Reposez en paix Mr Laurent Fignon. Votre courage m'a impressionné et j'aimais votre joie de vivre , merci beaucoup à vous.

Een week zonder trainen is zwaarder dan een week in de bergen fietsen. Zonder training, een hele week, dat maakt een wielrenner gek, de verslaving aan het fietsen komt dan pas echt naar boven. En toch de hele week niet gefietst, soms zijn er namelijk andere dingen die gebeuren moeten in de weinige beschikbare tijd. Dus naast een beetje treuren over de gemiste trainingsuren was het vooral lekker klussen. Vriend Leo kwam spontaan helpen, wat de gezelligheid vergrootte en tevens een goede reden om de zaterdag af te sluiten met een mooie fles wijn onder het genot van een prima maaltijd.

Maar vanavond was het weer zover, op de fiets voor 70km door de Kempen. Heerlijk er op uit, als een jong hertje in het bos, zo voelde het tenminste. Accent van de training lag op de cadans. Dus continue met een hoge cadans gefietst. De 39*16 heeft plaats gemaakt voor de 34*15 en maar lekker rondtrappen. Het ging boven verwachting, veel boven de 115 kunnen fietsen zonder het gevoel te hebben te stuiteren op de fiets. Langs het kanaal, stuk van 11km, was het gas geven op de 50*19 met gem cadans van 106. De hartslag liep hierbij wel op naar ruim D2 en aan het einde D3. Over de totale training was de gemiddelde cadans 108 en zo hoog is die volgens mij nog nooit geweest. Nu proberen ook in de bergen weer een treetje hoger te komen. Ten opzichte van een paar jaar geleden fiets ik in de bergen ook met een duidelijk hogere cadans, de training op de cadans is dus niet voor niets. En soms vraag ik me af in hoeverre het Spinnen in de wintermaanden hierbij geholpen heeft. In de Dolomieten zal ik weten of de cadans tijdens het klimmen omhoog is gegaan, en of het een positieve uitwerking heeft op de snelheid waarmee geklommen wordt.

Het heeft even geduurd voordat ik dit jaar door de duizend kilometer grens ben gegaan. De afgelopen jaren was ik daar elke keer veel eerder doorheen. Sneeuw, ijs, pekel, regen, feestjes en andere factoren maakten het dit jaar een stuk moeilijker om met enige regelmaat de kilometertjes op de weg te draaien. Niet dat ik snel thuis blijf zitten als het weer even tegen zit. Maar de sneeuw en gladde wegen waren mij de afgelopen maanden al niet gunstig gezind op de MTB waardoor ik het lot op de racefiets niet extra wou tarten.


De duizend kilometer grens blijft een speciale grens. Toen ik in 2001 begon met fietsen had ik als doel om de Mont Ventoux te beklimmen, en ik had mezelf wijs gemaakt dat ik dan minstens duizend kilometer moest hebben getraind om daar aan te beginnen. Daar heb ik vervolgens drie maanden over gedaan, de duizend kilometer dan, de beklimming van de Mont Ventoux ging gelukkig wat sneller.

Vandaag geen voorstelling. Vandaag mogen de in de winter fietsende leden van team Brabant het doen zonder mij. Vandaag geen voorstelling van Robbie Knoxville.

Gistermorgen weer op pad geweest met de MTB met Edwin en Rob L. Heerlijk gereden op het parkoers achter Waalre. Het ging erg goed en gemakkelijk, vooral de technische delen gingen heerlijk. Maar overmoed ligt op de loer, zo ook giste weer. Op een recht stuk werd er vol gas doorgetrokken en aan het einde ging het dus mis. Mijn voor of achter wiel of beide gleden weg op een klein stukje ijs welke netjes verborgen lag onder een dun laagje sneeuw. Met een mooie snoekduik vloog ik letterlijk door de lucht en smakte ik tegen de grond. Beteuterd lig ik op de grond en ik heb niet gelijk zin om op te staan, dit was een harde klap en ik denk al aan een sessie bij Tim, de fysiotherapeut die mij elke keer weer mag oplappen. Gelukkig is het dit keer de rechter heup ipv de gebruikelijke linker. Met mijn handen heb ik de val nog een beetje kunnen breken en mijn hoofd heb ik daardoor gelukkig niet gestoten (tenminste niet dat ik gemerkt heb). Als ik mijn benen weer onder mijn romp krijg voel ik me toch wel even goed beroerd. Maar ik ben wielrenner, dus een paar minuten later vervolgen wij onze weg weer. En als we op het mooie cross pad rijden langs de A2 naar Leende geef ik weer vol gas, heerlijk alle pijn even vergeten..

Thuis aangekomen doe ik net of er niets gebeurd is, want medelijden hoef ik niet meer te verwachten, ik ben nu al zo vaak gewaarschuwd. Echter aan mijn gezicht ziet Hélène wel dat ik weer gevallen ben, en zoals verwacht “Ik wil er niets over horen, en niets van merken” is de opmerking.

Als ik ’s avonds op de bank zit en Jackass the movie aan het kijken ben, zie ik ineens een grote overeenkomst tussen een aantal “stunts” en mijn MTB optredens, en krijg ik het idee dat mijn MTB stunts prima in een dergelijke film zouden passen. Ik wordt daar niet vrolijk van en sms de in de winter fietsende leden van team Brabant dat er morgen geen voorstelling is van Robbie Knoxville.

Even geen wedstrijden in de Peel voor mij. Na de afgelopen maanden elke woensdagavond ergens een wedstrijd gereden te hebben ben ik me nu aan het voorbereiden op de fietsvakantie in de Alpen, waar we oa twee cyclo’s gaan rijden. De dinsdag en donderdag weer gewoon een training voor de nodige kilometers en snelheid ipv op de woensdag een uurtje hard knallen, de woensdag wordt nu even een rustdag. Wel ben ik nog van plan om zondag in Helenaveen aan de start te staan voor een 80km wedstrijd. .

Meer dan alleen fietsen bij ons
Vanuit het niets kwam er opeens een mailtje van Rene over een BBQ. Nu daar hoefden we niet lang over na te denken en we hebben met z'n allen Rene aangespoort dat verder te regelen. En dat heeft hij gedaan. Een feestje bouwen dat kunnen we ook goed.



Rene had nog wel om wat hulp gevraagd, maar wij hadden het volste vertrouwen in hem.




Tim en Bea. En ook Bas had nog wat tijd gevonden tussen een fiets en looptraining in.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

MTB-en op uitnodiging van

ProLease is één van de sponsoren van het Pro Cycling Team ZZPR. En ik was uitgenodigd om deel te nemen aan een MTB clinic. Nu heb ik geen ervaring met MTB-en dus leek het me wel leuk om dat eens te proberen onder begeleiding van Daphny van den Brand, Frank Groenendaal en een aantal anderen uit het ZZPR team. Dus voel goede moed meld ik me om één uur in Zeeland (bij Uden). Het is prachtig weer, de zon staat hoog aan de hemel en op het terras wordt de koffie geserveerd met een grote punt appelgebak met slagroom. Ik zag ze al staan en had me voorgenomen bij de vraag of ik ook appelgebak wil te antwoorden met “Nee”. Maar er werd me niets gevraagd, het werd gewoon neergezet, en dus at ik het op.

Nadat we omgekleed waren kreeg ik een MTB uitgereikt, en was het tijd voor de groepsfoto. Daarna werd de groep in drieën opgedeeld. Mijn argument dat ik nooit MTB en dus niet bij de gevorderden hoor, werden door Daphny weggehoond, want tijdens de koers in Gemert hadden we al afgesproken dat ik met de gevorderden mee zou rijden. En daar heb ik ook geen spijt van gehad. Met een groep van 12 gingen we het bos in, en het viel me gelijk op dat ik de enige was met een ZZPR fiets, de anderen hadden allemaal een eigen MTB. De eerste rechte stukken over verharde paden gaat lekker, en dan draaien we de smalle paadjes op. Wat is dat prachtig. Er wordt flink doorgereden en ik probeer mijn voorganger te volgen en ook nog oog te hebben voor de weg. Links, rechts, boomstronk, laaghangende tak, naar boven, los zand, wegslippend achterwiel, commentaar van achteren “Doortrappen in de bocht, altijd doortrappen”. Het tempo kan ik goed volgen en het sturen gaat me steeds beter af, al heb ik wel het gevoel dat ik te overmoedig rij, de bomen flitsen soms langs me heen, maar ik blijf doortrappen in de bochten. Vooral over de heuvelruggetjes is het “spannend”, daar is niet veel ruimte. Soms heb ik het idee dat er zelfs te weinig ruimte is, maar het stuur past er toch elke keer weer doorheen. Dan volgen de afdalingen voor het mulle zand, techniek wordt uitgelegd en proberen maar. Eén van de groep maakt een prachtige salto als zijn voorwiel omslaat. Hilariteit ten top als hij met zijn neus in het zand ligt. Zoals altijd wordt lachen hierom “bestraft”. Aan het einde van de rit duik ik zelf het mulle zand in als ik een te scherpe bocht wil maken. Aan het eind scheuren we nog een keer over een pad met allemaal kleine bultjes, super om hier hard overheen te gaan. En dan zijn we weer terug en is het afgelopen. Naar mijn gevoel veel te vroeg, maar mijn benen zeggen wat anders. In 2 uur tijd hebben we toch maar mooi 40km weggetrapt.

Na het douchen is het tijd voor de BBQ. En ook dat is perfect geregeld. Er valt nog veel na te praten onder het eten, en het is dan ook erg leuk dat het hele ZZPR team gezellig mee doet en tot het eind blijft. Aangezien afscheid nemen niet mijn sterkste punt is, vertrek ik als een van de laatsten naar huis.

Rene M. bedankt voor de uitnodiging, ik heb er erg van genoten.

Avondje naar de 6-daagse in Hasselt met Koen (een Belgische collega)

Leon van Bon (the local hero) en Leif Lampater, de leiders in de wedstrijd op dag 3.

In de Grenslandhallen in Hasselt is een wielerbaan opgebouwd met tribunes. 6 dagen lang is het hier spectakel. La een tijdje geleden heeft Koen mij overtuigd een avondje 6-daagse in Hasselt mee te maken. En geen spijt, het was een geweldige avond, 4 uur lang spectakel en strijd op de wielerbaan. Er is continue wat te doen, de verschillende wedstrijdelementen volgen elkaar snel op. En ook op de tribune is het een levendige bedoeling. Jong en oud is aanwezig, en het bier vloeit rijkelijk.

De Zwitser Bruno Risi en de Belg Kenny De Ketele in actie tijdens de koppelkoers over 60 ronden. Het lijkt een rommeltje en het duurt even voordat je door hebt hoe het precies werkt. De aflossingen gebeuren om de 2 a 3 ronden. En er zit veel spanning in, en de renners gaan voluit. Om een rondje te pakken op het peloton moet er hard doorgereden worden.
Klik hier om het hele bericht te lezen...

Klaas, beter, sterker en sneller
Toen ik in 2002 Klaas leerde kennen, was Klaas iemand die elke training de kasseien uit de weg wou fietsen. Wat heb ik afgezien in dat wiel. De afglopen 2 jaar echter was er een andere Klaas, een Klaas die minder gemotiveerd was om te trainen, liever weer een beetje op het hockey veld rond liep. Fietsen deed hij op zijn tijd, wanneer hij zin had. Ik heb nooit begrepen waardoor dit gekomen is, maar in die tijd lukte het mij, soms zelfs gemakkelijk, om hem eruit te fietsen. Afgelopen zomer was er al weer iets te bekennen van enge bevlieging bij Klaas, hij was weer fanatiek bezig, ging weer wedstijdjes fietsen bij het Verzetje. En de afgelopen maanden heeft Klaas weer als een beest getraint op de MTB en dat is goed te merken. Het tempo gaat elke keer weer omhoog als hij op kop komt, en rustig een stukje D1 is er niet meer bij. Het kan weer een mooi fietsjaar worden voor Klaas.

Eindelijk is het zover. De CTWT kleding is binnen


Na maanden van voorbereiding, het oprichten van de vereniging, het zoeken van sponsoren, keuze maken uit kledingleveranciers, paskleding passen, inventariseren wat één ieder wil bestellen, was het dan eindelijk zover. De kleding werd afgeleverd, en nog net optijd voordat de leden over Europa uitzwermen voor het rijden van cyclo's in de diverse hooggebergten.

Maar voordat er in de kleding gereden kan worden, moet er wel eerst voor iedereen een pakketje gemaakt worden met de bestelde kleding, en uiteraard in de gewenste maat. Gelukkig waren René en Arno bereidt mij te helpen bij het sorteren en verdelen van de 400 kledingstukken.

Het lijkt een grote "puinhoop" maar in ruim een uur is het klusje geklaard, en uiteraard zijn René en Arno de eersten die met hun nieuwe CTWT kleding naar huis gaan. De volgende dagen is het een komen en gaan van leden die kleding komen ophalen, en ben ik regelmatig op het postkantoor om wat kleding te versturen Het was een hele grote klus, maar de kleding is prachtig geworden, en iedereen is er blij mee.

Mijn werkgever sponsort Theo Bos. En vandaag was er voor 25 medewerkers van Atos Origin een clinic georganiseerd met Theo Bos op de wielerbaan van Alkmaar.
Een nog lege wielerbaan bij binnenkomst. We worden ontvangen met koffie en gebak, en krijgen een flitsende presentatie over Theo Bos.

Dan is het tijd om een passende fiets uit te zoeken.

Bij binnenkomst heeft iedereen een Atos Origin wielertenue gekrigen. De meesten hebben die ook aangetrokken. Maar ik moet toch ook aan wielertoerist.nl denken, en heb dus mijn WT outfit aangetrokken
Klik hier om het hele bericht te lezen...