Reposez en paix Mr Laurent Fignon. Votre courage m'a impressionné et j'aimais votre joie de vivre , merci beaucoup à vous.

Steven Rooks Classic

Elk jaar als ik in Nederland ben, rij ik op Hemelvaartdag de Steven Rooks Classic. Vanuit Maastricht voert de route door de Voerstreek en een stuk van de Ardennen. Elk jaar weer een mooie route en een goede organisatie. En elk jaar weer die "vervelende" Redoute met zijn stukken van 22%. Bij de start was het prachtig om te zien hoeveel CTWT-ers vooraan staan in het startvak. Voor het eerst is het duidelijk te zien dat CTWT nu al een echt grote vereniging is geworden. En ook tijdens de tocht kwam je ze overal tegen. Erg leuk dat de bevlieging om een wielervereniging op te richten, zo uitgepakt heeft. Op dit moment hebben we al ongeveer 90 leden, waarvan er dus vandaag heel veel mee reden.


Met de wedstrijd van gisteravond nog in de benen had ik niet de beste verwachtingen. Vanaf de start toch voluit vertrokken om Tim en Edwin naar voren te brengen, en na 15km reden we dan ook helemaal vooraan. Maar dat koste toch wel veel energie en na 35km moest ik de kopgroep laten gaan. Later bij Klaas en Marc aangesloten en met hun lekekr verder gereden. De Redoute ging dit keer redelijk ontspannen, al blijven die 22% stukken pijn doen. 10km later verloor ik mijn zadeltas, en dat was het sein om wat gas terug te nemen. Eerst stoppen om mijn zadeltas terug te zoeken en daarna met Marc, die op mij gewacht had, in een wat rustiger tempo doorgereden.

Een stuk na de Redoute komt er nog een puist met verschrikkelijke stijgingspercentages, de Drolenval, maar dan hebben we de ergste klimmen gehad. Wat doen we onszelf toch elke keer aan. Bij de bevoorrading op ongeveer 40km voor het einde komt Edwin er aan als wij daar net willen vertrekken. Uiteraard wachten we op Edwin, en besluiten we onze beentjes wat rust te geven in de laatste kilometers. Als we echter goed en wel weer opweg zijn komen we in een groepje waar het tempo gestaag omhoog loopt, en van rustig rijden is al snel geen sprake meer. Met dit groepje vliegen we naar Maastricht toe. Later zou ik er achter komen dat het de ex prof Max van Heezwijk was die voor het moordende tempo in het groepje zorgde. Na afloop nog gezellig zitten nakletsen met de vele CTWT-ers en enkele WT-ers. Een meer dan geslaagde dag.