Reposez en paix Mr Laurent Fignon. Votre courage m'a impressionné et j'aimais votre joie de vivre , merci beaucoup à vous.

Vandaag op pad om weer twee cols van de lijst van de 1.000 BIGs af te vinken. Door deze lijst kom je nog eens op plaatsen waar je anders niet zo snel naar toe zou gaan. Een goede inspiratie bron voor een mooie tocht. Waar ik niet zo heel gek op ben, dat zijn tunnels. En dan vooral de lange on/slecht verlichte tunnels. Af en toe heb ik wel eens het gevoel dat ik door een tunnel ga waarvan in achteraf denk dat deze niet voor fietsers bedoelt is. Zoals in de Dolomieten op weg naar de San pellegrino. En zo ook vandaag. Na een tunneltje of 12, waaronder een mooie rechte die flink naar beneden liep, kwam ik in de laatste 5km van de rit bij deze tunnel uit. Geen mogelijkheid om er op een og andere manier langs of omheen te rijden. Twee rijstroken richting Nice, lekker inhalende auto's in een tunnel als je er met de fiets doorheen moet. De verlichting is ook niet het je van het, maar ik zie genoeg en wordt ook door de automobilisten goed gezien, waar een wit tenue al niet goed voor is. De tunnel is ruim een kilometer lang en echt waar de ventilatoren maken een bulderend geluid, alsof er 10 vrachtwagens vlak achter je rijden. Ik voel me dan ook redelijk opgejaagd als ik door de tunnel rij.





Vertrokken in Plan de Var, door de Groges de la Vesubie naar St Jean de la Riviere. De eerste tunnels komen er al aan.




In St. Jean de la Riviere begint de eerse klim van de dag. 16km naar de Madone d'Utelle. Na 10km passeer ik het dorpje Utelle.


Klik hier om het hele bericht te lezen...

Especially for my English friends, whom we have met in Colfosco, today’s web log entry is in English. In the apartment house were we stayed, we met Dave. Dave and a couple of his friends also love cycling, and Pinarello bikes :-) and participate on Sunday’s race across several tops of the Dolomites. Yesterday finally Bas arrived in Colfosco. As it is his first participation for the Maratona, Arno and I decided to ride the Sella Ronda with Bas so he would get familiar with the first 4 cols of the Maratona d’les Dolomiti. The rest of our group decided to take another circuit. When arriving on the top of the second climb of the day, the Passo Podoi, we found a bunch of Englishmen spread out over the terrace of one of the three bars at the top of the Pordoi. And yes of course we joined Dave and his friends, for a drink and some pizza.





After a small decent towards Corvara we started the first climb of the day to the top of the Campolongo. The view on this climb is always superb




Arriving at the top of the Campolongo. I feel ready for the Sunday’s Maratona.


Klik hier om het hele bericht te lezen...

Een paar jaar geleden had Arno me al verteld over de mooie maar zware klim naar de Tre Cime. Ofwel de Drie Pieken. Dus dit jaar moesten we daar maar eens naartoe fietsen. De plaatjes van de Tre Cime zien er in ieder geval zeer mooi uit. Wel besluiten we om niet vanuit het appartement te vertrekken, maar om met de auto naar de top van de Falzarego te rijden en vandaar te vertrekken. En iedereen heeft er zin in, want we gaan met zijn allen. Naslag leert dat de Tre Cime al in 1974 opgenomen was in de Giro d'Italia. Toen wisten ze in Italie al wat spektakel was. Onderaan de pagina staat een filmpje met beelden van de beklimming uit 1974. Prachtig om te zien hoe Jose Manuel Fuente door de massa's mensen naar boven rijdt. Wij zouden vandaag niet zoveel toeschouwers hebben.





In de afdaling van de Falzaego krijgen we plots een mooi uitzicht over Cortina d'Ampezzo. En zoals altijd steekt Edwin overal en nergens zijn duim in de lucht.




Vandaag laten enkelen zich duidelijk meeslepen, en Tim kan daar heel veel lawaai bij maken.




Zie hier een test van "Mijn Gruber". Ik zet hem aan en Woooh in vlieg er vandoor, Tim vertwijfeld achterlatend. Ik kon dat later nog twee keer doen en toen was de "accu" leeg, snik snik.


Klik hier om het hele bericht te lezen...

Het programma voor vandaag heb ik aangepast. De Tre Cime moeten nog een dagje wachten op ons bezoek. De ritjes van de afgelopen drie dagen hebben toch wat sporen nagelaten, dus de geplande rustdag voor morgen schuift een dagje naar voren. Arno sluit zich bij mij aan, en de rest gaat een stukje fietsen.




Vandaag voor mij een rustdag. Edwin gaat wel wat fietsen, maar heeft ook geen haast. Bedden opmaken hoeft niet, wordt voor ons gedaan, wat een luxe, bijna echte wielrenners :-)




Met Arno in de kabelbaan naar Col Alto voor een wandeling op 2000 meter hoogte. Hier beneden Colvara en een mooi uitzicht op de vele bochten van de Passo Campolongo.




In de stoeltjes lift gaan we nog een stukje verder naar boven. Het moet ook niet te veel wandelen zijn, het is tenslotte een rustdag. De omgeving is ook hierboven erg mooi.


Klik hier om het hele bericht te lezen...

Vandaag moest het gebeuren. Sinds ik de beelden van de etappe naar Kronplatz in de Giro d'Italia heb gezien, heb ik een paar jaar naar deze dag toegeleefd. Als we terug zouden gaan naar de Dolomieten, dan zal ik daar naar boven fietsen. En zo gezegd zo gedaan, al klinkt dat simpeler dan het is. Enige navraag bij de fietsvrienden leerde al snel dat we niet met de hele groep daar naar boven zouden rijden. Tim's reactie was dat alleen "spijt" met mij mee zou gaan. Maar gelukkig is daar nog Tom en hoef ik niet alleen op pad te gaan voor 13km klimmen waarvan de laatste 5 over een grind pad lopen.




Tom en ik hoeven ons vandaag niet te haasten, alleen "even" heen en weer naar Konplatz :-) Na 25km fietsen komen we bij de afslag die ons naar de S. Vigilio di Marebbe zal brengen, al waar de klim, via de de Passo Furcia naar de "Plan de Corones" moet brengen.




Dit jaar ging de Giro ook weer naar Kronplatz. De klimtijdrit begon hier, en wij dus ook.




De eerste 8km gaan naar de Passo Furcia. Een paar honderd meter voor de top moeten we links af, en dus NIET rechtdoor Tom. Maar gelukkig had Tom weer een helder moment toen de weg egon te dalen en hij nog geen grind gezien had. Deze 8km waen al niet gemakkelijk, stijgings% tot 18% gezien op de polar.




En dan is het echt begonnen. Op de foto recht moet je NIET linksaf Tom. Hoe is het mogelijk om op 13km TWEE keer verkeerd te rijden :-)


Klik hier om het hele bericht te lezen...

Vandaag zouden we een 100tal kilometers fietsen, met oa de Passo delle Erbe. Maar de kilometers van gister zaten nog goed in de benen, en bovenop de Erbe besluiten we dat het mooi is geweest en dalen we aan dezelfde kant weer af. Maar dat betekent nog niet dat het een gemakkelijk ritje was. We gaan trouwens maar met z;n vijven. Tim, Edwin en Rob "durven" het niet aan.




De Passe delle Erbe is open. En dat hebben we geweten. De Erbe is een van de zwaarste klimmen in deze regio.




Ook hier weer een prachtig landschap. We komen door een paar kleine plaatsjes. Ik besluit op deze klim goed gas te geven om mezelf en mijn knie te testen. En dat gaat erg goed.




En overal op de hellingen zijn weilanden. En voor het eerst ben ik blij met de 29 achter, want die heb je hier echt nodig. Vaak zie ik een % van boven de 14, tot zelfs 18. Maar de cadans blijft goed. Het is een monster van een beklimming.


Klik hier om het hele bericht te lezen...

Dit jaar een wat ander programma dan de vorige keren in de Dolomieten. Vandaar het tripje naar de Passo Pellegino. Met z'n achten vertrokken om via de Campolongo, Pordoi naar de Pellegrino te rijden. En we waren niet alleen, vandaag was het Sella Ronda dag, de dag dat het Sella rondje autovrij is en 17.000 fietsers deze toertocht rijden. Erg gezellig al die mensen op de weg.





Het weer is werkelijk geweldig. Vertekken om half 10 in korte broek en korte mouwen.




En het landschap is werkelijk prachtig, kan er geen genoeg van krijgen. Politie en brandweer langs het parkoers voor de deelnemers aan de Sella Ronda.




We volgen de Parasailers als we aan de Campolongo beginnen.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

De fietsvakantie is begonnen.
Het is hier even stil geweest. Wel gefietst maar niet zoveel over te melden. Vanmorgen om 8 uur zijn we (Edwin, Tim, Tom en ik) vertrokken richting de Dolomieten. Om 6 uur zijn Rob L en Rene al op pad gegaan. En Arno en Michel zijn wat ook vertrokken.




Pause ergens op de Fernpass. Tijd voor een Latte Macchiato. Toevallig hadden ook een dikke 100 Morgans dat bedacht.




Blijkbaar een jaarlijks treffen. Met ridders en al.




Er staan een paar prachtige exemplaren tussen.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Col de Valferriere
Je kent ze vast wel, lijstjes. Overal kom je ze tegen. Boodschappenlijstjes, "To Do" lijstjes, maar ook lijstjes van mooie routes die je nog wilt fietsen, of "klassiekers" die je ooit een keer gedaan moet hebben. En natuurlijk de lijstjes van de mooiste of de zwaarste cols. En zo is er ook een lijst van 1000 cols over de hele wereld. De lijst van de 1.000 BIGs zoals ze genoemd worden. 1000 cols en passen, met een selectie per land. Het leuke is dat het niet alleen hele bekende cols betreft. En al een aantal keren heb ik speciaal een route gereden om een of meerdere cols uit deze lijst te beklimmen. Zo ook vandaag. Vandaag staat de col de Valferriere op het programma. Deze col ligt op de Route Napoleon, een kilometer of 30 boven Grasse. Met vertrek vanuit St. Aygulf een ritje van 165km.




Het is 's morgens alweer mooi weer, een prima dag om voor het eerst in mijn witte CTWT tenue te gaan rijden. Maar toch enige twijfel, het is pas april en in de bergen kan het weer zomaar omslaan, weet ik uit ervaring. Op pad dus.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Grand Prix de Grimaud

In de zomervakantie train ik altijd mee met L' Union Cycliste Grimaudoise de wielren vereniging uit Grimaud. Vandaag organiseerden zij hun jaarlijkse FFC (Franse equivalent van onze KNWU) wedstrijd, en aangezien wij de 24e naar Zuid Frankrijk zouden vertrekken, was een emailtje voldoende om aan de start te kunnen staan.

Na een duurder dan normale reis over de autoroute (we moesten wat extra aftikken na "beschoten" te zijn door een lasergun) kwamen we gisteravond aan in St. Augulf. Vanmorgen on 6 uur opgestaan en om 7 uur zat ik op de fiets richting Grimaud (ong 30km). Misschien niet de meest voor de hand liggende voorbereiding op een wedstrijd, maar als je in het ochtendzonnetje langs de Mediterrane fietst dan ben je dat zo vergeten. De wedstrijd ging over 9 ronden van ruim 8km. 75km met 640 hoogte meters, weer eens wat anders dan 4 linker bochten om een weiland in de Peel. Onderweg naar Grimaud kwam een automobilist naast me rijden en hij vroeg mij waar de start was. Terwijl ik hem aan keek en zijn fiets en wielen bewonderde kreeg ik het gevoel dat het een snelle wielrenner was.

Bij de inschrijving krijg ik nummer 75 en ontmoet ik mijn Franse fiets vrienden. Leuk om ze weer eens te zien, en nu dan bij een wedstrijd. Het is druk bij de inschrijving. Bij de start vraag ik aan Fred, een van mijn teamgenoten voor deze dag, op wie ik moet letten in deze koers. Ik krijg de tip om de mannen uit Mandelieu in de gaten te houden. Er wordt gestart in twee groepen. Eerst vertrekken de amateurs (D1 (20-29) en D2 (30-39)) en dan mogen wij, de masters, vertrekken (D3 (40-49) en D4 (50+)).

Klik hier om het hele bericht te lezen...