Reposez en paix Mr Laurent Fignon. Votre courage m'a impressionné et j'aimais votre joie de vivre , merci beaucoup à vous.

Steven Rooks Classic

Elk jaar als ik in Nederland ben, rij ik op Hemelvaartdag de Steven Rooks Classic. Vanuit Maastricht voert de route door de Voerstreek en een stuk van de Ardennen. Elk jaar weer een mooie route en een goede organisatie. En elk jaar weer die "vervelende" Redoute met zijn stukken van 22%. Bij de start was het prachtig om te zien hoeveel CTWT-ers vooraan staan in het startvak. Voor het eerst is het duidelijk te zien dat CTWT nu al een echt grote vereniging is geworden. En ook tijdens de tocht kwam je ze overal tegen. Erg leuk dat de bevlieging om een wielervereniging op te richten, zo uitgepakt heeft. Op dit moment hebben we al ongeveer 90 leden, waarvan er dus vandaag heel veel mee reden.


Met de wedstrijd van gisteravond nog in de benen had ik niet de beste verwachtingen. Vanaf de start toch voluit vertrokken om Tim en Edwin naar voren te brengen, en na 15km reden we dan ook helemaal vooraan. Maar dat koste toch wel veel energie en na 35km moest ik de kopgroep laten gaan. Later bij Klaas en Marc aangesloten en met hun lekekr verder gereden. De Redoute ging dit keer redelijk ontspannen, al blijven die 22% stukken pijn doen. 10km later verloor ik mijn zadeltas, en dat was het sein om wat gas terug te nemen. Eerst stoppen om mijn zadeltas terug te zoeken en daarna met Marc, die op mij gewacht had, in een wat rustiger tempo doorgereden.

Een stuk na de Redoute komt er nog een puist met verschrikkelijke stijgingspercentages, de Drolenval, maar dan hebben we de ergste klimmen gehad. Wat doen we onszelf toch elke keer aan. Bij de bevoorrading op ongeveer 40km voor het einde komt Edwin er aan als wij daar net willen vertrekken. Uiteraard wachten we op Edwin, en besluiten we onze beentjes wat rust te geven in de laatste kilometers. Als we echter goed en wel weer opweg zijn komen we in een groepje waar het tempo gestaag omhoog loopt, en van rustig rijden is al snel geen sprake meer. Met dit groepje vliegen we naar Maastricht toe. Later zou ik er achter komen dat het de ex prof Max van Heezwijk was die voor het moordende tempo in het groepje zorgde. Na afloop nog gezellig zitten nakletsen met de vele CTWT-ers en enkele WT-ers. Een meer dan geslaagde dag.

Zippppppppppppppppppppp's



Eindelijk zitten de Zipp's onder mijn Pinarello.




Morgen wordt het eerse ritje gemaakt. Ik heb er nu al zin in.

Baarlo
Ondanks de afstand besluiten Edwin en ik naar de WVAN wedstrijd in Baarlo te gaan. Bij het inrijden blijkt het een erg mooi parkoers te zijn. Niet het standaard rondje van vier bochten en vier rechte stukken. Er staat ook een leuk stukje wind. En met Milheeze nog in het achterhoofd, besluit ik weer om mijn vertouwde manier te rijden, dus gewoon voorin. Als echter al na 2km er 6 man wegrijden begin ik te twijfelen, dit is nog heel erg vroeg, maar peter Verouden zit erbij, en die rijdt altijd door. Wachten is het motto, het is nog te vroeg, maar als de kopgroep 300 meter voorsprong heeft, rij ik ineens voor het peloton uit en ben ik in achtervolging op de kopgroep. Geen idee waar die ingeving vandaan komt, het is toch veel te vroeg. Dit keer weet ik het gat naar de kopgroep wel dicht te rijden, pfff best wel zwaar tegen de wind in.

En gelijk is het meedraaien in de kopgroep. De voorsprong neemt niet af en lijkt zelfs toe te nemen. Iedereen doet zijn best en rondje na rondje rijden wij voor het peloton uit. Zal ik nu eens in de goede ontsnapping meezitten? Het is wel zwaar, geen tijd om uit de puffen, de hartslag staat continu in het rood. De premiesprintjes zorgen elke keer voor storing in het treintje, ik doe er niet aan mee, ben al blij mee te kunnen draaien. Na 2/3 van de koers sluiten er dan toch nog 10 man aan, met Edwin daarbij. Jammer dat we niet voor konden blijven, we hebben ze nog drie ronden lang op 200 meter kunnen houden, maar ergens ben ik ook een beetje opgelucht, want nu kan ik even op adem komen. En dat lijkt iedereen te doen. De snelheid zakt wat in en er zijn enkele ontsnappingen die op niets uitlopen. In de laatste ronde zien we zelfs het peloton nog naderbij komen, maar die zullen te laat aansluiten. Ik blijf voorin rijden en kies het wiel van nummer 60, want die reed sterk in de kopgroep. Met nog 1km te gaan komt Edwin ineens langs en gebaart mij zijn wiel te kiezen. Hij gaat de sprint voor mij aantrekken. Drie man rijden licht afgescheiden en op 500m van de finish gaat Edwin gas geven. Net als we die drie man rechts voorbij willen, komen zij naar recht en moeten wij vol in de remmen. Links stuiven ze ons voorbij, en zetten wij opnieuw aan. Het is nu ieder voor zich en via gaatjes links en rechts weet ik nog als 6e te finishen en is het verschil met de winnaar nog geen twee fietslengtes. Edwin finisht als 7e. De opzet voor de eindsprint was mooi, maar de afwerking nog niet perfect. Maar met een tevreden gevoel rijden wij de Peel weer uit.

Uitslagen. Selecteer uitslagen, 2009, Wo 13 mei - Baarlo), Masters 40+

Milheeze
De slag tot drie keer toe gemist, en toen was er voor halfweg koers een kopgroep van 16 man. Alleen maar achter de feiten aangefietst.

Met de 211km van de Grenslandklassieker nog in de benen gingen Edwin en ik naar Milheeze. Tim is er vanavond niet bij. Een redelijk standaard WVAN rondje vandaag, 4 haakse bochten, twee lange stukken en twee korte stukken.

Na de eerste ronde voelen de beentjes helemaal niet slecht. Ik fiets gemakkelijk mee en maak nog een praatje met Jan van Dijk. In de vierde ronde springen er ineens 5 man weg. Ik zit in eerste instantie ingesloten en probeer even later er nog naartoe te fietsen,wat net niet lukt. Terug in peloton, gaan er weer vijf, maar ik heb even geen benen, daarna weer geprobeerd er naartoe te rijden, niemand die helpt, ik weer terug in peloton, weer even geen benen, gaan er weer 5 (met Edwin) ik dus weer proberen om aan te sluiten, maar weer niemand die meewerkt, kom er niet bij, even helemaal leeg. Halve ronde later met Peter Witlox en 3 anderen nog wel kop over kop maar treintje werd elke keer gestoord door mensen die dan weer stopten met mee draaien. 2 ronden zo gereden. Even valt het bij ons stil en gelijk gaan de anderen die niet meewerkten er ineens vandoor en pakken snel 100 meter. Dit maakte mij kwaad, en ik zet me boos op kop en besluit het gat koste wat het kost dicht te rijden, desnoods stap ik af als het gat gedicht is. Ik oogst hiermee wel lof bij een paar anderen, toch nog iets :-) Vol goede moed na het dichtrijden van dat gat probeer ik even later de overbrugging van 500 meter naar kopgroep te dichten. Maar dit is teveel, ik kwam nog tot binnen de 100m maar toen was het echt op bij mij. Terug laten zakken in peloton en 3 rondjes als laatste man gereden. Door de lekke banden en een paar lossers uit kopgroep, reden wij nog voor de 10e plaats. Bij ingaan laatste ronde zakt tempo onder de 30, alsof niemand meer wilde rijden en opmaken voor de sprint om de 10e plaats. Dus nog maar een keer weggesprongen (nog 3,5km te gaan) maar dat mocht blijkbaar niet, hele sliert achter mij aan. Stop ik met trappen doet de rest dat ook. Dus maar op kop blijven rijden en de snelheid langzaam opgeschroefd, voor de laatste bocht, toen wilden ze er ineens langs, dus niet, en tempo verder omhoog, als eerste door de laatste bocht en de sprint aangetrokken en na 100 meter sprinten waren de beentjes helemaal leeg en ging iedereen nog over me heen. 19e, kleding en fiets onder de modder en stront, hoe onbevredigend kan een avondje in de Peel zijn.

Edwin finisht in de kopgroep als 7e.

Uitslagen. Selecteer uitslagen, 2009, Wo 6 mei - Milheeze), Masters 40+

De Grenslandklassieker. Toertocht vanuit Geleen
Al jaren hoor ik lovende woorden ovr dezt toertocht, die door Zuir Limburg, de Voerstreek en een stuk van de Eiffel loopt. Dit jaar moest het er maar eens van komen. En om half 8 zitten Klaas en ik in de auto om deze 210km lange tocht te fietsen. In Geleen hebben we met een aantal andere CTWT-ers afgesproken om de tocht samen te fietsen.



Ronald is klaar voor vertrek. En even later mag hij samen met Martijn de eeerste kilometers op kop rijden.



Cees en Edo. Cees in het tenue van zijn vereniging uit Marknesse. Voor Bas is het een serieuze tocht. Hij gaat testen hoe de beentjes er voor staan. Over een maand moet hij nl minimaal 6 keer Alpe d'Huez op voor het goede doel. Forza Bas.



Bas Ekko en Klaas. Nog een paar kilometers en dan beginnen de eerste klimmetjes.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Gemert
Het is mooi weer als Edwin en ik vertrekken naar Gemert. En dat zou het ook blijven. Heerlijk, koersen bij mooi weer. Zoals elke week bij de WVAN wedstrijden weer veel masters aan de start. De parkoers verkenning leert dat het en mooi rondje is met een lange rechte strook van 2km waar de wind pal op kop staat. Terug na het inrijden zien we de grote bus van ZZPR. Daphny van den Brand (tienvoudig Nederlands kampioen en wereldkampioen veldrijden in 2003) rijdt vandaag mee bij de masters, altijd leuk. En even later zie ik de staartjes in het startvak staan, en knoop ik een kort praatje aan met Daphny.

De opdracht voor vandaag is om er niet elke keer in te vliegen maar eens een beetje af te wachten. Na de start laat ik me dan ook een stukje afzakken tot het midden van het peloton, en dat is wennen. Maar als in de tweede ronde Peter Witlox demarreert zit ik er ineens bij en ben ik mijn eigen opdracht al weer vergeten. Met z’n drieën rijden we een half rondje voor het peloton uit en dan is het weer tijd voor mijn opdracht. Een paar ronden gaat dat goed, en is er tijd voor een vervolg gesprekje met Daphny. Zij vindt dat ik weinig voorin te zien ben, en ik leg uit hoe dat komt, en ben ineens niet meer gelukkig met mijn opdracht, want dit wil ik niet horen. Gelukkig kan ik het al snel rechttrekken want één ronde later zit ik samen mat Daphny en vier anderen in een nieuwe kopgroep en als het treintje goed opgang komt lijkt het even of we de zegen van het peloton hebben gekregen. Maar een ronde later is dit feestje weer afgelopen als de samenwerking langzaam afbrokkelt. Wat later proberen Tim en Edwin een paar keer om weg te komen, maar op het rechte stuk van 2km met de wind tegen valt het allemaal wel tegen. De rust keert weer terug in het peloton, en dus tijd om weer wat met Daphny te kletsen. Door Prolease /ZZPR ben ik 28 mei uitgenodigd voor een MTB clinic en Daphny is een van de begeleiders van de diverse groepen. Dus gelijk wat info gekregen en afspraken gemaakt. In de tussentijd pakt Edwin nog een premiesprint mee. Dan gaan we de laatste ronde in, opmaken voor de eindsprint, en ineens zijn er vier man weg, waaronder Edwin. Tim en ik gaan vooraan rijden en besluiten dat we Edwin een kans gaan geven. Bij elke demarrage/versnelling zorgen Tim en ik ervoor om in het tweede wiel te zitten om de achtervolging op de kopgroep de kop in te drukken. In de finish straat wordt het ons nog erg moeilijk gemaakt als een paar de sprint op 1km aangaan, want de koplopers hebben maar 100m voorsprong. Maar de kopgroep blijft net uit de handen van het sprintende peloton. Edwin wordt 3e, het eerste CTWT podium van dit jaar. Tim wordt 9e en ik passeer Tim nog net op de streep en word 8e. Voor mijn gevoel werd er niet zo hard gereden, maar het gemiddelde lag toch weer boven de 40km/uur, toch stevig doorgereden, en gezellig gekletst.

Uitslagen. Selecteer uitslagen, 2009, Wo 29 april - Gemert), Masters 40+

Eerste interclub wedstrijd TWC de Kempen
Elk jaar organiseert TWC de Kempen een reeks van interclub wedstrijden op hun eigen baan in Dommelen. Dit is een baan van 1500m lengte met een 9 tal bochten. Er wordt gestart in 2 groepen. De A-groep (licentie houders en snelle renners) en de B-groep (minder snelle renners, dames en nieuwelingen). De wedstrijden duren ongeveer een uur.

Vandaag dus de eerse uit de reeks en CTWT kwam met vier man aan de start in de A-groep (Edwin, Tim, Rene M en ik). Onderling afgesproken om te proberen bij elke ontsnapping iemand mee te hebben. Vanaf het begin gaat het erg hard en zijn er veel ontsnappingen. Maar wij rijden goed en zijn nagenoeg altijd vertegenwoordigd in de vele kopgroepen, die echter geen lang leven hadden. Halfweg koers hebben we dan toch de slag gemist, een kopgroep zonder CTWT-ers en de rest van het peloton houdt het voor gezien. Dus werk aan de winkel en in een lange sprint trek ik de boel richting de kopgroep, gelukkig maken de andere CTWT-ers het karwei af, en kan ik 2 rondjes uithijgen. Na driekwart koers ontstaat een kopgroep van 3 en later 4 man met Edwin erin. Aangezien wij natuurlijk niet de kansen van de Sponsor willen verpesten, houden wij nu even de beentjes stil en de kopgroep krijgt voldoende voorsprong om de wedstrijd onderling te beslissen. Een half rondje geloven Tim en ik nog dat we in het spoor van Rob L mee kunnen rijden naar de kopgroep, maar al rijden wij kop over kop het lukt ons niet in het wiel van Rob L te komen, en met kompleet opgeblazen benen laten we ons, een beetje gedesillusioneerd, terug zakken in het peloton, we zagen het als voor ons, een kopgroep van 6 met 3 CTWT-ers erin. In het peloton "bewaken" wij samen met de Nering Bogel ploeg de kopgroep (van de Nering Bogel ploeg zit Rob L in de kopgroep, wanneer trekt hij zijn CTWT kleding eens aan). jammer genoeg komt Edwin slecht de laatse bocht uit en wordt hij 4e. Rob L wordt op de meet geklopt door de jongste van de deelnemers. In de sprint om de 6e plaats wordt ik 9e, Tim 10e en Rene M 13e. De benen waren redelijk leeg. 40 gemiddeld op dit rondje en met deze wind is erg hard. In de B-groep wordt CTWT-er Marc P 2e.

Hoop dat de benen morgen weer goed genoeg zijn om in Bakel weer lekker mee te kunnen draaien.

Vlierden
Gisteravond de fiets nog mooi gepoetst. Het stof dat er in Spanje opgewaaid was hoort niet thuis in een koers in de Peel. Voor de koers moet de fiets blinken. Ook de 34/50 vervangen voor de 39/52, dit vooral omdat volgens Rob L de 50 niet tot de grote plaat gerekend mag worden. Hij realiseerde zich zeker niet dat hij dus de sprintjes in Spanje van mij verloor terwijl ik op een “kleine” plaat fietste.

Bij vertrek uit Eindhoven, met stralend weer, de mooie witte schoenen meegenomen en een nieuw CTWT tenue uit de kast gehaald. Bij mooi weer moet je ook mooi op de fiets zitten.

Dit keer met maar twee CTWT-ers aan de start. Alleen Edwin was mee. En geheel tegen de verwachting in dit keer een erg mooi rondje, niet vier rechte stukken en vier bochten. Het was wat gevarieerder, een mooi slingertracé met 1km voor de finish de laatste scherpe bocht. In het eerste inrij rondje meet ik altijd de afstand van de laatste bocht naar de finish en ook van enkele markante punten langs de weg (als het wat langer is).

10 min voor de start begint het echter te regenen, dat wordt vanavond weer poetsen aan de fiets, en ook mijn mooie nieuwe kleding zal littekens oplopen van deze wedstrijd, dat witte op het achterwerk wordt nl wel gemakkelijk vies maar is niet gemakkelijk weer spic en span te krijgen. Een gevolg van de regen is wel dat er voorzichtiger gereden wordt. Niemand lukt het om echt weg te komen. Er zijn wel verschillende korte ontsnappingen. Ik rij de hele wedstrijd weer vooraan, alleen heb ik nu wat rustiger omgesprongen met mijn krachten. Wegkomen wou ook niet echt lukken, dan reden we ruim over de 50 over het lange rechte eind. Dit keer bewust 2 keer mee gedaan aan premie sprints, en beide gewonnen (toch nog iets gewonnen). In de laatste ronde goed de laatste bocht uitgekomen, maar daarna ingesloten geraakt. Het was een hectische sprint, dat moet ik toch nog goed leren. Heb meer geremd dan gas gegeven. Uiteindelijk als 9e over de finish gegaan en Edwin als 11e maar die had net zo goed top 3 kunnen rijden als hij op 200m niet vol in de remmen had gehoeven. Al met al een vreemde en te rustige koers. Toch wel een beetje teleurgesteld lopen Edwin en ik terug naar de auto, er had meer in kunnen zitten. Maar het gevoel is goed. 3 wedstrijden, 3 keer prijs gereden, 3 premiesprints gewonnen en 2 keer top 10, op zich niet slecht. Alleen het zien van mijn “grijze” schoenen stemde me bij thuiskomst nog een beetje triest.

Uitslagen. Selecteer uitslagen, 2009, Wo 15 april - De Vlierden), Masters 40+

Paar daagjes trainen in Spanje
Een paar weken geleden had Edwin het goede idee om met de paasdagen een lang weekend te gaan trainen in Spanje, omgeving Murcia. Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegt, en Rob L en ik besloten met hem mee te gaan. Het onderkomen is het appartement van de ouders van Edwin in La Manga, aan het einde van een 15km lange landtong.



Vanuit Nederland was het huren van een auto niet meer gelukt, maar binnen 10 minuten hadden we een auto waar alles, dus incl de drie fietskoffers in konden. Het was een beetje passen en meten maar het ging, en er bleef zelfs nog een klein plekje over voor Rob L.




Als we na een lange dag, we zijn vanmorgen om half 6 opgestaan voor de vlucht van 8 uur, in La Manga aankomen is het eerst even tijd voor ontspanning, dus een plekje opgezocht in de zon aan de zee bij het haventje van Cabo de Palos.




Dan is het tijd voor de eerste training, 80km met een leuke klim erin. En rustig rijden is er dus niet bij met Rob L. En als dan ook de wind zich flink laat horen wordt het gelijk al een zware training, 80km racen ipv fietsen.

De Route van de eerste training

Share your bike routes @ Bikely.com

Klik hier om het hele bericht te lezen...

De knoop doorgehakt
Na lang twijfelen over carbon/alu en draadband/tube wist ik dat ik toch voor de eerste keuze zou gaan, nl ZIPP wielen. Dus tijd om te gaan twijfelen over een standaard setje of een custum made setje. En ook daar ben ik uit gekomen. Het moest een custum setje worden. Dus tijd om te gaan twijfelen over welke naven er dan in moeten. Het gewicht telt mee, maar het moet ook betrouwbaar zijn. En ook daar ben ik uitgekomen, al heeft het al met al wel ruim een jaar geduurd.


De Zipp velg uit de 404 wielen.



Tune Mig/Mag naven.



En Tune snelspanners.


Alle onderdelen liggen nu bij een wielbouwer die het geheel met zwarte DT Swiss Aero spaken aan elkaar gaat maken.