Reposez en paix Mr Laurent Fignon. Votre courage m'a impressionné et j'aimais votre joie de vivre , merci beaucoup à vous.

Grand Prix de Grimaud

In de zomervakantie train ik altijd mee met L' Union Cycliste Grimaudoise de wielren vereniging uit Grimaud. Vandaag organiseerden zij hun jaarlijkse FFC (Franse equivalent van onze KNWU) wedstrijd, en aangezien wij de 24e naar Zuid Frankrijk zouden vertrekken, was een emailtje voldoende om aan de start te kunnen staan.

Na een duurder dan normale reis over de autoroute (we moesten wat extra aftikken na "beschoten" te zijn door een lasergun) kwamen we gisteravond aan in St. Augulf. Vanmorgen on 6 uur opgestaan en om 7 uur zat ik op de fiets richting Grimaud (ong 30km). Misschien niet de meest voor de hand liggende voorbereiding op een wedstrijd, maar als je in het ochtendzonnetje langs de Mediterrane fietst dan ben je dat zo vergeten. De wedstrijd ging over 9 ronden van ruim 8km. 75km met 640 hoogte meters, weer eens wat anders dan 4 linker bochten om een weiland in de Peel. Onderweg naar Grimaud kwam een automobilist naast me rijden en hij vroeg mij waar de start was. Terwijl ik hem aan keek en zijn fiets en wielen bewonderde kreeg ik het gevoel dat het een snelle wielrenner was.

Bij de inschrijving krijg ik nummer 75 en ontmoet ik mijn Franse fiets vrienden. Leuk om ze weer eens te zien, en nu dan bij een wedstrijd. Het is druk bij de inschrijving. Bij de start vraag ik aan Fred, een van mijn teamgenoten voor deze dag, op wie ik moet letten in deze koers. Ik krijg de tip om de mannen uit Mandelieu in de gaten te houden. Er wordt gestart in twee groepen. Eerst vertrekken de amateurs (D1 (20-29) en D2 (30-39)) en dan mogen wij, de masters, vertrekken (D3 (40-49) en D4 (50+)).

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Bakel
Gister tijdens de training al veel wind. Ik kreeg toen het idee dat ik voor de wedstrijd van morgen de Zipp’s maar moest vervangen voor wielen met lage velgen. Met zoveel wind, in het peloton, zal het niet lekker racen zijn met die hoge velgen. Maar na de douche zat ik te lekker op de bank voor de brandende openhaard met Hélène, en bleven de Zipp’s op de Pinarello zitten.

Om half 6 fiets ik naar Edwin en samen rijden we met de auto naar Bakel. Daar moet het vandaag gebeuren. Als we uit de auto stappen is het “ijzig” koud. De gevoelstemperatuur valt behoorlijk tegen. Maar koersen doe je in de korte broek, dus even doorbijten. Rugnummers ophalen, opspelden, Tim en zijn Rene (zijn buurman) gedag zeggen en nog snel een rondje inrijden. Pff dat valt niet mee, er staat heel veel wind en ik krijg het gevoel dat de wind met mijn Zipp’s aan het spelen is. Het rondje vraagt ook veel van ons, er zitten wel zeven bochten in en de twee meter breedte wordt lang niet overal gehaald. Dan opstellen in het startvak en luisteren naar het verhaaltje van de man met de microfoon. Een paar minuten na de amateurs mogen wij ook vertrekken. En het gaat gelijk hard. Als ik naar voren kijk zie ik ook waarom, er zijn gelijk twee man weggesprongen, pfff wat een leeuwenhart moeten die hebben, en dat met deze wind. Ik kijk nog eens goed en zie dat Edwin een van die twee is. Ik prijs me gelukkig, want nu hoef ik niet mee te werken in de achtervolging.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

de Mortel
Vandaag stond de WVAN wedstrijd in de Mortel op het programma. Vroeg begonnen op het werk, om zodoende op tijd thuis te kunnen zijn, wat ook lukte. Om kwart over vijf op de fiets richting de Mortel. Maar na een 5 tal kilometers hield ik het voor gezien, omgedraaid en terug naar huis. Waarom?? Als ik heel eerlijk ben, dan weet ik dat niet. Gene “goesting” zouden onze zuiderburen zeggen. “zwak ziek en misselijk” zou mijn vroegere schaatstrainer gezegd hebben. Hoe dan ook de zin om te koersen was weg, vermoeide benen, het hoofd dat niet wil, gister toch te fanatiek getraind, de koers van zondag nog niet verteerd? Allemaal mogelijkheden, het zal wel een combinatie zijn met veel te weinig slaap.

Maar gelukkig was Tim wel naar de Mortel gegaan, en stonden zijn hoofd en benen wel naar koersen. Daar waar Tim vorige week de sprint nog te vroeg aan ging, en anderen vanuit zijn wiel het afmaakten, liet Tim vanavond zien dat hij een hele snelle (in dubbel opzicht) leerling is. Naar ik van diverse kanten gehoord heb, heeft Tim in een zinderende eindsprint de 2e plaats behaald, en het scheelde maar een banddikte of hij was eerste geworden. De hoogste podium plaats komt nu wel erg dichtbij.
Chapeau Tim, en ik was er graag bij geweest om het te vieren.

21e Sint Jozef semi-klassieker Someren-Heide

Eind december, bij het ontvangen van mijn "License to Race", heb ik mijn eerste doel voor 2010 in de agenda gezet. De licentie geeft nu nl aan dat ik tot de groep Masters 50+ behoor, en laat nu de Sint Jozef Klassieker een van die wedstrijden te zijn waar het onderscheidt tussen Masters 40+ en Masters 50+ gemaakt wordt. Een podiumplaats dat zal er toch wel inzitten bij de oudjes. Dus daar moest het gebeuren.

Gistermiddag zat ik op de bank te filosoferen, plaats ik ergens in de laatste ronde de beslissende ontsnapping, of vertrouw ik helemaal op mijn eindsprint?

Vanmorgen met de fiets naar Someren-Heide vertrokken. Ontspannen 25km infietsen en warmdraaien, wat geen luxe is want het is kouder dan gedacht en er staat een flink stukje wind. Bij de inschrijving is het al druk, Tim, Edwin en Rene van Dijk zijn er ook. Rene gaat ook met de 50+ers koersen, de wedstrijd van afgelopen woensdag is hem goed bevallen. Nog even een korte babbel met Ruben, en dan is het tijd om naar de start te gaan.

Daar staan ze dan, de 50+ers. Ik bekijk ze eens goed. Naast een renner met een rood/wit/blauw shirt staat zelfs een renner met een regenboog tenue (shirt en broek). Geen idee wat ik me daarbij voor moet stellen, zijn dat nu echte wielertoeristen, die in hun mooiste wielerkleding komen koersen? Wat er in ieder geval NIET in mij opkomt is dat deze man misschien wel wereldkampioen bij de Masters 50+ is. Dan klinkt het startschot en zijn we weg. Na 300 meter de bocht naar links en het tempo vliegt omhoog. De wind staat hier schuin en het is op het kantje rijden (lees ook kantklossen, het verhaal van een rupsje bij de Masters 40+). Dan weer een bocht naar links, er zouden er nog vele volgen, tegenover nul naar rechts, en na 2,5km wordt de hoogste snelheid van de koers al bereikt. Ik ben ondertussen goed opgeschoven naar voren. Bij wind is het belangrijk om voorin te rijden, het kan breken voordat je het in de gaten hebt. Weer een bocht naar links en we beuken vol tegen de wind in. Rustig beginnen dat bestaat niet bij amateurwedstrijden in Nederland. En dan de eerste demarrage van de dag, de man in de regenboogtrui zet aan, en niet te zuinig ook, en ineens besef ik dat die man gene pannenkoek is, maar "gewoon" de wereldkampioen bij de Masters 50+.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Deurne Walsberg

Nee hier zou ik niet starten had ik me twee weken geleden voorgenomen. De conditie loopt achter bij vorig jaar en dan heb ik hier niets te zoeken. Maar na een training op de kluis dacht ik daar toch anders over, het ging gemakkelijker dan gedacht, dus waarom niet naar de eerste WVAN wedstrijd van het jaar.

Gisteravond de fiets race klaar gemaakt. Nieuwe ketting en cassette erop. En de Zipp's weer gemonteerd, want "doping" laat je natuurlijk niet in de schuur hangen. Nieuwe CTWT kleding aan en samen met Rob Linsen naar Deurne.

Het is druk bij de inschrijving, het is dan ook mooi weer en nagenoeg windstil. Aan de start een kleine 50 "oude" mannen die willen racen. Na de start rij ik gelijk voorin mee. Als ik na de eerste ronde Frank Witlox naar voren zie schuiven, geeft ik Tim nog aan dat hij op Witlox moet letten. Als Witlox wegrijdt kun je maar beter mee zijn, dan dat je het gat moet dicht rijden. En ja hoor, daar gaat hij, en ik spring mee. Met vier man komen we los van het peloton en is de eerste ontsnapping van het jaar een feit, jammer dat Tim niet mee is. Met z'n drietjes draaien we goed kop over kop en even krijg ik het gevoel dat ik in de goede ontsnapping zit. Maar drie man is een beetje weinig, en de vierde man wil niet mee werken, heeft slechte benen zegt hij (in de massasprint zou hij later 2e worden, op 10cm van de winnaar, hoezo slechte benen). Deze ontsnapping zou niet de goede blijken. na een kilometer of 5 is het gebeurd. De omstandigheden zijn te goed, geen wind, en dan kan iedereen wel hard rijden en is het moeilijk om weg te komen. Het vervolg van de race kent ook geen ontsnapping meer. Ik fiets erg gemakkelijk voorin mee en probeer een paar keer iets maar zonder resultaat.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Het heeft even geduurd voordat ik mijn complete ORM verhaal geschreven heb. Dit komt deels door 5 seconden in de afdaling van de Kuhtai. Ja 5 seconden. 5 seconden op 9 uur en 22 minuten die een grote indruk bij mij hebben achter gelaten. 5 seconden waar ik dagelijks aan terug denk, soms meerdere keren. 5 seconden waarbij een engeltje op mijn schouder heeft meegereden.


Het profiel van de ORM.


De route van vandaag.

Als de wekker afloopt is het nog donker buiten. Ik heb verrassend goed geslapen, en dat is wel eens anders geweest voor een cyclo. Maarten is ook al wakker, en het “proppen” kan beginnen. Normaal hou ik wel van ontbijten maar op de ochtend van de cyclo is het allemaal niet zo smakelijk, er moet (te) veel naar binnen, want ik moet er heel wat uurtjes op rijden. Het weer ziet er goed uit, de voorspellingen lijken uit te komen, dus het zou een prachtige dag moeten worden. Maar nu is het nog erg koud buiten, een graadje of 5. De kleren gaan aan, de zakken zitten vol en dan gaan we naar de start. Het is inderdaad koud buiten, dat is goed te voelen als ik na 200m al de 70km/uur aan tik. We hoeven maar een paar kilometer naar de start, en we sluiten aan in de lange rij.



Nog een kwartier en dan zal het startschot klinken en kunnen we beginnen. Een lange tijd van voorbereiding voor deze dag. In Februari vrij plots besloten dat ik toch een keer de Ötztaler Radmarathon gereden wou hebben, en aangezien je ingeloot moet worden, maar gelijk besloten om me voor de 2009 editie in te schrijven, zonder te realiseren dat het wel eens gelijk raak kon zijn. Binnen team Brabant was er weinig animo om mee te gaan. Alleen Arno en Maarten schrijven zich ook in, en Arno haakt voortijdig af omdat hij net vader is geworden (en zijn conditie te wensen over laat). Maar in Maarten heb ik een goed maatje voor deze dagen.




Wachtend op het startschot eet ik nog een banaantje en praat ik met een Nederlander die naast me staat. Ik heb nog getwijfeld om met mijn Zipp’s 404 te starten hier, maar toch besloten het niet te doen, te hoge velden, maar de Nederlander naast mij staat gewoon met Zipp’s 808 aan de start, en het is zijn zoveelste deelname al. Hij zal wel hard dalen met die wielen. Op exact kwart voor zeven weerklinkt het kanonschot en mogen we beginnen aan de tocht over 238km met 5500 hoogte meters. Ik wens Maarten succes als we 7 minuten later over de startstreep gaan.

De eerste 30km is afdalen en samen met meneer Zipp 808 beginnen we aan een inhaal race naar voren. Er wordt netjes gereden en links is er voldoende ruimte om in te halen. Echter na 6 km moet ik meneer Zipp 808 laten gaan, want de druk in mijn blaas wordt nu al te groot. Een minuutje later zit ik weer op de fiets en begint de 2e inhaal race. Ineens zie ik een CTWT tenue en even later ga ik onze voorzitter voorbij. Geen tijd voor een gesprek, maar ik wens Martin nog wel even succes in het voorbij gaan. Na 30km een scherpe bocht na recht en ik schakel na het kleine blad. De eerste klim, de Kuhtai, gaat beginnen.

Het minuutje dat ik door de pisstop verloren had op meneer Zipp 808 heb ik blijkbaar weer goed gemaakt, want samen beginnen we aan de beklimming. Echter ook nu duurt het samen rijden niet zo lang. De kou is blijkbaar op mijn blaas geslagen, want na 2km klimmen sta ik al weer stil. Meestal word ik zenuwachtig als dit in het begin al vaak voor komt, maar vandaag doet het me niets. Ik heb een goed gevoel, mede omdat de eerste 2 kilometers kimmen erg gemakkelijk gingen. Meneer Zipp 808 heb ik daarna niet meer gezien, maar later, bij het bestuderen van de uitslagen, begreep ik dat ik hem toch ergens voorbij ben gegaan.




Het klimmen tussen veel andere wielrenners kan betekenen dat je soms een beetje ingesloten raakt. Je kunt niet altijd je eigen tempo rijden omdat je even moet “wachten” voordat je iemand voorbij kunt. Deze klim is in % de zwaarste van de vier cols waar we vandaag overheen moeten. Er zitten een aantal hele steile stukken in. De renners om je heen geven echter ook de nodige afleiding. De klim slingert grotendeels door een bos en af en toe steken we een beekje over. De natuur is hier erg mooi met nog mist tussen de bomen.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Zomeravond competitie in Heerde

Vroeger woonden wij vlakbij het parkoers van de Ronde van Heerde, en altijd kwamen er een paar wielrenners bij ons aan huis voor het verkleden en een douche na afloop. Ik genoot altijd van die avond. Prachtig om de koers van zo dichtbij mee te maken. Later is het parkoers verplaatst naar het centrum van Heerde en nog later is de Ronde van Heerde verdwenen van de kalender. Tot vandaag, vandaag stond er weer een wielerwedstrijd in Heerde op het programma. Weliswaar niet in het centrum maar in het buitengebied. En vandaag had mijn moeder weer een wedstrijdrenner in huis. Dit keer haar eigen zoon.

Toen ik van Cees hoorde dat er weer een wielerwedstrijd in Heerde gehouden zou worden, kon ik natuurlijk de “ uitdaging” om de strijd met Cees en de polderboys aan te gaan, niet afslaan. Helaas moesten een aantal andere CTWT-ers afzeggen, en stond ik als enige CTWT-er aan de start.


Om niet verrast te worden maar weer de oude tactiek gevolgd, voorin rijden en mee gaan (wat klinkt dat toch gemakkelijk). Het waaide niet een klein beetje, er stond een serieuze storm, en op enkele stukken moest ik flink tegen sturen om niet met Zipp’s en al van de weg geblazen te worden. Over start finish met de wind in de rug ging het elke ronde dik boven de 50. Een aantal keren daar “vrij gemakkelijk” een gat dicht gereden of mee gesprongen. Halfweg koers met twee anderen in een ontsnapping gezeten, maar na anderhalf rondje weer teruggehaald. Vooral het lange stuk tegen de wind in was ondoenlijk.


Met nog 5km ondernam Cees nog een serieuze poging om weg te komen, wat ook eventjes lukte, maar ook hij moest op het stuk tegen de wind in capituleren. Een eindsprint zou het dus worden, en die werd op ruim anderhalve km voor het einde al ingezet.


Ik zat goed, maar verloor toch weer te gemakkelijk een aantal plaatsen, en met nog 600m te gaan moest ik heel even passen, maar ter hoogte waar mijn moeder mij stond aan te moedigen kwam er weer lucht en ging ik de sprint vol aan. Helaas zijn deze wegen te smal om gemakkelijk in te halen in de sprint, ik kwam wel in het wiel van de voorsten maar er was voor mij te weinig ruimte om te passeren, en heel eerlijk gezegd weet ik ook niet of ik daar nog voldoende kracht voor had. Als 6e ging ik over de finish en dat stemt mij tevreden, en ik heb punten gescoord voor de zomeravond competitie waar deze wedstrijd deel van uit maakt. Jammer dat deze wedstrijden zo ver van Eindhoven vandaan zijn, want het was een goed georganiseerde wedstrijd. Ook erg leuk om de jeugd (vanaf 9 jaar) te zien rijden, tof dat er ook voor hun wedstrijden georganiseerd worden.

Deurne Zeilberg

Vandaag weer een klassiek WVAN parkoers. 4 bochten en 4 rechte stukken. Na vorige week hebben Edwin en ik voor vandaag een nieuwe tactiek. Dit keer niet onbesuisd erin vliegen maar Jan Kusters en Eric Witjes in de gaten houden. Dit zijn de twee snelste/beste renners die hier rondrijden. Zo gezegd zo gedaan? Zo simpel is dat nu ook weer niet. Na de start gaat het eerste rondje erg rustig, het lijkt wel of er staking is, of is het voor de FCA man die vanaf de start gelijk gedemarreerd is, mag hij de eerste premiesprint winnen. Het lijkt er inderdaad op. Richting de eerste doorkomst gaat het gas pas open en wordt er nog fanatiek gesprint voor de resterende 2 Euro voor de 2e plaats . Of ik dit ooit ga begrijpen? De koers is nu goed losgekomen en voor ik het weet zit ik met twee man vooruit. Ik ben er weer ingevlogen. Goed om de hartslag even goed omhoog te krijgen is het excuus aan mezelf. Een paar rondjes later rijden 5 man weg met Jan Kusters en Eric Witjes. Edwin en ik kijken elkaar heel even aan, en gelijk gaan we in de achtervolging, hier willen, wat zeg ik, hier moeten we bijzitten. We nemen nog twee man mee in onze kielzog en sluiten bij de 5 aan. Gelijk draaien we mee, voor ons lijkt dit de goede ontsnapping met deze snelle mannen erbij, en in het peloton genoeg mensen die niet meer willen meewerken in een achtervolging. Nu dat was dus ook niet nodig, want teveel goede mannen in een kopgroep staat blijkbaar ook garant voor niet willen samenwerken, en een halve ronde later sluit het peloton weer aan. Een paar ronden later is Jan Kusters weer weg met een klein groepje en weet Edwin nog knap alleen aan te sluiten. Dit ziet er weer goed uit, de ploeg van Jan Kusters probeert elke achtervolging een halt toe te roepen, en ik probeer ook attent mee te rijden als renners wegspringen. Als echter de FCA ploeg na één ronde de achtervolging vol in zet, is er van controle geen sprake meer, en rijden zij, ploeggenoten opofferend, het gat naar de koplopers dicht. Het gaat een massasprint worden. De aankomstlaan is 1500 meter lang, maar daarmee stopt ook elke vergelijking met de mooie lange aankomstlijn van Parijs Tours, want ons laantje is slechts 2½ meter breed, en dat is niet veel als 40 man voorin willen rijden. Vandaag ben ik extra geprepareerd want ik fiets met doping, legale doping, de Zipp wielen zitten in de fiets, en die moeten mij vandaag helpen aan een hoge klassering. Nu dat lukt dus niet echt, ik laat me teveel en te vaak wegdrukken waardoor ik elke keer weer opnieuw naar voren moet rijden. In de laatste 500 meter komt er eindelijk wat ruimte en kunnen de Zipp’s echt hun werk doen, en dat doen ze dan ook goed, al door accelererend haal ik nog verschillende renners in en “vlieg” ik met 62,8km/uur als 9e over de finishlijn met uitzicht op de ruggen van Jan Kusters en Eric Witjes. Wat zou ik graag eens vanuit hun achterwiel de sprint aangaan.

De 62,8 is een nieuw snelheidsrecord. Nooit eerder reed ik boven de 60 op een vlakke weg.

Uitslagen. Selecteer uitslagen, 2009, Wo 20 mei - Deurne Zeilberg), Masters 40+

Baarlo
Ondanks de afstand besluiten Edwin en ik naar de WVAN wedstrijd in Baarlo te gaan. Bij het inrijden blijkt het een erg mooi parkoers te zijn. Niet het standaard rondje van vier bochten en vier rechte stukken. Er staat ook een leuk stukje wind. En met Milheeze nog in het achterhoofd, besluit ik weer om mijn vertouwde manier te rijden, dus gewoon voorin. Als echter al na 2km er 6 man wegrijden begin ik te twijfelen, dit is nog heel erg vroeg, maar peter Verouden zit erbij, en die rijdt altijd door. Wachten is het motto, het is nog te vroeg, maar als de kopgroep 300 meter voorsprong heeft, rij ik ineens voor het peloton uit en ben ik in achtervolging op de kopgroep. Geen idee waar die ingeving vandaan komt, het is toch veel te vroeg. Dit keer weet ik het gat naar de kopgroep wel dicht te rijden, pfff best wel zwaar tegen de wind in.

En gelijk is het meedraaien in de kopgroep. De voorsprong neemt niet af en lijkt zelfs toe te nemen. Iedereen doet zijn best en rondje na rondje rijden wij voor het peloton uit. Zal ik nu eens in de goede ontsnapping meezitten? Het is wel zwaar, geen tijd om uit de puffen, de hartslag staat continu in het rood. De premiesprintjes zorgen elke keer voor storing in het treintje, ik doe er niet aan mee, ben al blij mee te kunnen draaien. Na 2/3 van de koers sluiten er dan toch nog 10 man aan, met Edwin daarbij. Jammer dat we niet voor konden blijven, we hebben ze nog drie ronden lang op 200 meter kunnen houden, maar ergens ben ik ook een beetje opgelucht, want nu kan ik even op adem komen. En dat lijkt iedereen te doen. De snelheid zakt wat in en er zijn enkele ontsnappingen die op niets uitlopen. In de laatste ronde zien we zelfs het peloton nog naderbij komen, maar die zullen te laat aansluiten. Ik blijf voorin rijden en kies het wiel van nummer 60, want die reed sterk in de kopgroep. Met nog 1km te gaan komt Edwin ineens langs en gebaart mij zijn wiel te kiezen. Hij gaat de sprint voor mij aantrekken. Drie man rijden licht afgescheiden en op 500m van de finish gaat Edwin gas geven. Net als we die drie man rechts voorbij willen, komen zij naar recht en moeten wij vol in de remmen. Links stuiven ze ons voorbij, en zetten wij opnieuw aan. Het is nu ieder voor zich en via gaatjes links en rechts weet ik nog als 6e te finishen en is het verschil met de winnaar nog geen twee fietslengtes. Edwin finisht als 7e. De opzet voor de eindsprint was mooi, maar de afwerking nog niet perfect. Maar met een tevreden gevoel rijden wij de Peel weer uit.

Uitslagen. Selecteer uitslagen, 2009, Wo 13 mei - Baarlo), Masters 40+

Milheeze
De slag tot drie keer toe gemist, en toen was er voor halfweg koers een kopgroep van 16 man. Alleen maar achter de feiten aangefietst.

Met de 211km van de Grenslandklassieker nog in de benen gingen Edwin en ik naar Milheeze. Tim is er vanavond niet bij. Een redelijk standaard WVAN rondje vandaag, 4 haakse bochten, twee lange stukken en twee korte stukken.

Na de eerste ronde voelen de beentjes helemaal niet slecht. Ik fiets gemakkelijk mee en maak nog een praatje met Jan van Dijk. In de vierde ronde springen er ineens 5 man weg. Ik zit in eerste instantie ingesloten en probeer even later er nog naartoe te fietsen,wat net niet lukt. Terug in peloton, gaan er weer vijf, maar ik heb even geen benen, daarna weer geprobeerd er naartoe te rijden, niemand die helpt, ik weer terug in peloton, weer even geen benen, gaan er weer 5 (met Edwin) ik dus weer proberen om aan te sluiten, maar weer niemand die meewerkt, kom er niet bij, even helemaal leeg. Halve ronde later met Peter Witlox en 3 anderen nog wel kop over kop maar treintje werd elke keer gestoord door mensen die dan weer stopten met mee draaien. 2 ronden zo gereden. Even valt het bij ons stil en gelijk gaan de anderen die niet meewerkten er ineens vandoor en pakken snel 100 meter. Dit maakte mij kwaad, en ik zet me boos op kop en besluit het gat koste wat het kost dicht te rijden, desnoods stap ik af als het gat gedicht is. Ik oogst hiermee wel lof bij een paar anderen, toch nog iets :-) Vol goede moed na het dichtrijden van dat gat probeer ik even later de overbrugging van 500 meter naar kopgroep te dichten. Maar dit is teveel, ik kwam nog tot binnen de 100m maar toen was het echt op bij mij. Terug laten zakken in peloton en 3 rondjes als laatste man gereden. Door de lekke banden en een paar lossers uit kopgroep, reden wij nog voor de 10e plaats. Bij ingaan laatste ronde zakt tempo onder de 30, alsof niemand meer wilde rijden en opmaken voor de sprint om de 10e plaats. Dus nog maar een keer weggesprongen (nog 3,5km te gaan) maar dat mocht blijkbaar niet, hele sliert achter mij aan. Stop ik met trappen doet de rest dat ook. Dus maar op kop blijven rijden en de snelheid langzaam opgeschroefd, voor de laatste bocht, toen wilden ze er ineens langs, dus niet, en tempo verder omhoog, als eerste door de laatste bocht en de sprint aangetrokken en na 100 meter sprinten waren de beentjes helemaal leeg en ging iedereen nog over me heen. 19e, kleding en fiets onder de modder en stront, hoe onbevredigend kan een avondje in de Peel zijn.

Edwin finisht in de kopgroep als 7e.

Uitslagen. Selecteer uitslagen, 2009, Wo 6 mei - Milheeze), Masters 40+