Reposez en paix Mr Laurent Fignon. Votre courage m'a impressionné et j'aimais votre joie de vivre , merci beaucoup à vous.

Zondagen, mooie dagen om te trainen, maar vaak o zo zwaar door de avond ervoor. Op de zondag moet er altijd vroeg getraind worden, want dan zijn we mooi op tijd thuis. Dit allemaal ongeacht de activiteiten van de avond ervoor. Regelmatig betekent dit rijden op alcohol dat eruit gezweet moet worden na een veel te korte nachtrust. Als we niet weten wat te doen, dan is er altijd Groepje Veldhoven. Dit groepje vertrekt om half 10 uit Veldhoven, en rijdt elke zondagmorgen hetzelfde rondje van 77km waarvan er 47 voluit “gekoerst” worden met een heuse afsprint bij café Zomerhof. Zo ook vandaag weer. Gisteravond nog de locale Japanner onveilig gemaakt, om half 2 het bed ingerold en dus om 9 uur al op de fiets. De eerste 10km voelen de benen niet geweldig en net als het wat soepeler gaat, rijden we Valkenswaard uit en gaat de vlag naar beneden voor het “ depart officiël”. Binnen no time ligt de snelheid ruim boven de 40 en lopen mijn benen weer vol. Altijd aanharken tot Leende. Na Leende langs de A2 naar Weert gaat het al een stuk beter, ook al neem ik mezelf vaak voor hier nog even de kat uit de boom te kijken bemoei ik me toch met de “ koers” . Vooral het dichtrijden van een gat is mijn specialiteit op dit stuk, lekker vol in die beugels hangen en malen, malen, malen. Na Weert, langs het kanaal naar Lozen, is het aanvallen, liefst met een groepje want dan duurt het wegblijven wat langer. Bij Lozen slaan we af naar Hamont. Over het fietspad is het gewoon hard doorrijden maar wat minder koers. Na Hamont worden de gashendels weer volledig open gegooid, en vinden sommigen de turbo nog. Op het auto luwe deel van de route is het nu volop “koers”, we zitten in de laatste 10km. Groepjes rijden weg en worden teruggepakt er wordt naar elkaar gekeken en vooral hard doorgereden, de fictieve bloemen liggen te wachten naast de eeuwige roem. Ik voel dat het ook vandaag weer een massasprint gaat worden, en blijf helemaal voorin want een gat dichtrijden is nu het laatste wat ik wil, dan maar een paar trappen extra op kop. Na de laatste bocht is het nog ruim 1km, met traditiegetrouw wind tegen. Marc komt naast me rijden wil de sprint voor mij aantrekken. Ik nestel me in zin wiel en hij geeft gas. Echter er staat hier nagenoeg altijd wind op kop en Marc overschat zijn capaciteiten even, te vroeg valt het tempo stil, even twijfel maar dan zet ik toch maar zelf de sprint aan. Wetend dat het (te) lang is, trap ik met alle macht de 12 rond (de rondemiss wacht op mij) om een gaatje te slaan met wat er in mijn wiel hangt. Niet omkijken, door trappen, niet kijken, trappen, toch kijken, opnieuw aanzetten, nog een keer kijken, het gat is groot genoeg, rondje om de rotonde en op het terras neerstrijken naast mijn rondemiss en de kussen in ontvangst nemen. Kopje Cappuccino, nog even nakletsen met Edwin en Marc, en dan met Hélène nog een rondje over de Kluis en via het Leenderbos naar huis.