Geen weer om buiten te spelen. Klagen kan natuurlijk niet, het is tenslotte een wintermaand, maar toch had ik graag wat meer buiten willen fietsen. Maar bij gebrek aan buiten fietsen is er natuurlijk altijd nog de surrogaat weg.

De surrogaat weg is niet mijn grootste vriend. Als ik besluit om weer eens over deze weg te rijden vond ik hem onder een dikke laag stof. De oude Gazelle Champion Mondial uit 1977 (MAVO diploma cadeau) doet het er nog steeds goed op, nu ik nog.


Vol goede moed begin ik te trainen. Op het programma staan een aantal blokken in klim ritme en weerstand. De MP3 speler is hierbij de trainingsassistent. Een nummer klimmen, een nummer herstel. Klimmen gaat lekker op AC/DC, in het zadel en staand op de pedalen. De hartslagmeter op de spiegel, en ik begrijp het niet, de hartslag loopt nauwelijks op, Hij loopt wel op maar heel rustig. Als ik hem even later goed bekijk zie ik dat hij de gemiddelde hartslag weer geeft. Pff ja die loopt niet zo snel op als de actuele hartslag. Mysterie opgelost. De blokken gaan goed, en net als ik denk dat het een mooi tochtje over de surrogaat weg gaat worden, wordt ik wreed gestoord. De surrogaat weg heeft ook obstakels, geen verkeersdrempels of drukke kruisingen maar bezoek at te vroeg komt.

Gelukkig heb ik toch een aantal blokken goed uitgevoerd en verlaat ik de surrogaat weg met een goed gevoel. Ik hoop binnenkort weer een stukje over deze weg te rijden en te klimmen. Het is toch de enige berg die dicht in de buurt ligt.