De eerste zaterdag van de zomer. Ik had een mooie rit in gedachten, lekker richting de Drunense duinen, ergens een bakkie koffie met een appelgebakje en dan weer richting Eindhoven. Bij het opstaan nog vol intenties voor een nuchtere training. Voor de niet kenners, een nuchtere training is een training zonder eerst gegeten te hebben, heeft verder niets te maken met drank. Maar beneden aangekomen en een blik naar buiten werpende zonk de goede moed richting de klompen. En nu, na het wandelen met de harige en nu ook natte Duitser, zit ik te denken aan een stevig ontbijt.


En tegelijkertijd spoelt ook de zin om te trainen langzaam weg.Tweet

Koninginnedag is een mooie dag voor een rondje Brabant. In Nistelrode tijd voor koffie met Oranje gebak. Rob, Edwin, Tim en Rene.




En na het koninginnedag ritje is het tijd voor de BBQ. We zijn allemaal uitgenodigd bij Caroline en Rob.




Erg leuk om Rene zo bezig te zien, en hij doet het met plezier. Als een volleerd kok legt Rob het menu van de dag uit




En weer een gezellig avondje emt goed eten en drinken. Wat kan wielrennen toch leuk zijn :-)

Afgelopen week kwam er weer een lading dozen met CTWT kleding. Samen met Tim alles zo goed mogelijk (kon beter blijkt achteraf) alles gesorteerd. In totaal 569 kledingstukken voor 90 leden die kleding besteld hadden. Afgelopen woensdag was het de grote ophaal avond voor de regio Eindhoven, en gelukkig kwam nagenoeg iedereen zijn kleding ophalen (als Linsen nog komt dan ben ik alles kwijt). Het was weer een gezellig avondje, alleen met al het koffie en thee zetten en taart serveren bleef er voor mij weinig tijd over om bij te kletsen. Ook kwamen nog een viertal nieuwe leden langs die kleding kwamen passen. De CTWT kleuren zullen in de regio Eindhoven vaak te zien zijn.

En Tim, nog bedankt voor het beschikbaar stellen van de ruimte voor het sorteren, het mee helpen met het sorteren, het mee helpen met het zoeken naar de gemaakte sorteer fouten, het vervoer naar de Aalsterweg en het bedanken van je collega voor het beschikbaar stellen van een (toen nog) goed gevulde drop pot.

Denk ik na twee jaar zoeken een mooi en onbekend Italiaans frame gevonden te hebben, blijk je erg gewoon wereldkampioen mee te kunnen worden.

Reposez en paix Mr Laurent Fignon. Votre courage m'a impressionné et j'aimais votre joie de vivre , merci beaucoup à vous.

Een week zonder trainen is zwaarder dan een week in de bergen fietsen. Zonder training, een hele week, dat maakt een wielrenner gek, de verslaving aan het fietsen komt dan pas echt naar boven. En toch de hele week niet gefietst, soms zijn er namelijk andere dingen die gebeuren moeten in de weinige beschikbare tijd. Dus naast een beetje treuren over de gemiste trainingsuren was het vooral lekker klussen. Vriend Leo kwam spontaan helpen, wat de gezelligheid vergrootte en tevens een goede reden om de zaterdag af te sluiten met een mooie fles wijn onder het genot van een prima maaltijd.

Maar vanavond was het weer zover, op de fiets voor 70km door de Kempen. Heerlijk er op uit, als een jong hertje in het bos, zo voelde het tenminste. Accent van de training lag op de cadans. Dus continue met een hoge cadans gefietst. De 39*16 heeft plaats gemaakt voor de 34*15 en maar lekker rondtrappen. Het ging boven verwachting, veel boven de 115 kunnen fietsen zonder het gevoel te hebben te stuiteren op de fiets. Langs het kanaal, stuk van 11km, was het gas geven op de 50*19 met gem cadans van 106. De hartslag liep hierbij wel op naar ruim D2 en aan het einde D3. Over de totale training was de gemiddelde cadans 108 en zo hoog is die volgens mij nog nooit geweest. Nu proberen ook in de bergen weer een treetje hoger te komen. Ten opzichte van een paar jaar geleden fiets ik in de bergen ook met een duidelijk hogere cadans, de training op de cadans is dus niet voor niets. En soms vraag ik me af in hoeverre het Spinnen in de wintermaanden hierbij geholpen heeft. In de Dolomieten zal ik weten of de cadans tijdens het klimmen omhoog is gegaan, en of het een positieve uitwerking heeft op de snelheid waarmee geklommen wordt.

Het heeft even geduurd voordat ik dit jaar door de duizend kilometer grens ben gegaan. De afgelopen jaren was ik daar elke keer veel eerder doorheen. Sneeuw, ijs, pekel, regen, feestjes en andere factoren maakten het dit jaar een stuk moeilijker om met enige regelmaat de kilometertjes op de weg te draaien. Niet dat ik snel thuis blijf zitten als het weer even tegen zit. Maar de sneeuw en gladde wegen waren mij de afgelopen maanden al niet gunstig gezind op de MTB waardoor ik het lot op de racefiets niet extra wou tarten.


De duizend kilometer grens blijft een speciale grens. Toen ik in 2001 begon met fietsen had ik als doel om de Mont Ventoux te beklimmen, en ik had mezelf wijs gemaakt dat ik dan minstens duizend kilometer moest hebben getraind om daar aan te beginnen. Daar heb ik vervolgens drie maanden over gedaan, de duizend kilometer dan, de beklimming van de Mont Ventoux ging gelukkig wat sneller.

Vandaag geen voorstelling. Vandaag mogen de in de winter fietsende leden van team Brabant het doen zonder mij. Vandaag geen voorstelling van Robbie Knoxville.

Gistermorgen weer op pad geweest met de MTB met Edwin en Rob L. Heerlijk gereden op het parkoers achter Waalre. Het ging erg goed en gemakkelijk, vooral de technische delen gingen heerlijk. Maar overmoed ligt op de loer, zo ook giste weer. Op een recht stuk werd er vol gas doorgetrokken en aan het einde ging het dus mis. Mijn voor of achter wiel of beide gleden weg op een klein stukje ijs welke netjes verborgen lag onder een dun laagje sneeuw. Met een mooie snoekduik vloog ik letterlijk door de lucht en smakte ik tegen de grond. Beteuterd lig ik op de grond en ik heb niet gelijk zin om op te staan, dit was een harde klap en ik denk al aan een sessie bij Tim, de fysiotherapeut die mij elke keer weer mag oplappen. Gelukkig is het dit keer de rechter heup ipv de gebruikelijke linker. Met mijn handen heb ik de val nog een beetje kunnen breken en mijn hoofd heb ik daardoor gelukkig niet gestoten (tenminste niet dat ik gemerkt heb). Als ik mijn benen weer onder mijn romp krijg voel ik me toch wel even goed beroerd. Maar ik ben wielrenner, dus een paar minuten later vervolgen wij onze weg weer. En als we op het mooie cross pad rijden langs de A2 naar Leende geef ik weer vol gas, heerlijk alle pijn even vergeten..

Thuis aangekomen doe ik net of er niets gebeurd is, want medelijden hoef ik niet meer te verwachten, ik ben nu al zo vaak gewaarschuwd. Echter aan mijn gezicht ziet Hélène wel dat ik weer gevallen ben, en zoals verwacht “Ik wil er niets over horen, en niets van merken” is de opmerking.

Als ik ’s avonds op de bank zit en Jackass the movie aan het kijken ben, zie ik ineens een grote overeenkomst tussen een aantal “stunts” en mijn MTB optredens, en krijg ik het idee dat mijn MTB stunts prima in een dergelijke film zouden passen. Ik wordt daar niet vrolijk van en sms de in de winter fietsende leden van team Brabant dat er morgen geen voorstelling is van Robbie Knoxville.

Even geen wedstrijden in de Peel voor mij. Na de afgelopen maanden elke woensdagavond ergens een wedstrijd gereden te hebben ben ik me nu aan het voorbereiden op de fietsvakantie in de Alpen, waar we oa twee cyclo’s gaan rijden. De dinsdag en donderdag weer gewoon een training voor de nodige kilometers en snelheid ipv op de woensdag een uurtje hard knallen, de woensdag wordt nu even een rustdag. Wel ben ik nog van plan om zondag in Helenaveen aan de start te staan voor een 80km wedstrijd. .

Meer dan alleen fietsen bij ons
Vanuit het niets kwam er opeens een mailtje van Rene over een BBQ. Nu daar hoefden we niet lang over na te denken en we hebben met z'n allen Rene aangespoort dat verder te regelen. En dat heeft hij gedaan. Een feestje bouwen dat kunnen we ook goed.



Rene had nog wel om wat hulp gevraagd, maar wij hadden het volste vertrouwen in hem.




Tim en Bea. En ook Bas had nog wat tijd gevonden tussen een fiets en looptraining in.

Klik hier om het hele bericht te lezen...