’s Ochtends vroeg de wekker. 6.00uur… Verschillende leden van team Brabant zijn dan al wakker aan het veelvuldig doortrekken van de toiletten (iedereen zijn eigen poepdoos, ideaal!!!!) te horen.
Snel een ontbijtje (yoghurtjes/cruesli, maar ook pasta wordt er gekookt). De kok van dat laatste heb ik nog smalend aangekeken op dat moment. Maar dat lachen heeft hij mij later doen vergaan! Uiteindelijk afgezakt naar Morzine. Met de auto en fietsen achterin. Behalve onze held RobT die bedacht had dat hij de bijtende kou van 4° wilde gaan trotseren om zich in de afdaling warm te fietsen vóór de start…. Hoe hij dat ging klaar spelen was voor mij nog een vraag. Maar wel retorisch. Want ik zat lekker in de auto.
Parkeren vlak bij de start (dat is dan één van de kleine voordelen van een wat kleinschaligere cyclo. Daar gingen we dan eerst in de auto (kachel aan ☺) wachten. En daarna nog even… ehhh… jjjjaahuh … de voortuin van een of andere Morzinees bemesten en irrigeren….. Daarna naar het startvak waar RobT en RobL in het Bevoorrechten startvak mochten plaatsnemen. Gezien het onverwacht droge weer hebben we nog een kwartiertje extra mogen wachten op de last-minute inschrijvingen omdat Sportscommunication natuurlijk die late beslissers niet teleur wilden stellen. En de extra inschrijfgelden misschien ook wel wilden.
Na door de burgemeesteres weg te zijn geschoten vloog alles weg voor het rondje Morzine om zich te positioneren voor de klim naar de Col de Joux Verte. Allemaal behalve RobT en RobL… Die laatste had namelijk in een keer zijn stuur spreekwoordelijk in zijn handen…. En zonder de imbussleutels van RobT had RobL waarschijnlijk de snelste finishtijd ooit gehad. 2 seconden naar ik inschat. Dus groot was mijn verrassing dat toen ik op jacht was naar hén (en dus ook naar de kopgroep waarin zij op basis van hun uitmuntende prestaties (of steekpenningen) behaald in het verleden geplaatst waren) dat zij míj vol (geest)drift, adrenaline en hoge hartslagen voorbij gestoven kwamen….?!?!
Kort daarna was Rob L verdwenen aan de horizon en was er slechts een weerzien na de finish. Hij al omgekleed en gesoigneerd. Ik/wij uitgeput en bezweet én nog in CTWT kledij natuurlijk.
RobT, Arno (onze locomotief bij de start) Klaas en Tom redelijk bij elkander de Joux Verte op. Al snel begon de continue Snelle Jelle’s vermalende Klaas dat voedsel eer aan te doen en was hij “weg”. Tom pleegde verder de moraal van de 2 nestors uit het gezelschap te vermorzelen en liet ons ook achter. De Joux Verte is op zich wel een mooie klim. Met vooral in het eerste stuk (tot aan een pittoresk geitendorpje met dientengevolge met geitenkeutels geplaveid asfalt) wat steilere stukken (9 à 10%). We konden daar mooi uitzicht op elkaar houden – er zat telkens een haarspeldbocht tussen. Na het dorpje wordt het dan iets vlakker, maar de hartslagen niet persé lineair direct daarmee verlopend. Dus het uitzicht bleef hetzelfde…. Geen inhaalraces op de berg. In ieder geval niet bij mij helaas. Op de top snel het windjackje aan, een (perfect aangegeven) flesje water naar binnen én de helft over fiets/gezicht etc. heen gekloekt (onhandigheid kent geen tijd) en vol in de afdaling.
Klik hier om het hele bericht te lezen...
reactie toevoegen
( 120 keer bekeken )
