. De laatste klimeter ging wat zwaarder en zakte het tempo ook een beetje. De bevoorrading is niet op de top, maar gelukkig staat er een bord dat het na 500m afdalen is. Daar aangekomen neem ik weer ruim de tijd om te eten, te drinken en bidons te vullen. Ook gaan de knie stuken uit, de armstukken had ik al uitgedaan, en gaan niet aan voor de komende afdaling. Hier op 2000m hoogte is het lekker warm in de zon. Ik werp een blik op mijn fietscomputer en zie dat ik ruim voor lig op mijn schema dat naar een tijd onder de 10 uur zou moeten leiden, die tijd ga ik wel halen, ik mag wat verliezen op de Timmelsjoch. De afdaling van de Jaufen is een genot, een hele mooie technische afdaling. Hier geen lange rechte stukken waar je ruim boven de 70 of sneller kunt, maar veel bochten die allemaal mooi lopen. En aangezien de weg vrij is voor ons wielrenners is het echt genieten. De vele bomen maken het een beetje lastig omdat er veel schaduw en licht is waardoor oneffenheden in het asfalt wat moeilijker te zien zijn.


Met een gemiddelde van 50km/uur kom ik beneden in San Leonardo, waar de plaatselijke Carabinieri een beetje verveeld het verkeer dat er niet is regelt. Maar hij staat er, net zoals vele collega’s van hem en mede daardoor is de weg autovrij. Veel tijd om na te denken is er niet want als ik het plaatsje door ben begint gelijk de laatste beklimming. En die boezemt mij wel angst in. 28km klimmen naar 2500 meter hoogte. En het is warm, ruim boven de 30 graden.

En hoe snel kan het gevoel omslaan. Voelde ik me tot op de top van de Jaufen een “geweldig” klimmer, nu is dat gevoel binnen EEN kilometer omgeslagen. De ruim 170km en meer dan 3000 hoogte meters voel ik nu wel. Gelukkig is het een onregelmatige klim en zitten er ook wat “gemakkelijker” stukken in waar ik even kan bijkomen, herstellen wil ik het niet meer noemen.




Maar ook de Timmelsjoch is een prachtige klim, me geweldige uitzichten over een mooi groen dal met her en der een paar kleine plaatsjes met mooie kerktorentjes. Om me heen minder wielrenners als in de vorige klimmen. Logisch natuurlijk, hoe verder in de wedstrijd hoe verder het veld uiteen geslagen is. Ik heb ook minder behoefte om met anderen te kletsen. Meestal is dat voor mij een goede afleiding in een klim, maar hier zijn er erg weinig die mij begrijpen als ik wat klets. En ik begrijp hun ook niet echt. Duits is niet mijn sterkste taal.





Na ongeveer 15km klimmen is er een grote bevoorrading en ik stop daar. Drink wat energie drank, en denk even dat dat ook direct energie gaat opleveren, en ik kijk even bij de massage tafels waar je je kunt laten masseren. Gister hebben Maarten en ik onze benen nog laten masseren in de sporthal maar nu moet ik daar niet aan denken, daar staan de spieren veel te gespannen voor. Ik denk niet dat ik daar beter van wordt. Ik zie ook “prachtige” grimassen op de gezichten van zij die onderhanden genomen worden. Dat geeft me dan wel een goed gevoel, ze zijn hier voor mij aangekomen maar zien er brakker uit dan ik me voel. Dus hup de fiets weer op. Nog even blijft het redelijk vlak en dan gaat de klim weer verder. Nog een dikke 600 hoogtemeters naar de top. En ik kom er al gauw achter dat de energie drank niet voor meer energie gezorgd heeft, althans ik voel het niet. De stop heeft me geen goed gedaan, het tempo zakt nu flink terug en ik rij alleen nog maar op het lichtste verzet (34*28). Ik kijk regelmatig op mijn fietscomputer, vooral naar het actuele stijgingspercentage en het valt me op dat als het wat minder stijl is dat dat helemaal niets meer uit maakt in de snelheid waarmee ik fiets. Ik rij nu gewoon op een soort van automatische piloot, de benen malen met een laag maar zekere cadans rond ongeacht hoe stijl het is. Dit tweede stuk van de Timmelsjoch heb ik niet als leuk ervaren.





5km na de bevoorrading kom ik al weer langs de volgende, en laatste, bevoorrading. Hier is alleen wat te drinken te halen. Ik maak gretig gebruik van deze mogelijkheid om even (geoorloofd) te stoppen. Nog 8km te gaan. Ik merk ook dat daar waar ik op de Jaufen toch vooral andere renners inhaalde in nu nagenoeg niemand meer voorbij fiets. De kramp komt nu ook regelmatig weer terug, en op de fiets wring ik me in allerlei bochten om de kramp al fietsend uit de benen te krijgen. Ik tel de kilometers af, geen dagvulling want het duurt lang voordat het volgende bordje komt. Het heeft niets meer met wielrennen te maken, ik voel me redelijk verloren, en ik kijk regelmatig naar boven, waar zou de top toch zijn. En dan, met nog een paar kilometer te gaan tot de top, zie ik de tunnel. Ook al is het nog niet de echte top, het klimmen zit er zo ongeveer op. Ik lach naar de fotograaf die hier staat. Wat kan een mens zich toch snel weer “beter” voelen. Ik stop om mijn armstukken aan te trekken, en fiets de tunnel in. Aan de andere kant ligt Oostenrijk.





Ik weet dat na 4km dalen er nog een stukje geklommen moet worden, maar daar maak ik me even niet druk om. Het eerste stuk afdalen is prachtig, hier kan echt hard gereden worden. Maar bij 80km/uur vind ik het welletjes en rem ik lichtjes bij, harder hoeft vandaag niet meer. Dan moet er nog twee kilometer geklommen worden, en die voel ik goed in de benen, de kramp slaat er nu goed in, en gaat pas weg als ik weer aan het afdalen ben. Pfffff nu een mooie lange afdaling van 20km naar de finish. En ik weet dat de tijd goed zal zijn, sneller dan ik had verwacht. De benen hebben nu toch weer wat energie gevonden, en voor mijn gevoel vlieg ik naar Solden.





Wat is het toch leuk als een cyclo eindigt met een afdaling. In Solden staat het zwart van de mensen en dat geeft een geweldige kick. Dan rechtsaf, de rivier over, en nog een keer aanzetten voor de finish. Als ik over de streep kom kijk ik gelijk om de fietscomputer. 9uur en 22 minuten. Ik ben super, super tevreden. Ik bel gelijk Hélène, en even later mijn moeder. En als ik mijn moeder aan de telefoon heb, vergeet ik helemaal dat het vandaag haar verjaardag is, dus bij deze mam, als nog gefeliciteerd.


En dan is het wachten op Maarten. Van René hoor ik hoe ver hij achter mij ligt. Via de SMS service van de organisatie krijgt René SMS-jes binnen over ons allebei, elke keer als we onderaan een klim zijn, of boven zijn gekomen. En zodoende weet René dat Maarten ruim twee uur achter mij ligt op de top van de Jaufen. Ondertussen is het gezellig bijkletsen met clubgenoten en andere Wielertoeristen. Nagenoeg iedereen is erg tevreden met zijn prestatie. Als ik van Maarten een SMS-je krijg dat hij net de 2km klimmen in de afdaling van de Timmelsjoch heeft gehad, besluit ik hem tegemoet te rijden. Het begint al donker te worden, en ik heb het koud gekregen, dus wat beweging is goed. Een paar kilometer buiten Solden stop ik en wacht ik op Maarten. Man wat was hij blij toen hij mij zag staan., en vooral omdat hij het ging halen. Op de Brenner had hij maar 20 minuten voorsprong op de bezemwagen, dus hij moest goed doorrijden. Samen fietsen we de laatste kilometers en na 12 uur en 42 minuten is ook Maarten binnen. Een geweldige prestatie, vooral omdat hij dit jaar niet in de bergen heeft kunnen trainen. Later blijkt dat hij in de afdalingen meer tijd verloren heeft op mij dan in de beklimmingen, er is dus nog een serieuze verbetering mogelijk voor Maarten. We eten wat in de sporthal, halen het welverdiende “ORM finishers shirt” op en fietsen dan terug naar ons appartement, waarbij we nog EEN keer een stukje mogen klimmen.




Maandagmorgen. Terug naar huis




De fietsen weer op de trekhaak. Nog even genieten van de omgeving. En Arno, het was een prima lokatie, jammer dat je er niet bij was.




Als we dan eindelijk weg gaan, besluiten we in Solden al te stoppen en nog even op het terras van Marco's Treff e genieten van de zon en de koffie.




Het was een prachtige tocht, en we hebben beiden ontzettend genoten van de tocht, deze dagen en het mooie Solden.

]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry091230-210210 2009-12-30T00:00:00Z 2009-12-30T00:00:00Z Na een hele gezellige kerstavond en eerste kerstdag met veel en vooral lekker eten en passende wijn was ik wel even toe aan een beetje rondrijden in de buitenlucht.


En Rob L dacht er ook zo over. Dus in Valkenswaard afgesproken en op weg naar de groene MTB route. Eigenlijk zouden we de Kerst MTB tocht in Valkenswaard gaan rijden, maar die was afgelast omdat de route te veel ijs bevatte.


En al snel hebben wij ook in de gaten dat het bos niet echt toegankelijk meer is om te fietsen. Er licht voornamelijk ijs en we glijden alle kanten op. Ik merk dat ik nu wel in het voordeel ben met mijn dikke banden en als het eventjes kan "scheur" ik weg en "geniet ik van de luxe" als ik op Rob L aan het wachten ben :-)
Door het bos rijden we richting de kluis om dan daar meer een stukje op de weg te fietsen.


Maar na een paar kilometer op de kluis wordt het meer en meer glijden over ijs. Het is hier nog gevaarlijker dan in het bos, en voorzichtig glijden we weer terug richting Valkenswaard. We kunnen natuurlijk niet te vroeg thuiskomen, dus bij de rotonde stoppen we en genieten we van de koffie bij cafe Zomerhof.


Morgen nog maar eens een poging wagen. Maar nu eerst het aperitief inschenken :-) ]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry091226-180331 2009-12-26T00:00:00Z 2009-12-26T00:00:00Z


Na het heerlijke dagje van giteren heb ik heel veel zin om weer de sneeuw in te duiken met de MTB. En ik weet Hélène te overtuigen dat het heel erg leuk is.




Dus wij op pad door de bossen rondom Waalre, waar een mooie MTB route ligt. Het is even wennen, maar het duurt niet lang en dan fietst ze net zo hard als ik door het bos, en als ik eerlijk ben, stuurt ze gemakkelijker door de sneeuw dan ik.






Er ligt nu ook in Eindhoven een flink pak sneeuw, en ik vermaak me prima.




Prachtige plaatjes :-)




Het laatste half uur kwamen we in een kleine sneeuwstorm terecht. Prachtig

]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry091220-224113 2009-12-20T00:00:00Z 2009-12-20T00:00:00Z
Maar dan komt er uit toch wel onverwachte hoek een fietsmaatje. Helene verrast mij met de mededeling te willen MTB-en, en als zij iets besluit dan is alles snel geregeld, en het volgende weekend fiets in niet meer alleen door het bos.


Maar samen met Helene en haar Cube.

Het rondje Aalsterhut werd de vuurdoop voor de Cube, en die haalde gelijk natte voeten. Op het technische parkoers hebben wij veel plezier gehad.

En het bleef niet bij een ritje. Elk weekend zijn we samen in de bossen te vinden. Dapper fietst ze overal door en over heen, en dat gaat haar goed af, zolang ik tenminste niet voor haar in een grote plas ga liggen en de doorgang versper. Maar ook dat was een grappig moment.]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry091115-214702 2009-11-15T00:00:00Z 2009-11-15T00:00:00Z



Om half elf verzamelen we bij de Bike shop van Jan in Helmond. En het is een warm ontvangst. Temidden van de race en MTB's is ruimte gemaakt voor een grote tafel waar de koffie al klaar staat. En ook aan gevulde koeken geen gebrek. Iedereen is mooi optijd, ook Daniel en Eline die toch van ver moeten komen. Verder zijn Alwin, Erik en Robbert van Wielertoerist gekomen en uiteraard Jan en zijn broer Peer. En niet te vergeten, Helene is mee voor haar MTB doop. Robbert bekijkt al gelijk een aantal van de MTB's die in de winkel staan.




Na het om/aankleden is het tijd om te gaan fietsen, ofwel Biken zoals de MTB-ers het noemen. Eline showt haar mooie Leontien pakje, en eerlijk is eerlijk het staat erg mooi, ook in het bos. Na een kort ritje langs het kanaal komen we in het bos aan.






In het bos krijgen we een aantal keren wat uitleg van Jan over het hoe en wat van het MTB-en en de controle over de fiets in verschillende situaties.




Bij terugkomst in de Bike Shop wacht ons nog een verrassing. De vrowu van Jan heeft niet alleen de koffie al voor ons klaar staan, ze heeft ook een grote schaal met broodjes voor ons gesmeerd, en die gingen er goed in, want een paar uur MTB-en heeft ons wel hongering gemaakt.




Nog een tijdje na kletsen en de fietsen van Jan bekijken. Het was een mooie en leerzame tocht. Niemand heeft he gezien, maar boven op de hoge bult ben ik nog wel gevallen bij het draaien. Ook kwam ik nog een keer vas te zitten om een boomstam, maar bleef daarbij wel overeind. En Helene die vond het MTB-en erg leuk, denk dat daar misschien wel een vervolg in zit. Jan bedankt voor de Brabantse gastvrijheid.

]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry091018-225637 2009-10-18T00:00:00Z 2009-10-18T00:00:00Z
Om 10 uur meld ik me bij Klaas. Ik wou buiten wachten, maar Klaas en vooral Barbara stonden erop dat ik toch maar even binnen moest komen. Klaas was nog met zijn ontbijt bezig. Dus ik maar even naar binnen voor een kop koffie. En Barbara vroeg of ik er misschien een koekje bij wou.



En dus kreeg ik dit bij de koffie. Heerlijk. Ik heb het me goed laten smaken. En had gelijk voldoende energie voor een rit van twee uur. En de parkoers kennis heb ik goed kunnen benutten. Er werd wel verkeerd gereden, maar dat deden we dit keer samen. Het tweede deel van de route, achter Waalre hebben we 2 keer gereden. Maar dat mocht de pret niet drukken, want het is een mooie route.

En die Bossche bol Barbara, die mag je erin houden. Heerlijk.]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry091017-222230 2009-10-17T00:00:00Z 2009-10-17T00:00:00Z Precies een jaar geleden haalde Klaas mij over voor een MTB rit. Ik heb toen genoten van die tocht door de sneeuw over de Leenderheide. Een paar maanden later heb ik nog een keer mogen proeven aan het MTB-en en toen wist ik het zeker. Deze winter ga ik ook MTB-en.


En dit is 'm geworden. Afgelopen dinsdag mocht ik hem ophalen en vandaag kreeg hij zijn doop, en gezien het weer werd het ook een letterlijke doop.



Ook dit keer met Klaas het Leenderbos in. Nu geen sneeuw, maar de regen stond even hoog als de sneew 10 maanden geleden. Maar dat mocht de pret bij mij niet drukken, integendeel ik genoot ervan als een klein kind. Spelen in de modder was vroeger ook al een grote liefhebberij van mij, alleen mijn moeder dacht daar wat anders over.



Ik heb nu ook begrepen hoe belangrijk parkoers kennis is. Is het in de Alpen voldoende om te weten hoe steil het op sommige stukken is, bij scheuren door het bos is het ook erg belangrijk om precies te weten waar je naartoe moet. Sommige paadjes liggen gewoon verscholen achter een stuik tussen 2 bomen. Elke keer als ik even dacht bij Klaas weg te rijden, bleek ik de verkeerde kant op te gaan, of een onzichtbaar pad gemist te hebben. Met een grote schreeuw (van triomf) maakte Klaas mij dit dan duidelijk, en kon ik weer in de achtervolging door de plassen, waarbij sommigen nog een maatje te groot voor mij zijn.



Op de terugweg de fietsen en onszelf afgespoten bij een Car Wash, alleen onze gezichten vergeten. Of Barbara nu echt blij was om een paar bemodderde mannen aan de eettafel te hebben voor de koffie, dat weet ik niet, maar ze liet het in ieder geval niet merken, en de koffie ging er in als koek. Trouwens Klaas waar was de koek?? ]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry091010-200549 2009-10-10T00:00:00Z 2009-10-10T00:00:00Z Een zaterdag in Solden.

Vandaag geen fietstraining op het programma. Vandaag zouden we vooral veel moeten rusten. Alleen dat is ons niet echt gelukt, behalve dan het kwartiertje op de massagetafel. We hadden nog zoveel te doen.




Zaterdagmorgen. Precies zoals de weersvoorspelling is het slecht weer. Maar daar treuren we niet om, want dezelfde voorspelling heeft het over geweldig mooi weer voor morgen. Dus laat maar uitkomen die voorspellingen.




Vandaag gaan Maarten en ik de startbewijzen ophalen. In het dorp zijn een aantal standjes ingericht waarbij de Pinarello stand met zijn mooie Dogma's de meeste aandacht krijgt. De auto voor de wedstrijdleiding staat ook al klaar, en hij mag er wezen. Bij een ander standje koop ik nog een paar knie stukken, het zal nog koud zijn bij de start en een beetje extra bescherming voor de knieën kan geen kwaad.




Ja Maarten, nu is er geen weg meer terug. Het gaat echt gebeuren morgen.




In de sporthal is alles goed geregeld. Zoals tot nu toe alles rondom de ORM goed geregeld is.




De namen van alle deelnemers hangen beneden in de sporthal. Er is ook een mogelijkheid voor een massage en die kans laten we niet lopen.




In de hal is alles al klaar voor morgen. Vandaag is hier ook al eten te krijgen. Morgen zullen we hier na de wedstrijd ook anschuiven voor een pasta maaltijd en een koud blik bier. Maar dat is pas morgenmiddag.




Het is te merken dat we heel dicht bij Italie zitten. De Latte Macchiato smaakt hier uitstekend.




Maarten houdt het bij expresso. Als we daarna terug gaan zien we dat de wolken beginnen op te trekken. Precies zoals voorspeld.




Aan het einde van de middag is het tijd om de fietsen klaar te maken voor morgen. Nog even een nieuwe buitenband erop als ik bij controle een iets te dieppe snee in de achterband ontdek. En als laatste de fiets laten glimmen. Zo kunnen we mogen aan de start verschijnen.




Als Maarten met het eten bezig is, klaart het weer helemaal op. Na het eten pas ik de kniestukken en mijn tenue. De achterzakken gevult en windstopper er overheen, even passen of maatje S nog steeds goed zit :-)


En dan oogjes dicht en dromen over morgen.]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry090829-192728 2009-08-29T00:00:00Z 2009-08-29T00:00:00Z Donderdagmorgen zijn maarten en ik vertrokken naar Solden om daar zondag mee te doen aan de Ötztaler Radmarathon. Een cyclo over 235km met 5500hm.




Na aankomst in Solden zijn we eerst nog een stukje gaan fietsen. Hebben we een terrasje gepakt in het centrum met enkele bekenden. Daarna was het tijd om te eten, en Maarten bereidt een heerlijke pasta maaltijd. Elke avond hebben we paste gegeten, maar wel elke keer anders klaargemaakt. Het heeft mij allemaal prima gesmaakt. Top Maarten.




Het prachige uitzicht vanaf het balkon van ons appartement. Beneden ligt Solden. Links de rest van de wijk Innerwald, waar wij dus ook zitten. De eerste 500m van de weg naar het appartement gaat over de weg die naar de Gletserstrasse loopt, en die is niet mis, 12%, 13% en 16%.




Het prachtige weer trekt niet alleen fietsers aan. Als we vertrekken voor een stukje fietsen zien we een paraglider vlakbij langskomen.




s Middags (na het fietstochtje naar Vent) gaan we met de lift naar ruim 3000m hoogte. De Gaislachkogl op, wat extra rode bloedlichaampjes kweken voor zondag. In de lift naar boven hebben we wederom een prachtig uitzicht over Solden en Innerwald.




Als we naar het zuiden kijken, komen we ineens tot de ontdekking dat we daar de Timmelsjoch zien liggen, de laatste col in de race van zondag. En we zien tot onze schrik dat er dus in die afdaling nog een redelijk stukje klimmen zit, oeps dat wisten we niet.









Links kun je nog een stukje van de Gletserstrasse zien liggen, die tot ruim 2800m gaat. Toch wel jammer dat ik die niet beklommen heb, maar het zou niet goed zijn voor de race van zondag. Rechts de Wildspitze, een van de toppen waar Maarten bovenop heeft gestaan. Maarten kent alle toppen hier in de omgeving en heeft ze allemaal beklommen (zonder fiets uiteraard).









Als we wee terug gaan, zien we een leuk huisje aan een meertje. Er was zelfs een aanlegsteiger, maar die is verscholen achter de bomen. Recht is ons appartement te zien, het meest rechtse huis.




Solden is al helemaal klaar voor de Ötztaler Radmarathon.




Terug in Solden nog even aanschuiven op eht terras bij Marco'Treff. Alwaar we "genieten" van de prachtige Tiroler muziek. Bas probeerde gelijk een CD'tje te scoren.

]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry090828-182659 2009-08-28T00:00:00Z 2009-08-28T00:00:00Z Gisteravond zijn we een aantal (CTWT) vrienden tegen gekomen, en al snel was de afspraak gemaakt om vandaag gezamelijk een stukje te gaan fietsen. Omdat niemand het nu zinvol vindt om een zware col te beklimmen is besloten om naar het plaatsje Vent te fietsen.



s morgens vroeg al mooi weer. Uitzicht over Solden vanuit ons appartement. Daarna een stukje fietsen met een aantal CTWT-ers die ook hier zijn. Bas probeert Ramon al op de eerste klim eruit te rijden. Ramon krijgt hier zo een klap van dat hij Vent niet haalt.




Bas fluitent op weg naar boven en een Ramon die hier nog kan lachen.




Bas en ik op weg naar Vent.




Aan weerskanten bergen. Door een prachtig dal rijden we rustig klimmend naar boven toe.




Ook Friesland is aanwezig in Solden. Henk en zijn vrienden zijn ook van de partij. In de afdaling terug hadden enkelen het even zwaar in deze tunnel. Niet omdat het omhoog loopt, maar juist omdat het hard naar beneden ging door de tunnel en het inschatten van een bocht dan veel moeilijker is.




Echt mooi zoals de weg is aangelegd. Op de rechterfoto Handicap 8.




Henk en Bas.




Henk en ik. In de verte is hel lieve kerkje van Vent al te zien.




Vent. Een plek waar veel bergbeklimmers starten voor een weekje klimmen door de alpen. Maarten heeft me daar al veel over verteld, hij is op alle toppen van de bergen in deze regio geweest.




En dan in er tijd voor koffie. We stallen de fietsen en strijken met de Frieen neer op het zonovergoten terras.




Ze hebben aan mij gedacht bij het maken van deze cappucino. Als maarten in zijn koeienpakje rijdt, heeft hij altijd extra aandacht voor de melk.




Ik kan er geen genoeg van krijgen, al die bloemenpracht aan op de balkons. En dan weer terug.




In Solden aangekomen gelijk weer een terrasje op, nu voor de lunch, en waar Ramon al op ons zit te wachten.


Het was een prachtige rit, totaal 41km met 790 hoogte meters. ]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry090828-102500 2009-08-28T00:00:00Z 2009-08-28T00:00:00Z Col de Valdingarde en Col de Vignon



De omgeving van Roquebrune sur Argens verkennen met Glenn. Hier op de col de Valdingarde waar we vanaf Roquebrune aan begonnen zijn. Een heerlijke klim van 9km a 4%. Het is weer mooi weer, de temperatuur loopt op tot 37 graden op de Polar.




Uitzicht vanaf de top van de Col de Valdingarde naar het noorden. In de verte de uitlopers van de Alpen en vlakbij de Roché de Roquebrune die vanaf hier wel erg klein lijkt.




De traditionele foto op de top.




Na de korte stop fietsen we verder. Op de foto's het uitzicht naar het zuiden, de zee. We gaan richting Plan de la Tour, slaan dan af richting Vidauban en vlak voor Vidauban richting La Garde Frenet. Dan via la Mourre beklimmen we de de col de Vignon. Via Plan de la Tour (koffie en Cola) gaan we naar St. Maxime en langs de kust naar St. Aygulf. Een erg leuk en vooral gezellige tocht met Glenn.

]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry090807-160136 2009-08-07T00:00:00Z 2009-08-07T00:00:00Z Een serieuze test voor de Oetztaler Radmarathon

Eind augustus dan fiets ik de Oetztaler Radmarathon. Een cyclo over 230km met 5500 hoogte meters. En vandaag is het tijd om eens te kijken hoe de beentjes er voor staan. Op het programma staan de Col de la Bonette, Col de l'Arche en de col de la Lombarde. Een rondje van 160km met 4100 hoogte meters. Om half 7 vertrek ik met de auto uit St. Aygulf en 2 uur later parkeer ik de auto in Isola. Ik ben toch wel een beetje gespannen, 160km alleen door het hooggebergte is iets wat ik nog niet eerder gedaan heb. Daarnaast is het onzeker of ik met de fiets over de col de l'Arche mag, deze col schijnt verboden te zijn voor fietsers.

Even later parkeert er een andere Nederlander achter mij en we besluiten gezamelijk aan de Bonette te beginnen.




De eerste 15km tot aan St. Etienne de Tinee gaan geleidelijk omhoog. Maar daarna begint het echt, 26km klimmen tot aan de top. Het klimmen gaat soepeltjes, dus tijd om even te poseren bij een waterval.




Onderweg kom je door maar een erg klein gehucht. Verder ben je alleen in een prachtig landschap.




Mijn tijdelijke fietsmaatje. Tot 10km van de top fietsen we samen, maar dan versnel ik want ik heb nog een hele afstand af te leggen, en hij zit niet helemaal in zijn ritme.




Een vervallen defensie dorp.




In het midden de top. La Cime de la Bonette.









Een deel van de weg waar ik net overheen ben gegaan.


Zipp's op eenzame hoogte

De beklimming van de Bonette ging redelijk gemakkelijk. Het is ook niet een echt zware klim, wel lang. Daarna een lange afdaling naar Jausiers, jammer dat er geen lekkere lange stukken in zitten, veel bochten en wind tegen. In Jausiers probeer ik wat drinken te krijgen, maar de onvriendelijkheid van de serveerster besluit mij om maar vast naar het volgende plaatsje, richting de col de l'Arche, te rijden.




Een oud fort bij la Condamine.




Onderaan de col de l'Arche staat inderdaad een verboden voor fietsers bord. Dit zou komen door de vele "chute de pierres" die er kunnen zijn in de eerste kilometers van deze klim. Ook is er veel vrachtverkeer op deze col die mij naar Italie moet brengen.




Ik besluit toch te gaan, en kom al gauw een wielrenner tegen (en ga er vanuit dat hij gewoon van de andere kant is gekomen, en niet ergens gedraaid is). En even later zie ik dat er op de kilometerpaaltjes informatie voor fietsers staat, dus het zal wel goed zitten.




Buiten de eerste kilomerters zijn er ook geen rotsen te bekennen. Ondanks dat ik steeds hoger kom, wordt het steeds warmer. De zon staat weer als een koperen ploert aan de hemel. Deze beklimming is niet zwaar en redelijk ontspannen fiets ik naar boven.




Op de top kon ik zo snel geen bordje met de naam van de col vinden. En fiets ik even later verder, Italie in. De afdaling gaat rustig, er is verkeer en de vrachtwagens hebben alle ruimte nodig in de haarspeld bochten. Geen afdaling om eens even een snelheidsrecord neer te zetten.




30km verder sla ik rechts af en begint de cold e Lombarde. De beentjes beginnen al wat minder goed te voelen. Ik hoop dat deze klim niet te zwaar is, maar ik weet dat het de zwaarste van van de dag is, ook al is hij minder hoog dan de Bonette.




De eerste kilometer fiets ik heerlijk in de schaduw, dat voelt goed, maar al snel is alle schaduw weg en begint de "worsteling" naar boven. 40 graden in de zon, stijgingspercentages van 10% en de krachten vloeien weg uit mijn benen.




Na 8km besluit ik bij dit fonteintje te stoppen, de bidons te vullen en eens flink wat water over me heen te gooien. Heerlijk dat koude bergwater. En opgefrist (voor een tijdje) stap ik weer op de fiets.




Nog 5km te gaan, een mooi uitzicht op het "Santuarium di Santa Anna. Het was een hele "strijd" om tot hier te komen. De krachten zijn weg uit de benen, en op soeplesse blijf ik fietsen op kransje 28. En even later kan ik de top zien. Dat lucht op.




na 1 uur en 45 minuten ben ik boven. Dat waren een lange 20km. Maar de voldoening is er niet minder om.




Het uitzicht is prachtig. Aan de Franse kant ligt Isola 2000, een wintersport plaats en dat is ook goed te zien aan de ski pistes. Aangezien ik mijn camera op een rots heb laten liggen, en ik daar gelukkig achter kwam toen ik deze laatste foto wou maken, heb ik ook de laatste kilometer vanaf de Franse kant mogen beklommen. Dat maakt dat de totale afstand 162km is geworden emt ruim 4100 hoogte meters. Het gemiddelde was niet zo geweldig, slechts 21,6.
]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry090805-214631 2009-08-05T00:00:00Z 2009-08-05T00:00:00Z Of wel een dagje fietsen door de Provence met Jan Willen van Neck


40+ is voor wielrenners meestal een aanduiding dat het hard gegaan is, maar voor ons betekende het vandaag dat de temperatuur ruim boven de 40 graden uit kwam. Niet dat we daar over gaan klagen, liever met 40 graden in de zon dan met 5 graden in de regen fietsen.





Een dagje fietsen met Jan Willem. Via Agay, waar hij op de camping staat, gaan we de Esterel in. Boven aangekomen even de schaduw opgezocht, de zon brandt hard vandaag. Onderweg komen we langs mooie plaatsjes, zoals Calian..




In Montauroux, na de tweede klim van de dag, tijd voor een kop koffie. En voor we verder gaan de bidons vullen met koud water uit de bergen..




Na de derde klim een mooi uitzicht over de gorges de Siagnole. Wij gaan afdalen tot beneden en dan aan de andere kant omhoog naar St. Cezaire..




.




De klim de gorges uit is erg mooi. Jan Willem is vandaag met de mountain bike (hij moet nog wat trainen en oefenen omdat hij over een paar weken twee MTB groepen gaat begeleiden)..




De gorges vanaf de andere kant gezien. Rechts het pad waar de groepen van Jan Willem over een paar weken gaan afdalen. Echt mountain biken..




Ik moet er niet aan denken over dit soort rotspaadjes 60km per dag te moeten fietsen. Is dat nog wel fietsen? Of zou het mij toch wel wat lijken..




In St. Cezaire tijd voor een wel verdiende pizza (vorig jaar zat ik hier met Cees en Mina)..




Stijl, stijl, heel stijl. En dan op weg naar de Tanneron. De temperatuur loopt tijdens deze klim op tot 44 graden, en geen schaduw te bekennen. .




In Tanneron aangekomen (de klim loopt daarna nog een stuk door) duiken we acher elkaar onder de pomp. Afkoeling hebben we nodig. Het vervolg van de klim gaat ineens een stuk gemakkelijker. 44 graden is echt heel erg warm. Via de mooie kustweg door de Esterel rijden we weer naar Agay. Een mooie fietsdag, met voor mij 167km en 2000hm..

]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry090728-194752 2009-07-28T00:00:00Z 2009-07-28T00:00:00Z