Reposez en paix Mr Laurent Fignon. Votre courage m'a impressionné et j'aimais votre joie de vivre , merci beaucoup à vous.

Fietsvakantie, dag 1.
Gisteravond zijn we (verlaat) aangekomen in Les Gets. Door een lekke band bij vertrek moest de geplande vertrektijd van 6 uur uitgesteld worden. Om half 10 reden Rob en ik pas weg uit Eindhoven. Arno, Tim en Klaas waren al vertrokken en zouden ter plekke alvast de inschrijving voor de Time Megeve Mont Blanc afhandelen.
Om kwart voor 6 kwamen wij aan bij het appartement. En vandaag dus al de eerste tocht. Een cyclo, alleen zouden wij hem rijden als een toertocht omdat het de eerste klimervaring van dit jaar zou worden.




Uitzicht vanaf het balkon. En bij Klaas zit de stemming er al goed in voordat het startschot gegeven is.




Tim en ik in het startvak. Aangezien eht voor ons een mooie training is, staan we redelijk achterin het startvak. Voordat we daar echter plaats namen, hebben Tim en ik eerst nog gebroedelijk naast elkaar in een weiland gezeten. Waardoor weet ik niet, maar mijn buik was vanmorgen goed van slag.




10km na de start begint de eerste col al. En ik fiets in een lekker en strak tempo naar boven.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

De fietsvakantie in de Alpen komt nu met rasse schreden naderbij. Maanden ben ik me al aan het voorbereiden op het bezoek aan de regio van de Mont Blanc. Zoeken en reserveren van een onderkomen voor de hele groep, inschrijven voor de cyclo’s (hoewel dat nog niet compleet is), bedenken van routes die we zouden kunnen gaan rijden. Inslaan van koeken, grenadine, voedingsrepen en gels voor tijdens het fietsen.

En dan, dan is er tijd voor de Pinarello, want die moet ook in gereedheid gebracht worden voor de ritten door de Alpen. De Zipp’s hebben tijdelijk weer plaats gemaakt voor de lichtere Eurus wielen, niet zozeer voor het gewicht, maar meer voor de windgevoeligheid. Afdalingen met hoge velgen en onverwachte windstoten is geen relaxte combinatie. Nieuwe kabels zijn erop gezet zodat het schakelen soepel verloopt. En het pretpakket weer gemonteerd, de 34/50 voor en een kransje 28 achter. Sommigen zullen er om lachen, maar daar lig ik niet wakker van, ik heb liever een extra tandje als reserve als ik de Alpen in ga, en met deze versnellingen doe ik dat met een gerust gevoel. En om er zeker van te zijn dat ik de 28 niet voor niets heb gemonteerd, heb ik een aantal colletjes uitgezocht waar de 28 zeker van pas gaat komen.

25.000km reden wij samen door weer en wind. En altijd hadden we het goed samen. We voelden elkaar goed aan en zaten elkaar niet dwars. Ook na een lange tocht zoals La Marmotte had ik geen hekel aan jou . We konden het heel goed samen vinden, zelfs als we een uurtje of 8 op pad waren geweest. Vorig jaar heb ik even een slippertje gemaakt en een ander uitgeprobeerd, maar na twee weken was ik weer bij jou terug, je beviel zoveel beter. Maar de afgelopen weken was de liefde tussen ons ineens over. Tijdens en na afloop van onze tripjes hield ik een naar gevoel van jou over. Met de ritjes in de bergen in het vooruitzicht haastig opzoek naar een nieuw maatje. En die heb ik gevonden. Geen traan heb ik om jou gelaten, met pijn in mijn kont heb ik afscheid van jou genomen en je achtergelaten in de vuilcontainer van een fietsenmaker. Emotioneel afscheid? Nee dus.

Mijn nieuwe maatje voor de vele tripjes die komen gaan. Na 40km heb ik al een goed gevoel bij jou. Wij gaan dikke vrienden worden.

Even geen wedstrijden in de Peel voor mij. Na de afgelopen maanden elke woensdagavond ergens een wedstrijd gereden te hebben ben ik me nu aan het voorbereiden op de fietsvakantie in de Alpen, waar we oa twee cyclo’s gaan rijden. De dinsdag en donderdag weer gewoon een training voor de nodige kilometers en snelheid ipv op de woensdag een uurtje hard knallen, de woensdag wordt nu even een rustdag. Wel ben ik nog van plan om zondag in Helenaveen aan de start te staan voor een 80km wedstrijd. .

Meer dan alleen fietsen bij ons
Vanuit het niets kwam er opeens een mailtje van Rene over een BBQ. Nu daar hoefden we niet lang over na te denken en we hebben met z'n allen Rene aangespoort dat verder te regelen. En dat heeft hij gedaan. Een feestje bouwen dat kunnen we ook goed.



Rene had nog wel om wat hulp gevraagd, maar wij hadden het volste vertrouwen in hem.




Tim en Bea. En ook Bas had nog wat tijd gevonden tussen een fiets en looptraining in.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

MTB-en op uitnodiging van

ProLease is één van de sponsoren van het Pro Cycling Team ZZPR. En ik was uitgenodigd om deel te nemen aan een MTB clinic. Nu heb ik geen ervaring met MTB-en dus leek het me wel leuk om dat eens te proberen onder begeleiding van Daphny van den Brand, Frank Groenendaal en een aantal anderen uit het ZZPR team. Dus voel goede moed meld ik me om één uur in Zeeland (bij Uden). Het is prachtig weer, de zon staat hoog aan de hemel en op het terras wordt de koffie geserveerd met een grote punt appelgebak met slagroom. Ik zag ze al staan en had me voorgenomen bij de vraag of ik ook appelgebak wil te antwoorden met “Nee”. Maar er werd me niets gevraagd, het werd gewoon neergezet, en dus at ik het op.

Nadat we omgekleed waren kreeg ik een MTB uitgereikt, en was het tijd voor de groepsfoto. Daarna werd de groep in drieën opgedeeld. Mijn argument dat ik nooit MTB en dus niet bij de gevorderden hoor, werden door Daphny weggehoond, want tijdens de koers in Gemert hadden we al afgesproken dat ik met de gevorderden mee zou rijden. En daar heb ik ook geen spijt van gehad. Met een groep van 12 gingen we het bos in, en het viel me gelijk op dat ik de enige was met een ZZPR fiets, de anderen hadden allemaal een eigen MTB. De eerste rechte stukken over verharde paden gaat lekker, en dan draaien we de smalle paadjes op. Wat is dat prachtig. Er wordt flink doorgereden en ik probeer mijn voorganger te volgen en ook nog oog te hebben voor de weg. Links, rechts, boomstronk, laaghangende tak, naar boven, los zand, wegslippend achterwiel, commentaar van achteren “Doortrappen in de bocht, altijd doortrappen”. Het tempo kan ik goed volgen en het sturen gaat me steeds beter af, al heb ik wel het gevoel dat ik te overmoedig rij, de bomen flitsen soms langs me heen, maar ik blijf doortrappen in de bochten. Vooral over de heuvelruggetjes is het “spannend”, daar is niet veel ruimte. Soms heb ik het idee dat er zelfs te weinig ruimte is, maar het stuur past er toch elke keer weer doorheen. Dan volgen de afdalingen voor het mulle zand, techniek wordt uitgelegd en proberen maar. Eén van de groep maakt een prachtige salto als zijn voorwiel omslaat. Hilariteit ten top als hij met zijn neus in het zand ligt. Zoals altijd wordt lachen hierom “bestraft”. Aan het einde van de rit duik ik zelf het mulle zand in als ik een te scherpe bocht wil maken. Aan het eind scheuren we nog een keer over een pad met allemaal kleine bultjes, super om hier hard overheen te gaan. En dan zijn we weer terug en is het afgelopen. Naar mijn gevoel veel te vroeg, maar mijn benen zeggen wat anders. In 2 uur tijd hebben we toch maar mooi 40km weggetrapt.

Na het douchen is het tijd voor de BBQ. En ook dat is perfect geregeld. Er valt nog veel na te praten onder het eten, en het is dan ook erg leuk dat het hele ZZPR team gezellig mee doet en tot het eind blijft. Aangezien afscheid nemen niet mijn sterkste punt is, vertrek ik als een van de laatsten naar huis.

Rene M. bedankt voor de uitnodiging, ik heb er erg van genoten.

Zomeravond competitie in Heerde

Vroeger woonden wij vlakbij het parkoers van de Ronde van Heerde, en altijd kwamen er een paar wielrenners bij ons aan huis voor het verkleden en een douche na afloop. Ik genoot altijd van die avond. Prachtig om de koers van zo dichtbij mee te maken. Later is het parkoers verplaatst naar het centrum van Heerde en nog later is de Ronde van Heerde verdwenen van de kalender. Tot vandaag, vandaag stond er weer een wielerwedstrijd in Heerde op het programma. Weliswaar niet in het centrum maar in het buitengebied. En vandaag had mijn moeder weer een wedstrijdrenner in huis. Dit keer haar eigen zoon.

Toen ik van Cees hoorde dat er weer een wielerwedstrijd in Heerde gehouden zou worden, kon ik natuurlijk de “ uitdaging” om de strijd met Cees en de polderboys aan te gaan, niet afslaan. Helaas moesten een aantal andere CTWT-ers afzeggen, en stond ik als enige CTWT-er aan de start.


Om niet verrast te worden maar weer de oude tactiek gevolgd, voorin rijden en mee gaan (wat klinkt dat toch gemakkelijk). Het waaide niet een klein beetje, er stond een serieuze storm, en op enkele stukken moest ik flink tegen sturen om niet met Zipp’s en al van de weg geblazen te worden. Over start finish met de wind in de rug ging het elke ronde dik boven de 50. Een aantal keren daar “vrij gemakkelijk” een gat dicht gereden of mee gesprongen. Halfweg koers met twee anderen in een ontsnapping gezeten, maar na anderhalf rondje weer teruggehaald. Vooral het lange stuk tegen de wind in was ondoenlijk.


Met nog 5km ondernam Cees nog een serieuze poging om weg te komen, wat ook eventjes lukte, maar ook hij moest op het stuk tegen de wind in capituleren. Een eindsprint zou het dus worden, en die werd op ruim anderhalve km voor het einde al ingezet.


Ik zat goed, maar verloor toch weer te gemakkelijk een aantal plaatsen, en met nog 600m te gaan moest ik heel even passen, maar ter hoogte waar mijn moeder mij stond aan te moedigen kwam er weer lucht en ging ik de sprint vol aan. Helaas zijn deze wegen te smal om gemakkelijk in te halen in de sprint, ik kwam wel in het wiel van de voorsten maar er was voor mij te weinig ruimte om te passeren, en heel eerlijk gezegd weet ik ook niet of ik daar nog voldoende kracht voor had. Als 6e ging ik over de finish en dat stemt mij tevreden, en ik heb punten gescoord voor de zomeravond competitie waar deze wedstrijd deel van uit maakt. Jammer dat deze wedstrijden zo ver van Eindhoven vandaan zijn, want het was een goed georganiseerde wedstrijd. Ook erg leuk om de jeugd (vanaf 9 jaar) te zien rijden, tof dat er ook voor hun wedstrijden georganiseerd worden.

Je komt ze wel eens tegen, die wielrenners in een oud wielershirt. Vaak vind ik dat dan geen gezicht, ook al doordat die shirts er dan vaal en versleten uit zien. Vandaag echter konden anderen dat van mij denken, met dien verstande dat het shirt dat ik aan had er niet vaal en versleten uit ziet.
Op zoek naar de wielerkleren voor het ritje samen met Hélène kwam ik mijn in 1981 gekochte Daf Trucks Cote d'Or shirt tegen, welke ik in 1982 voor het laatst heb aangehad, maar die ik al die jaren zonder fietsen bewaard heb. Tijd om hem weer eens aan te trekken. En verheugd merk ik dat hij nog steeds (of weer) past.
We rijden één van mijn favoriete rondjes door de Kempen, het rondje via Postel. Het is heerlijk weer en we genieten van elke kilometer.


Na 50km zit Hélène er een beetje doorheen, maar ze blijft lachen.

In Postel tijd voor een kop koffie, en een foto van het retro shirt.
Het Santini logo is in al die jaren niet veranderd.

het zonnetje op het terras is de vermoeidheid bij Hélène snel weer weg. Straks nog 30km naar huis, en dan hebben we toch maar mooi 80km weggetrapt. Chapeau Hélène.

's Middags tijdens het kijken naar de Giro heb ik flink "gezondigd".

Een heel blok is er door heen gegaan.

Deurne Zeilberg

Vandaag weer een klassiek WVAN parkoers. 4 bochten en 4 rechte stukken. Na vorige week hebben Edwin en ik voor vandaag een nieuwe tactiek. Dit keer niet onbesuisd erin vliegen maar Jan Kusters en Eric Witjes in de gaten houden. Dit zijn de twee snelste/beste renners die hier rondrijden. Zo gezegd zo gedaan? Zo simpel is dat nu ook weer niet. Na de start gaat het eerste rondje erg rustig, het lijkt wel of er staking is, of is het voor de FCA man die vanaf de start gelijk gedemarreerd is, mag hij de eerste premiesprint winnen. Het lijkt er inderdaad op. Richting de eerste doorkomst gaat het gas pas open en wordt er nog fanatiek gesprint voor de resterende 2 Euro voor de 2e plaats . Of ik dit ooit ga begrijpen? De koers is nu goed losgekomen en voor ik het weet zit ik met twee man vooruit. Ik ben er weer ingevlogen. Goed om de hartslag even goed omhoog te krijgen is het excuus aan mezelf. Een paar rondjes later rijden 5 man weg met Jan Kusters en Eric Witjes. Edwin en ik kijken elkaar heel even aan, en gelijk gaan we in de achtervolging, hier willen, wat zeg ik, hier moeten we bijzitten. We nemen nog twee man mee in onze kielzog en sluiten bij de 5 aan. Gelijk draaien we mee, voor ons lijkt dit de goede ontsnapping met deze snelle mannen erbij, en in het peloton genoeg mensen die niet meer willen meewerken in een achtervolging. Nu dat was dus ook niet nodig, want teveel goede mannen in een kopgroep staat blijkbaar ook garant voor niet willen samenwerken, en een halve ronde later sluit het peloton weer aan. Een paar ronden later is Jan Kusters weer weg met een klein groepje en weet Edwin nog knap alleen aan te sluiten. Dit ziet er weer goed uit, de ploeg van Jan Kusters probeert elke achtervolging een halt toe te roepen, en ik probeer ook attent mee te rijden als renners wegspringen. Als echter de FCA ploeg na één ronde de achtervolging vol in zet, is er van controle geen sprake meer, en rijden zij, ploeggenoten opofferend, het gat naar de koplopers dicht. Het gaat een massasprint worden. De aankomstlaan is 1500 meter lang, maar daarmee stopt ook elke vergelijking met de mooie lange aankomstlijn van Parijs Tours, want ons laantje is slechts 2½ meter breed, en dat is niet veel als 40 man voorin willen rijden. Vandaag ben ik extra geprepareerd want ik fiets met doping, legale doping, de Zipp wielen zitten in de fiets, en die moeten mij vandaag helpen aan een hoge klassering. Nu dat lukt dus niet echt, ik laat me teveel en te vaak wegdrukken waardoor ik elke keer weer opnieuw naar voren moet rijden. In de laatste 500 meter komt er eindelijk wat ruimte en kunnen de Zipp’s echt hun werk doen, en dat doen ze dan ook goed, al door accelererend haal ik nog verschillende renners in en “vlieg” ik met 62,8km/uur als 9e over de finishlijn met uitzicht op de ruggen van Jan Kusters en Eric Witjes. Wat zou ik graag eens vanuit hun achterwiel de sprint aangaan.

De 62,8 is een nieuw snelheidsrecord. Nooit eerder reed ik boven de 60 op een vlakke weg.

Uitslagen. Selecteer uitslagen, 2009, Wo 20 mei - Deurne Zeilberg), Masters 40+

Steven Rooks Classic

Elk jaar als ik in Nederland ben, rij ik op Hemelvaartdag de Steven Rooks Classic. Vanuit Maastricht voert de route door de Voerstreek en een stuk van de Ardennen. Elk jaar weer een mooie route en een goede organisatie. En elk jaar weer die "vervelende" Redoute met zijn stukken van 22%. Bij de start was het prachtig om te zien hoeveel CTWT-ers vooraan staan in het startvak. Voor het eerst is het duidelijk te zien dat CTWT nu al een echt grote vereniging is geworden. En ook tijdens de tocht kwam je ze overal tegen. Erg leuk dat de bevlieging om een wielervereniging op te richten, zo uitgepakt heeft. Op dit moment hebben we al ongeveer 90 leden, waarvan er dus vandaag heel veel mee reden.


Met de wedstrijd van gisteravond nog in de benen had ik niet de beste verwachtingen. Vanaf de start toch voluit vertrokken om Tim en Edwin naar voren te brengen, en na 15km reden we dan ook helemaal vooraan. Maar dat koste toch wel veel energie en na 35km moest ik de kopgroep laten gaan. Later bij Klaas en Marc aangesloten en met hun lekekr verder gereden. De Redoute ging dit keer redelijk ontspannen, al blijven die 22% stukken pijn doen. 10km later verloor ik mijn zadeltas, en dat was het sein om wat gas terug te nemen. Eerst stoppen om mijn zadeltas terug te zoeken en daarna met Marc, die op mij gewacht had, in een wat rustiger tempo doorgereden.

Een stuk na de Redoute komt er nog een puist met verschrikkelijke stijgingspercentages, de Drolenval, maar dan hebben we de ergste klimmen gehad. Wat doen we onszelf toch elke keer aan. Bij de bevoorrading op ongeveer 40km voor het einde komt Edwin er aan als wij daar net willen vertrekken. Uiteraard wachten we op Edwin, en besluiten we onze beentjes wat rust te geven in de laatste kilometers. Als we echter goed en wel weer opweg zijn komen we in een groepje waar het tempo gestaag omhoog loopt, en van rustig rijden is al snel geen sprake meer. Met dit groepje vliegen we naar Maastricht toe. Later zou ik er achter komen dat het de ex prof Max van Heezwijk was die voor het moordende tempo in het groepje zorgde. Na afloop nog gezellig zitten nakletsen met de vele CTWT-ers en enkele WT-ers. Een meer dan geslaagde dag.