Reposez en paix Mr Laurent Fignon. Votre courage m'a impressionné et j'aimais votre joie de vivre , merci beaucoup à vous.

Waalse Pijl vanuit Spa
Al jaren wist ik dat dit een van de zwaarste tochten is. In een grijs verleden al een keer het parkoers op een doordeweekse dag verkend met Bert. En dit jaar moest het dan maar eens gebeuren. Een mooi fiets weekend moet het worden met op zaterdag de Waalse Pijl en zondag de Grensland klassieker. Met een leuke groep CTWT-ers hebben we afgesproken om 9 uur te vertrekken. Aangezien de Grensland klassieker 210km lang is, besluiten we de 160km versie te fietsen, met 3100hm. Na het klussen van de afgelopen dagen heb ik echt zin aan een paar flinke ritten. En het slechte weer van de laatste dagen is ineens over, de zon schijnt al een beetje bij het vertrek.



Bij de start verzamelen de CTWT-ers zich. En ook de Veltec rijders staan al klaar.




De Redoute, het blijft een lastige klim, ook als hij al na 20km komt. Bas die uiteindelijk :-) ook boven komt. Mooie wegen om te fietsen en mooi weer.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Het heeft even geduurd voordat ik mijn complete ORM verhaal geschreven heb. Dit komt deels door 5 seconden in de afdaling van de Kuhtai. Ja 5 seconden. 5 seconden op 9 uur en 22 minuten die een grote indruk bij mij hebben achter gelaten. 5 seconden waar ik dagelijks aan terug denk, soms meerdere keren. 5 seconden waarbij een engeltje op mijn schouder heeft meegereden.


Het profiel van de ORM.


De route van vandaag.

Als de wekker afloopt is het nog donker buiten. Ik heb verrassend goed geslapen, en dat is wel eens anders geweest voor een cyclo. Maarten is ook al wakker, en het “proppen” kan beginnen. Normaal hou ik wel van ontbijten maar op de ochtend van de cyclo is het allemaal niet zo smakelijk, er moet (te) veel naar binnen, want ik moet er heel wat uurtjes op rijden. Het weer ziet er goed uit, de voorspellingen lijken uit te komen, dus het zou een prachtige dag moeten worden. Maar nu is het nog erg koud buiten, een graadje of 5. De kleren gaan aan, de zakken zitten vol en dan gaan we naar de start. Het is inderdaad koud buiten, dat is goed te voelen als ik na 200m al de 70km/uur aan tik. We hoeven maar een paar kilometer naar de start, en we sluiten aan in de lange rij.



Nog een kwartier en dan zal het startschot klinken en kunnen we beginnen. Een lange tijd van voorbereiding voor deze dag. In Februari vrij plots besloten dat ik toch een keer de Ötztaler Radmarathon gereden wou hebben, en aangezien je ingeloot moet worden, maar gelijk besloten om me voor de 2009 editie in te schrijven, zonder te realiseren dat het wel eens gelijk raak kon zijn. Binnen team Brabant was er weinig animo om mee te gaan. Alleen Arno en Maarten schrijven zich ook in, en Arno haakt voortijdig af omdat hij net vader is geworden (en zijn conditie te wensen over laat). Maar in Maarten heb ik een goed maatje voor deze dagen.




Wachtend op het startschot eet ik nog een banaantje en praat ik met een Nederlander die naast me staat. Ik heb nog getwijfeld om met mijn Zipp’s 404 te starten hier, maar toch besloten het niet te doen, te hoge velden, maar de Nederlander naast mij staat gewoon met Zipp’s 808 aan de start, en het is zijn zoveelste deelname al. Hij zal wel hard dalen met die wielen. Op exact kwart voor zeven weerklinkt het kanonschot en mogen we beginnen aan de tocht over 238km met 5500 hoogte meters. Ik wens Maarten succes als we 7 minuten later over de startstreep gaan.

De eerste 30km is afdalen en samen met meneer Zipp 808 beginnen we aan een inhaal race naar voren. Er wordt netjes gereden en links is er voldoende ruimte om in te halen. Echter na 6 km moet ik meneer Zipp 808 laten gaan, want de druk in mijn blaas wordt nu al te groot. Een minuutje later zit ik weer op de fiets en begint de 2e inhaal race. Ineens zie ik een CTWT tenue en even later ga ik onze voorzitter voorbij. Geen tijd voor een gesprek, maar ik wens Martin nog wel even succes in het voorbij gaan. Na 30km een scherpe bocht na recht en ik schakel na het kleine blad. De eerste klim, de Kuhtai, gaat beginnen.

Het minuutje dat ik door de pisstop verloren had op meneer Zipp 808 heb ik blijkbaar weer goed gemaakt, want samen beginnen we aan de beklimming. Echter ook nu duurt het samen rijden niet zo lang. De kou is blijkbaar op mijn blaas geslagen, want na 2km klimmen sta ik al weer stil. Meestal word ik zenuwachtig als dit in het begin al vaak voor komt, maar vandaag doet het me niets. Ik heb een goed gevoel, mede omdat de eerste 2 kilometers kimmen erg gemakkelijk gingen. Meneer Zipp 808 heb ik daarna niet meer gezien, maar later, bij het bestuderen van de uitslagen, begreep ik dat ik hem toch ergens voorbij ben gegaan.




Het klimmen tussen veel andere wielrenners kan betekenen dat je soms een beetje ingesloten raakt. Je kunt niet altijd je eigen tempo rijden omdat je even moet “wachten” voordat je iemand voorbij kunt. Deze klim is in % de zwaarste van de vier cols waar we vandaag overheen moeten. Er zitten een aantal hele steile stukken in. De renners om je heen geven echter ook de nodige afleiding. De klim slingert grotendeels door een bos en af en toe steken we een beekje over. De natuur is hier erg mooi met nog mist tussen de bomen.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

La Morzine Vallee d' Aulps door Tim

’s Ochtends vroeg de wekker. 6.00uur… Verschillende leden van team Brabant zijn dan al wakker aan het veelvuldig doortrekken van de toiletten (iedereen zijn eigen poepdoos, ideaal!!!!) te horen.
Snel een ontbijtje (yoghurtjes/cruesli, maar ook pasta wordt er gekookt). De kok van dat laatste heb ik nog smalend aangekeken op dat moment. Maar dat lachen heeft hij mij later doen vergaan! Uiteindelijk afgezakt naar Morzine. Met de auto en fietsen achterin. Behalve onze held RobT die bedacht had dat hij de bijtende kou van 4° wilde gaan trotseren om zich in de afdaling warm te fietsen vóór de start…. Hoe hij dat ging klaar spelen was voor mij nog een vraag. Maar wel retorisch. Want ik zat lekker in de auto.

Parkeren vlak bij de start (dat is dan één van de kleine voordelen van een wat kleinschaligere cyclo. Daar gingen we dan eerst in de auto (kachel aan ☺) wachten. En daarna nog even… ehhh… jjjjaahuh … de voortuin van een of andere Morzinees bemesten en irrigeren….. Daarna naar het startvak waar RobT en RobL in het Bevoorrechten startvak mochten plaatsnemen. Gezien het onverwacht droge weer hebben we nog een kwartiertje extra mogen wachten op de last-minute inschrijvingen omdat Sportscommunication natuurlijk die late beslissers niet teleur wilden stellen. En de extra inschrijfgelden misschien ook wel wilden.

Na door de burgemeesteres weg te zijn geschoten vloog alles weg voor het rondje Morzine om zich te positioneren voor de klim naar de Col de Joux Verte. Allemaal behalve RobT en RobL… Die laatste had namelijk in een keer zijn stuur spreekwoordelijk in zijn handen…. En zonder de imbussleutels van RobT had RobL waarschijnlijk de snelste finishtijd ooit gehad. 2 seconden naar ik inschat. Dus groot was mijn verrassing dat toen ik op jacht was naar hén (en dus ook naar de kopgroep waarin zij op basis van hun uitmuntende prestaties (of steekpenningen) behaald in het verleden geplaatst waren) dat zij míj vol (geest)drift, adrenaline en hoge hartslagen voorbij gestoven kwamen….?!?!
Kort daarna was Rob L verdwenen aan de horizon en was er slechts een weerzien na de finish. Hij al omgekleed en gesoigneerd. Ik/wij uitgeput en bezweet én nog in CTWT kledij natuurlijk.

RobT, Arno (onze locomotief bij de start) Klaas en Tom redelijk bij elkander de Joux Verte op. Al snel begon de continue Snelle Jelle’s vermalende Klaas dat voedsel eer aan te doen en was hij “weg”. Tom pleegde verder de moraal van de 2 nestors uit het gezelschap te vermorzelen en liet ons ook achter. De Joux Verte is op zich wel een mooie klim. Met vooral in het eerste stuk (tot aan een pittoresk geitendorpje met dientengevolge met geitenkeutels geplaveid asfalt) wat steilere stukken (9 à 10%). We konden daar mooi uitzicht op elkaar houden – er zat telkens een haarspeldbocht tussen. Na het dorpje wordt het dan iets vlakker, maar de hartslagen niet persé lineair direct daarmee verlopend. Dus het uitzicht bleef hetzelfde…. Geen inhaalraces op de berg. In ieder geval niet bij mij helaas. Op de top snel het windjackje aan, een (perfect aangegeven) flesje water naar binnen én de helft over fiets/gezicht etc. heen gekloekt (onhandigheid kent geen tijd) en vol in de afdaling.
Klik hier om het hele bericht te lezen...

Fietsvakantie, dag 8 :: De wedstrijd
Na een hele week in de bergen gereden te hebben, was het dan zover. De start van de cyclo waar het allemaal om te doen was, is nabij gekomen. Ja echt waar, daar nemen we een week vakantie voor op, om ons zo goed mogelijk voor te bereiden op die ene cyclo. Dat we het toevallig ook nog leuk en gezellig hebben, dat we ons ook naast het fietsen goed vermaken, dat we een luxe appartement hebben met goede secundaire voorzieningen zoals een Half Pension regeling bij het hotel met zwembad/sauna/whirlpool faciliteiten waar wij ook gebruik van mogen maken, dat allemaal dat is van minder belang, we realiseren het ons niet eens.




Klaas gelooft dat pasta om half 7 in de ochtend het beste voedsel is voor de zware wedstrijd, en misschien heeft hij wel gelijk. Tom moet hier nog duidelijk aan wennen, en houdt het bij wat yoghurt.





Om 6 uur loopt de weker af. Deze keer zal het de meest relaxte ochtend voor een cyclo zijn die ik heb meegemaakt. De start is 7km hier vandaan, en die kilometers lopen ook nog allemaal naar beneden. De anderen hebben besloten om met de auto te gaan, maar ik ga dus met de fiets. Het is buiten nog wel frisjes maar een mager zonnetje komt al tevoorschijn, en ik wil niet gestrest worden. Vanuit het hotel hebben we gisteravond al een mand met verse broodjes en croissants mee gekregen, en ik geniet van de broodjes met confiture, geen jam hier maar echte confiture. Ondertussen bekijk ik de elektronische vaderdagskaart en zingt Kim vanuit de computer dat ze een meisje gekust heeft. Dat nummer zal de hele dag door mijn hoofd blijven spelen.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Fietsvakantie, dag 1.
Gisteravond zijn we (verlaat) aangekomen in Les Gets. Door een lekke band bij vertrek moest de geplande vertrektijd van 6 uur uitgesteld worden. Om half 10 reden Rob en ik pas weg uit Eindhoven. Arno, Tim en Klaas waren al vertrokken en zouden ter plekke alvast de inschrijving voor de Time Megeve Mont Blanc afhandelen.
Om kwart voor 6 kwamen wij aan bij het appartement. En vandaag dus al de eerste tocht. Een cyclo, alleen zouden wij hem rijden als een toertocht omdat het de eerste klimervaring van dit jaar zou worden.




Uitzicht vanaf het balkon. En bij Klaas zit de stemming er al goed in voordat het startschot gegeven is.




Tim en ik in het startvak. Aangezien eht voor ons een mooie training is, staan we redelijk achterin het startvak. Voordat we daar echter plaats namen, hebben Tim en ik eerst nog gebroedelijk naast elkaar in een weiland gezeten. Waardoor weet ik niet, maar mijn buik was vanmorgen goed van slag.




10km na de start begint de eerste col al. En ik fiets in een lekker en strak tempo naar boven.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Steven Rooks Classic

Elk jaar als ik in Nederland ben, rij ik op Hemelvaartdag de Steven Rooks Classic. Vanuit Maastricht voert de route door de Voerstreek en een stuk van de Ardennen. Elk jaar weer een mooie route en een goede organisatie. En elk jaar weer die "vervelende" Redoute met zijn stukken van 22%. Bij de start was het prachtig om te zien hoeveel CTWT-ers vooraan staan in het startvak. Voor het eerst is het duidelijk te zien dat CTWT nu al een echt grote vereniging is geworden. En ook tijdens de tocht kwam je ze overal tegen. Erg leuk dat de bevlieging om een wielervereniging op te richten, zo uitgepakt heeft. Op dit moment hebben we al ongeveer 90 leden, waarvan er dus vandaag heel veel mee reden.


Met de wedstrijd van gisteravond nog in de benen had ik niet de beste verwachtingen. Vanaf de start toch voluit vertrokken om Tim en Edwin naar voren te brengen, en na 15km reden we dan ook helemaal vooraan. Maar dat koste toch wel veel energie en na 35km moest ik de kopgroep laten gaan. Later bij Klaas en Marc aangesloten en met hun lekekr verder gereden. De Redoute ging dit keer redelijk ontspannen, al blijven die 22% stukken pijn doen. 10km later verloor ik mijn zadeltas, en dat was het sein om wat gas terug te nemen. Eerst stoppen om mijn zadeltas terug te zoeken en daarna met Marc, die op mij gewacht had, in een wat rustiger tempo doorgereden.

Een stuk na de Redoute komt er nog een puist met verschrikkelijke stijgingspercentages, de Drolenval, maar dan hebben we de ergste klimmen gehad. Wat doen we onszelf toch elke keer aan. Bij de bevoorrading op ongeveer 40km voor het einde komt Edwin er aan als wij daar net willen vertrekken. Uiteraard wachten we op Edwin, en besluiten we onze beentjes wat rust te geven in de laatste kilometers. Als we echter goed en wel weer opweg zijn komen we in een groepje waar het tempo gestaag omhoog loopt, en van rustig rijden is al snel geen sprake meer. Met dit groepje vliegen we naar Maastricht toe. Later zou ik er achter komen dat het de ex prof Max van Heezwijk was die voor het moordende tempo in het groepje zorgde. Na afloop nog gezellig zitten nakletsen met de vele CTWT-ers en enkele WT-ers. Een meer dan geslaagde dag.

Opstaan
`S morgens om 5:08 zijn Jaap en ik gewekt door Klaas, die het liefst zo snel mogelijk naar de start wil gaan. De afgelopen nacht hebben we niet zo goed geslapen. De spanning was bij ons goed voelbaar. Om toch zo veel mogelijk te rusten had Klaas een lege fles meegenomen zijn tent in, zodat hij s' nachts niet naar de wc hoefde te lopen. Na ongeveer een uur hoorden wij voor het eerst het gekletter in de fles. Hoe dit proces precies verlopen is hebben we nooit gehoord, wel is Klaas later deze nacht gewoon naar de wc gegaan.

Jaap heeft de nacht gebruikt om ons terrein op de camping goed te markeren. Dus al met al stonden wij om 5:08 echt uitgerust op. Na sanitair bezoek, wat voor Klaas niet zo wou lukken en bij hem voor nog meer spanning zorgde, volgde het ontbijt.

Het ontbijt
Vrijdag middag hebben we flink gediscuseerd over het pre Marmotte ontbijt. En daar kwamen we niet uit. Gelukkig wist onze overbuurman, uit Dronten, wat we het beste konden eten: “Brinta” met muesli. Erg fijn om te weten, maar hoe kom je daar nog aan. Maar gelukkig gold ook nu het spreekwoord “beter een goede buur dan een verre vriend” en kregen we van onze buurman een pak Brinta.

Dus melk op het campinggaspitje en daar zaten we en probeerden een of twee borden met dikke Brinta en muesli letterlijk naar binnen proppen. Enkele maanden geleden zaten we er veel ontspannerden bij toen we besloten aan de Marmotte mee te doen. Ik opperde nog dat de Shimano fietschallenge ook een mooie uitdaging was, maar het werd de Marmotte. Jaap wist me te overtuigen, hij had vorig jaar de Dolomieten Marathon gereden en dat was allemaal wel goed te doen.
Klik hier om het hele bericht te lezen...