Reposez en paix Mr Laurent Fignon. Votre courage m'a impressionné et j'aimais votre joie de vivre , merci beaucoup à vous.

Vandaag op pad om weer twee cols van de lijst van de 1.000 BIGs af te vinken. Door deze lijst kom je nog eens op plaatsen waar je anders niet zo snel naar toe zou gaan. Een goede inspiratie bron voor een mooie tocht. Waar ik niet zo heel gek op ben, dat zijn tunnels. En dan vooral de lange on/slecht verlichte tunnels. Af en toe heb ik wel eens het gevoel dat ik door een tunnel ga waarvan in achteraf denk dat deze niet voor fietsers bedoelt is. Zoals in de Dolomieten op weg naar de San pellegrino. En zo ook vandaag. Na een tunneltje of 12, waaronder een mooie rechte die flink naar beneden liep, kwam ik in de laatste 5km van de rit bij deze tunnel uit. Geen mogelijkheid om er op een og andere manier langs of omheen te rijden. Twee rijstroken richting Nice, lekker inhalende auto's in een tunnel als je er met de fiets doorheen moet. De verlichting is ook niet het je van het, maar ik zie genoeg en wordt ook door de automobilisten goed gezien, waar een wit tenue al niet goed voor is. De tunnel is ruim een kilometer lang en echt waar de ventilatoren maken een bulderend geluid, alsof er 10 vrachtwagens vlak achter je rijden. Ik voel me dan ook redelijk opgejaagd als ik door de tunnel rij.





Vertrokken in Plan de Var, door de Groges de la Vesubie naar St Jean de la Riviere. De eerste tunnels komen er al aan.




In St. Jean de la Riviere begint de eerse klim van de dag. 16km naar de Madone d'Utelle. Na 10km passeer ik het dorpje Utelle.


Klik hier om het hele bericht te lezen...

Especially for my English friends, whom we have met in Colfosco, today’s web log entry is in English. In the apartment house were we stayed, we met Dave. Dave and a couple of his friends also love cycling, and Pinarello bikes :-) and participate on Sunday’s race across several tops of the Dolomites. Yesterday finally Bas arrived in Colfosco. As it is his first participation for the Maratona, Arno and I decided to ride the Sella Ronda with Bas so he would get familiar with the first 4 cols of the Maratona d’les Dolomiti. The rest of our group decided to take another circuit. When arriving on the top of the second climb of the day, the Passo Podoi, we found a bunch of Englishmen spread out over the terrace of one of the three bars at the top of the Pordoi. And yes of course we joined Dave and his friends, for a drink and some pizza.





After a small decent towards Corvara we started the first climb of the day to the top of the Campolongo. The view on this climb is always superb




Arriving at the top of the Campolongo. I feel ready for the Sunday’s Maratona.


Klik hier om het hele bericht te lezen...

Een paar jaar geleden had Arno me al verteld over de mooie maar zware klim naar de Tre Cime. Ofwel de Drie Pieken. Dus dit jaar moesten we daar maar eens naartoe fietsen. De plaatjes van de Tre Cime zien er in ieder geval zeer mooi uit. Wel besluiten we om niet vanuit het appartement te vertrekken, maar om met de auto naar de top van de Falzarego te rijden en vandaar te vertrekken. En iedereen heeft er zin in, want we gaan met zijn allen. Naslag leert dat de Tre Cime al in 1974 opgenomen was in de Giro d'Italia. Toen wisten ze in Italie al wat spektakel was. Onderaan de pagina staat een filmpje met beelden van de beklimming uit 1974. Prachtig om te zien hoe Jose Manuel Fuente door de massa's mensen naar boven rijdt. Wij zouden vandaag niet zoveel toeschouwers hebben.





In de afdaling van de Falzaego krijgen we plots een mooi uitzicht over Cortina d'Ampezzo. En zoals altijd steekt Edwin overal en nergens zijn duim in de lucht.




Vandaag laten enkelen zich duidelijk meeslepen, en Tim kan daar heel veel lawaai bij maken.




Zie hier een test van "Mijn Gruber". Ik zet hem aan en Woooh in vlieg er vandoor, Tim vertwijfeld achterlatend. Ik kon dat later nog twee keer doen en toen was de "accu" leeg, snik snik.


Klik hier om het hele bericht te lezen...

Vandaag moest het gebeuren. Sinds ik de beelden van de etappe naar Kronplatz in de Giro d'Italia heb gezien, heb ik een paar jaar naar deze dag toegeleefd. Als we terug zouden gaan naar de Dolomieten, dan zal ik daar naar boven fietsen. En zo gezegd zo gedaan, al klinkt dat simpeler dan het is. Enige navraag bij de fietsvrienden leerde al snel dat we niet met de hele groep daar naar boven zouden rijden. Tim's reactie was dat alleen "spijt" met mij mee zou gaan. Maar gelukkig is daar nog Tom en hoef ik niet alleen op pad te gaan voor 13km klimmen waarvan de laatste 5 over een grind pad lopen.




Tom en ik hoeven ons vandaag niet te haasten, alleen "even" heen en weer naar Konplatz :-) Na 25km fietsen komen we bij de afslag die ons naar de S. Vigilio di Marebbe zal brengen, al waar de klim, via de de Passo Furcia naar de "Plan de Corones" moet brengen.




Dit jaar ging de Giro ook weer naar Kronplatz. De klimtijdrit begon hier, en wij dus ook.




De eerste 8km gaan naar de Passo Furcia. Een paar honderd meter voor de top moeten we links af, en dus NIET rechtdoor Tom. Maar gelukkig had Tom weer een helder moment toen de weg egon te dalen en hij nog geen grind gezien had. Deze 8km waen al niet gemakkelijk, stijgings% tot 18% gezien op de polar.




En dan is het echt begonnen. Op de foto recht moet je NIET linksaf Tom. Hoe is het mogelijk om op 13km TWEE keer verkeerd te rijden :-)


Klik hier om het hele bericht te lezen...

Dit jaar een wat ander programma dan de vorige keren in de Dolomieten. Vandaar het tripje naar de Passo Pellegino. Met z'n achten vertrokken om via de Campolongo, Pordoi naar de Pellegrino te rijden. En we waren niet alleen, vandaag was het Sella Ronda dag, de dag dat het Sella rondje autovrij is en 17.000 fietsers deze toertocht rijden. Erg gezellig al die mensen op de weg.





Het weer is werkelijk geweldig. Vertekken om half 10 in korte broek en korte mouwen.




En het landschap is werkelijk prachtig, kan er geen genoeg van krijgen. Politie en brandweer langs het parkoers voor de deelnemers aan de Sella Ronda.




We volgen de Parasailers als we aan de Campolongo beginnen.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Col de Valferriere
Je kent ze vast wel, lijstjes. Overal kom je ze tegen. Boodschappenlijstjes, "To Do" lijstjes, maar ook lijstjes van mooie routes die je nog wilt fietsen, of "klassiekers" die je ooit een keer gedaan moet hebben. En natuurlijk de lijstjes van de mooiste of de zwaarste cols. En zo is er ook een lijst van 1000 cols over de hele wereld. De lijst van de 1.000 BIGs zoals ze genoemd worden. 1000 cols en passen, met een selectie per land. Het leuke is dat het niet alleen hele bekende cols betreft. En al een aantal keren heb ik speciaal een route gereden om een of meerdere cols uit deze lijst te beklimmen. Zo ook vandaag. Vandaag staat de col de Valferriere op het programma. Deze col ligt op de Route Napoleon, een kilometer of 30 boven Grasse. Met vertrek vanuit St. Aygulf een ritje van 165km.




Het is 's morgens alweer mooi weer, een prima dag om voor het eerst in mijn witte CTWT tenue te gaan rijden. Maar toch enige twijfel, het is pas april en in de bergen kan het weer zomaar omslaan, weet ik uit ervaring. Op pad dus.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Het heeft even geduurd voordat ik mijn complete ORM verhaal geschreven heb. Dit komt deels door 5 seconden in de afdaling van de Kuhtai. Ja 5 seconden. 5 seconden op 9 uur en 22 minuten die een grote indruk bij mij hebben achter gelaten. 5 seconden waar ik dagelijks aan terug denk, soms meerdere keren. 5 seconden waarbij een engeltje op mijn schouder heeft meegereden.


Het profiel van de ORM.


De route van vandaag.

Als de wekker afloopt is het nog donker buiten. Ik heb verrassend goed geslapen, en dat is wel eens anders geweest voor een cyclo. Maarten is ook al wakker, en het “proppen” kan beginnen. Normaal hou ik wel van ontbijten maar op de ochtend van de cyclo is het allemaal niet zo smakelijk, er moet (te) veel naar binnen, want ik moet er heel wat uurtjes op rijden. Het weer ziet er goed uit, de voorspellingen lijken uit te komen, dus het zou een prachtige dag moeten worden. Maar nu is het nog erg koud buiten, een graadje of 5. De kleren gaan aan, de zakken zitten vol en dan gaan we naar de start. Het is inderdaad koud buiten, dat is goed te voelen als ik na 200m al de 70km/uur aan tik. We hoeven maar een paar kilometer naar de start, en we sluiten aan in de lange rij.



Nog een kwartier en dan zal het startschot klinken en kunnen we beginnen. Een lange tijd van voorbereiding voor deze dag. In Februari vrij plots besloten dat ik toch een keer de Ötztaler Radmarathon gereden wou hebben, en aangezien je ingeloot moet worden, maar gelijk besloten om me voor de 2009 editie in te schrijven, zonder te realiseren dat het wel eens gelijk raak kon zijn. Binnen team Brabant was er weinig animo om mee te gaan. Alleen Arno en Maarten schrijven zich ook in, en Arno haakt voortijdig af omdat hij net vader is geworden (en zijn conditie te wensen over laat). Maar in Maarten heb ik een goed maatje voor deze dagen.




Wachtend op het startschot eet ik nog een banaantje en praat ik met een Nederlander die naast me staat. Ik heb nog getwijfeld om met mijn Zipp’s 404 te starten hier, maar toch besloten het niet te doen, te hoge velden, maar de Nederlander naast mij staat gewoon met Zipp’s 808 aan de start, en het is zijn zoveelste deelname al. Hij zal wel hard dalen met die wielen. Op exact kwart voor zeven weerklinkt het kanonschot en mogen we beginnen aan de tocht over 238km met 5500 hoogte meters. Ik wens Maarten succes als we 7 minuten later over de startstreep gaan.

De eerste 30km is afdalen en samen met meneer Zipp 808 beginnen we aan een inhaal race naar voren. Er wordt netjes gereden en links is er voldoende ruimte om in te halen. Echter na 6 km moet ik meneer Zipp 808 laten gaan, want de druk in mijn blaas wordt nu al te groot. Een minuutje later zit ik weer op de fiets en begint de 2e inhaal race. Ineens zie ik een CTWT tenue en even later ga ik onze voorzitter voorbij. Geen tijd voor een gesprek, maar ik wens Martin nog wel even succes in het voorbij gaan. Na 30km een scherpe bocht na recht en ik schakel na het kleine blad. De eerste klim, de Kuhtai, gaat beginnen.

Het minuutje dat ik door de pisstop verloren had op meneer Zipp 808 heb ik blijkbaar weer goed gemaakt, want samen beginnen we aan de beklimming. Echter ook nu duurt het samen rijden niet zo lang. De kou is blijkbaar op mijn blaas geslagen, want na 2km klimmen sta ik al weer stil. Meestal word ik zenuwachtig als dit in het begin al vaak voor komt, maar vandaag doet het me niets. Ik heb een goed gevoel, mede omdat de eerste 2 kilometers kimmen erg gemakkelijk gingen. Meneer Zipp 808 heb ik daarna niet meer gezien, maar later, bij het bestuderen van de uitslagen, begreep ik dat ik hem toch ergens voorbij ben gegaan.




Het klimmen tussen veel andere wielrenners kan betekenen dat je soms een beetje ingesloten raakt. Je kunt niet altijd je eigen tempo rijden omdat je even moet “wachten” voordat je iemand voorbij kunt. Deze klim is in % de zwaarste van de vier cols waar we vandaag overheen moeten. Er zitten een aantal hele steile stukken in. De renners om je heen geven echter ook de nodige afleiding. De klim slingert grotendeels door een bos en af en toe steken we een beekje over. De natuur is hier erg mooi met nog mist tussen de bomen.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Een serieuze test voor de Oetztaler Radmarathon

Eind augustus dan fiets ik de Oetztaler Radmarathon. Een cyclo over 230km met 5500 hoogte meters. En vandaag is het tijd om eens te kijken hoe de beentjes er voor staan. Op het programma staan de Col de la Bonette, Col de l'Arche en de col de la Lombarde. Een rondje van 160km met 4100 hoogte meters. Om half 7 vertrek ik met de auto uit St. Aygulf en 2 uur later parkeer ik de auto in Isola. Ik ben toch wel een beetje gespannen, 160km alleen door het hooggebergte is iets wat ik nog niet eerder gedaan heb. Daarnaast is het onzeker of ik met de fiets over de col de l'Arche mag, deze col schijnt verboden te zijn voor fietsers.

Even later parkeert er een andere Nederlander achter mij en we besluiten gezamelijk aan de Bonette te beginnen.




De eerste 15km tot aan St. Etienne de Tinee gaan geleidelijk omhoog. Maar daarna begint het echt, 26km klimmen tot aan de top. Het klimmen gaat soepeltjes, dus tijd om even te poseren bij een waterval.




Onderweg kom je door maar een erg klein gehucht. Verder ben je alleen in een prachtig landschap.




Mijn tijdelijke fietsmaatje. Tot 10km van de top fietsen we samen, maar dan versnel ik want ik heb nog een hele afstand af te leggen, en hij zit niet helemaal in zijn ritme.
Klik hier om het hele bericht te lezen...

Een dagje door de Alpe Maritime fietsen

Met behulp van de Michelin kaart en de informatie van CyclingCols had ik een mooie route uitgezet over drie cols. Het zijn er uiteindelijk twee geworden. En heb ik geleerd niet zomaar de Michelin kaarten te vertrouwen, zeker niet als cyclingcols.com geen info geeft over de andere kant van een col.



De beklimming van de col d'Andrion begint vanuit de Tinee vallei. Bij Pont de la Lune sla ik af richting Tour sur Var, het enige plaatsje op deze route.

De weg naar Tour sur Var. Een erg goede weg met mooie haarspelbochten. Het klimmen gaat erg gemakkelijk, en ik ben al onder de indruk van deze col.



Als ik na een kilometer of 5 door Tour sur Var ben gereden, verandert de klim. Geen mooi wegdek meer. Over een smalle en niet onderhouden weg gaat het verder. Maar wat is het mooi hier.
Klik hier om het hele bericht te lezen...

Mijn eerste beklimming Mont Ventoux Juli 2001

Eindelijk is het zover, dat ik een verslagje maak van deze dag, een waardevolle dag uit mijn leven.

 

Eindelijk was het zover. Vanmorgen heel vroeg opgestaan en samen met Kim en Helene om half 8 vertrokken uit St. Aygulf naar Carpentras, alwaar ik op de fiets zal stappen voor het beklimmen van de Mont Ventoux. Maar de voorbereidingen op deze onderneming zijn al veel eerder begonnen. In maart dit jaar heb ik voor de 3e keer sinds ik in 1982 gestopt ben met schaatsen en fietsen, mijn oude en trouwe Gazelle Champion Mondial uit 1977 weer van de zolder gehaald. Na wat aanpassingen zoals andere velgen (draadbandjes) en andere remhendels ( ik zal maar niet zeggen dat ze van Shimano zijn ) ben ik er weer op gaan fietsen. Had ik de vorige twee keer er al na EEN ritje genoeg van, nu was het anders, ik stapte ook voor een tweede keer en een derde keer op de fiets. Vooral die derde keer zal belangrijk blijken, ook voor deze onderneming naar de top van de Mont Ventoux. Dit derde ritje voerde mij over de landsgrenzen Belgie in, alwaar ik rondom Lommel de weg aardig kwijtraakte. Na een paar keer hetzelfde rondje gereden te hebben, waarbij ik netjes de borden Eindhoven volgde besloot ik maar een stukje over de vluchtstrook van een verkeersweg te rijden (het was niet echt een snelweg) tot aan het volgende stoplicht. En zodoende kwam ik weer Nederland binnen. De extra kilometers en de irritatie hadden mij dusdanig vermoeid dat ik besloot maar even in het gras langs het fietspad te gaan zitten. Ik zat nog geen paar minuten of er kwamen 2 wielrenners aan die ook richting Eindhoven koersten. Dus snel weer op de fiets gestapt en aangepikt, ze reden niet zo hard. Onderweg gebabbeld met beiden. Het gesprek kwam al gauw op het fietsen in de bergen en voor ik het wist dacht ik ineens aan het beklimmen van de Mont Ventoux als ultieme uitdaging voor deze zomer. Aangezien beide heren veel van het beklimmen van bergen afwisten besloot ik te vragen of het beklimmen van de Mont Ventoux een beetje te doen was. “Hoezo” vroeg de minst sympathieke (die ook al een schampere opmerking gemaakt had over het zitten in de berm) “wil JIJ dat gaan doen?? En met DIE fiets?? Nou dan mag je eerst wel voor 1000 Euro aan je fiets verspijkeren, trainen, veel trainen en nog meer trainen, en dan zul je alsnog na 5km klimmen afstappen of omdraaien”. Gelukkig reed hij op dat moment lek en kon hij mij niet verder de grond inpraten. Thuis gekomen vertelde in het grote nieuws over mijn fietsdoel voor deze zomer.
Klik hier om het hele bericht te lezen...