Reposez en paix Mr Laurent Fignon. Votre courage m'a impressionné et j'aimais votre joie de vivre , merci beaucoup à vous.

La Morzine Vallee d' Aulps door Tim

’s Ochtends vroeg de wekker. 6.00uur… Verschillende leden van team Brabant zijn dan al wakker aan het veelvuldig doortrekken van de toiletten (iedereen zijn eigen poepdoos, ideaal!!!!) te horen.
Snel een ontbijtje (yoghurtjes/cruesli, maar ook pasta wordt er gekookt). De kok van dat laatste heb ik nog smalend aangekeken op dat moment. Maar dat lachen heeft hij mij later doen vergaan! Uiteindelijk afgezakt naar Morzine. Met de auto en fietsen achterin. Behalve onze held RobT die bedacht had dat hij de bijtende kou van 4° wilde gaan trotseren om zich in de afdaling warm te fietsen vóór de start…. Hoe hij dat ging klaar spelen was voor mij nog een vraag. Maar wel retorisch. Want ik zat lekker in de auto.

Parkeren vlak bij de start (dat is dan één van de kleine voordelen van een wat kleinschaligere cyclo. Daar gingen we dan eerst in de auto (kachel aan ☺) wachten. En daarna nog even… ehhh… jjjjaahuh … de voortuin van een of andere Morzinees bemesten en irrigeren….. Daarna naar het startvak waar RobT en RobL in het Bevoorrechten startvak mochten plaatsnemen. Gezien het onverwacht droge weer hebben we nog een kwartiertje extra mogen wachten op de last-minute inschrijvingen omdat Sportscommunication natuurlijk die late beslissers niet teleur wilden stellen. En de extra inschrijfgelden misschien ook wel wilden.

Na door de burgemeesteres weg te zijn geschoten vloog alles weg voor het rondje Morzine om zich te positioneren voor de klim naar de Col de Joux Verte. Allemaal behalve RobT en RobL… Die laatste had namelijk in een keer zijn stuur spreekwoordelijk in zijn handen…. En zonder de imbussleutels van RobT had RobL waarschijnlijk de snelste finishtijd ooit gehad. 2 seconden naar ik inschat. Dus groot was mijn verrassing dat toen ik op jacht was naar hén (en dus ook naar de kopgroep waarin zij op basis van hun uitmuntende prestaties (of steekpenningen) behaald in het verleden geplaatst waren) dat zij míj vol (geest)drift, adrenaline en hoge hartslagen voorbij gestoven kwamen….?!?!
Kort daarna was Rob L verdwenen aan de horizon en was er slechts een weerzien na de finish. Hij al omgekleed en gesoigneerd. Ik/wij uitgeput en bezweet én nog in CTWT kledij natuurlijk.

RobT, Arno (onze locomotief bij de start) Klaas en Tom redelijk bij elkander de Joux Verte op. Al snel begon de continue Snelle Jelle’s vermalende Klaas dat voedsel eer aan te doen en was hij “weg”. Tom pleegde verder de moraal van de 2 nestors uit het gezelschap te vermorzelen en liet ons ook achter. De Joux Verte is op zich wel een mooie klim. Met vooral in het eerste stuk (tot aan een pittoresk geitendorpje met dientengevolge met geitenkeutels geplaveid asfalt) wat steilere stukken (9 à 10%). We konden daar mooi uitzicht op elkaar houden – er zat telkens een haarspeldbocht tussen. Na het dorpje wordt het dan iets vlakker, maar de hartslagen niet persé lineair direct daarmee verlopend. Dus het uitzicht bleef hetzelfde…. Geen inhaalraces op de berg. In ieder geval niet bij mij helaas. Op de top snel het windjackje aan, een (perfect aangegeven) flesje water naar binnen én de helft over fiets/gezicht etc. heen gekloekt (onhandigheid kent geen tijd) en vol in de afdaling.
Klik hier om het hele bericht te lezen...

Zondagen, mooie dagen om te trainen, maar vaak o zo zwaar door de avond ervoor. Op de zondag moet er altijd vroeg getraind worden, want dan zijn we mooi op tijd thuis. Dit allemaal ongeacht de activiteiten van de avond ervoor. Regelmatig betekent dit rijden op alcohol dat eruit gezweet moet worden na een veel te korte nachtrust. Als we niet weten wat te doen, dan is er altijd Groepje Veldhoven. Dit groepje vertrekt om half 10 uit Veldhoven, en rijdt elke zondagmorgen hetzelfde rondje van 77km waarvan er 47 voluit “gekoerst” worden met een heuse afsprint bij café Zomerhof. Zo ook vandaag weer. Gisteravond nog de locale Japanner onveilig gemaakt, om half 2 het bed ingerold en dus om 9 uur al op de fiets. De eerste 10km voelen de benen niet geweldig en net als het wat soepeler gaat, rijden we Valkenswaard uit en gaat de vlag naar beneden voor het “ depart officiël”. Binnen no time ligt de snelheid ruim boven de 40 en lopen mijn benen weer vol. Altijd aanharken tot Leende. Na Leende langs de A2 naar Weert gaat het al een stuk beter, ook al neem ik mezelf vaak voor hier nog even de kat uit de boom te kijken bemoei ik me toch met de “ koers” . Vooral het dichtrijden van een gat is mijn specialiteit op dit stuk, lekker vol in die beugels hangen en malen, malen, malen. Na Weert, langs het kanaal naar Lozen, is het aanvallen, liefst met een groepje want dan duurt het wegblijven wat langer. Bij Lozen slaan we af naar Hamont. Over het fietspad is het gewoon hard doorrijden maar wat minder koers. Na Hamont worden de gashendels weer volledig open gegooid, en vinden sommigen de turbo nog. Op het auto luwe deel van de route is het nu volop “koers”, we zitten in de laatste 10km. Groepjes rijden weg en worden teruggepakt er wordt naar elkaar gekeken en vooral hard doorgereden, de fictieve bloemen liggen te wachten naast de eeuwige roem. Ik voel dat het ook vandaag weer een massasprint gaat worden, en blijf helemaal voorin want een gat dichtrijden is nu het laatste wat ik wil, dan maar een paar trappen extra op kop. Na de laatste bocht is het nog ruim 1km, met traditiegetrouw wind tegen. Marc komt naast me rijden wil de sprint voor mij aantrekken. Ik nestel me in zin wiel en hij geeft gas. Echter er staat hier nagenoeg altijd wind op kop en Marc overschat zijn capaciteiten even, te vroeg valt het tempo stil, even twijfel maar dan zet ik toch maar zelf de sprint aan. Wetend dat het (te) lang is, trap ik met alle macht de 12 rond (de rondemiss wacht op mij) om een gaatje te slaan met wat er in mijn wiel hangt. Niet omkijken, door trappen, niet kijken, trappen, toch kijken, opnieuw aanzetten, nog een keer kijken, het gat is groot genoeg, rondje om de rotonde en op het terras neerstrijken naast mijn rondemiss en de kussen in ontvangst nemen. Kopje Cappuccino, nog even nakletsen met Edwin en Marc, en dan met Hélène nog een rondje over de Kluis en via het Leenderbos naar huis.

Fietsvakantie, dag 8 :: De wedstrijd
Na een hele week in de bergen gereden te hebben, was het dan zover. De start van de cyclo waar het allemaal om te doen was, is nabij gekomen. Ja echt waar, daar nemen we een week vakantie voor op, om ons zo goed mogelijk voor te bereiden op die ene cyclo. Dat we het toevallig ook nog leuk en gezellig hebben, dat we ons ook naast het fietsen goed vermaken, dat we een luxe appartement hebben met goede secundaire voorzieningen zoals een Half Pension regeling bij het hotel met zwembad/sauna/whirlpool faciliteiten waar wij ook gebruik van mogen maken, dat allemaal dat is van minder belang, we realiseren het ons niet eens.




Klaas gelooft dat pasta om half 7 in de ochtend het beste voedsel is voor de zware wedstrijd, en misschien heeft hij wel gelijk. Tom moet hier nog duidelijk aan wennen, en houdt het bij wat yoghurt.





Om 6 uur loopt de weker af. Deze keer zal het de meest relaxte ochtend voor een cyclo zijn die ik heb meegemaakt. De start is 7km hier vandaan, en die kilometers lopen ook nog allemaal naar beneden. De anderen hebben besloten om met de auto te gaan, maar ik ga dus met de fiets. Het is buiten nog wel frisjes maar een mager zonnetje komt al tevoorschijn, en ik wil niet gestrest worden. Vanuit het hotel hebben we gisteravond al een mand met verse broodjes en croissants mee gekregen, en ik geniet van de broodjes met confiture, geen jam hier maar echte confiture. Ondertussen bekijk ik de elektronische vaderdagskaart en zingt Kim vanuit de computer dat ze een meisje gekust heeft. Dat nummer zal de hele dag door mijn hoofd blijven spelen.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Fietsvakantie, dag 7

Feitelijk had de titel zoiets als " Rustdag" moeten zijn met de cyclo van morgen in het verschiet. Maar gister was al een beetje noodgedwongen een rustdag geworden en twee dagen achter elkaar niet fietsen, dat is mij in de fietsvakantie net iets teveel van het goede.



Gelukkig denkt Arno er net zo over, en besluiten wij om toch maar een stukje te gaan fietsen. De Col de la Ramaz ligt bijna om de hoek. Op de weg naar boven staan al pijlen voor de route van morgen, dan komen we ook over dit stukje, alleen slaan we dan hier rechts af naar de col de l'Encrenaz. Nu houden we echter links aan.




We komen door een klein skidorp. Het uitzicht is hier prachtig, de folders zullen dat ook zeker weergeven (maar de drie appartementcomplexen zien er nu wel erg troosteloos uit).




Op de top geen bordje met de naam van de col, dus voordat we het in de gaten hebben zijn we al doorgeschoten en een paar kilometer gedaald. Levert in ieder geval een paar mooie plaatjes op vanaf de andere kant van de col.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Fietsvakantie, dag 6
Met ongeveer 300 zenders tot onze beschikking is er maar eentje die continue aan staat in het appartement. Alleen voor wielrennen en Jerry Springer gaat de TV op een andere zender. En voor vandaag, een rustdag met regen, betekent dat dus heel veel van dit.







Regen, regen en regen. Tijd voor een rustdag, en dat komt voor mij niet slecht uit. Ik heb nu 5 dagen achter elkaar in de bergen gefietst. Arno en Tom zoeken op het internet een site voor het goed bepalen van de maten voor de nieuwe fiets van Tom .

Klik hier om het hele bericht te lezen...

YES YES YES . . . KIM GESLAAGD . . . YES YES YES
Op het moment dat de ober onze bestelling wilde opnemen heb ik Kim aan de telefoon, die helemaal uit haar dak gaat. Ze is geslaagd, het VWO diploma is binnen, en aangezien de uitkomst niet van te voren al vast stond was de ontlading extra groot. En gelijk dus bij de ober een fles champagne besteld. De man keek even vreemd op, 5 wielrenners die neerstrijken en champagne bestellen.




KIM gefeliciteerd. Ik ben reuze trots op jou. En na de Col de Romme en de Colombiere smaakte de champagne heerlijk. Alleen de 600 hoogtemeters die ons nog te wachten stonden waren wat zwaarder, maar of dat van de champagne of de emotie kwam dat weet ik niet. Ik denk beide.


Fietsvakantie, dag 5
Zoals al duidelijk is, vandaag twee Cols uit de Tour van dit jaar, de Col de Romme en de Col de la Colombiere.
Klik hier om het hele bericht te lezen...

Fietsvakantie, dag 4

Vandaag met z'n vieren op pad. Rob L en Tim gaan liever een dagje aan het zwembad liggen. Tom, Arno, Klaas en ik gaan op pad voor de Col de Pierre Carree en de Col de Joux Plane, waar uiteindelijk alleen Tom en ik overheen gaan, en dat zonder spijt, wat een mooie, maar o zo zware, col




Vandaag schijnt de zon al weer vroeg bij ons appartement.




De afdaling van Les Gets naar Taninges. Daar gaan we zondag naar boven in de Cyclo.




Tom op weg naar Araches, een leuk klimmetje om even de beentjes op te warmen.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Fietsvakantie dag 3, de avond
Na de rit van vandaag gaan we naar het restaurant voor een echt "fondue Savoyarde". Van de voren hebben we al wat rose "geproeft". De stemming zit er dan ook al goed in. Ik hoop dat de andere bezoekers zich niet (te veel) aan ons geirriteerd hebben :-)




Als Klaas begint met lachen dan is er geen houden meer aan.




Tom en Tim liggen even later ook in een deuk, en dat blijven ze zeker wel 20 minuten.




Tijd voor het kaasfondue, Klaas begint voortvarend, in no time zit hij vol.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Fietsvakantie dag 3
Het hoog(s)te punt van vandaag is de klim naar Avoriaz. Maar eerst dalen we een stukje de andere kant op om via de Col de l'Encrenaz naar Morzine af te dalen.




Bij het opstaan hangen de wolken nog laag. Later op de dag zal het weer mooi weer worden met een zonnetje.




Klaas verzorgt de gekookte eitjes bij het onbijt voor ons.




"ons" hoekje in het restaurant. Tom op de top van de Col de l'Encrenaz, een erg mooie klim van ruim 8km.

Klik hier om het hele bericht te lezen...

Fietsvakantie dag twee
De weerverwachting was niet zo goed voor vandaag. De hele nacht regen, maar om 9 uur, als we naar het hotel lopen voor het ontbijt is het droog, en dat zou het ook de hele dag blijven, tot een uur of 8. Vandaag gaan we een stukje uitrijden, met een paar leuke colletjes. Jammer dat we de top van de Col de Ramaz niet hebben kunnen halen, de weg was ingestort.




Vandaag zijn we een stuk socialer naar Rob L. Rob L trekt zijn CTWT tenue aan, en voor de verandering maak ik foto's berg op, komt Rob L er ook nog eens een keer op te staan.





Rob L wijst ons de weg, en Tim gelooft het allemaal wel.





Gelukkig leidt Rob L ons als een volwaardig priester naar boven. Waar zouden we zijn zonder hem. Ik heb er zin in, na de toch wel zware dag van gister, voelen de beentjes goed aan.

Klik hier om het hele bericht te lezen...