http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100806-235624 Vandaag op pad om weer twee cols van de lijst van de 1.000 BIGs af te vinken. Door deze lijst kom je nog eens op plaatsen waar je anders niet zo snel naar toe zou gaan. Een goede inspiratie bron voor een mooie tocht. Waar ik niet zo heel gek op ben, dat zijn tunnels. En dan vooral de lange on/slecht verlichte tunnels. Af en toe heb ik wel eens het gevoel dat ik door een tunnel ga waarvan in achteraf denk dat deze niet voor fietsers bedoelt is. Zoals in de Dolomieten op weg naar de San pellegrino. En zo ook vandaag. Na een tunneltje of 12, waaronder een mooie rechte die flink naar beneden liep, kwam ik in de laatste 5km van de rit bij deze tunnel uit. Geen mogelijkheid om er op een og andere manier langs of omheen te rijden. Twee rijstroken richting Nice, lekker inhalende auto's in een tunnel als je er met de fiets doorheen moet. De verlichting is ook niet het je van het, maar ik zie genoeg en wordt ook door de automobilisten goed gezien, waar een wit tenue al niet goed voor is. De tunnel is ruim een kilometer lang en echt waar de ventilatoren maken een bulderend geluid, alsof er 10 vrachtwagens vlak achter je rijden. Ik voel me dan ook redelijk opgejaagd als ik door de tunnel rij.





Vertrokken in Plan de Var, door de Groges de la Vesubie naar St Jean de la Riviere. De eerste tunnels komen er al aan.




In St. Jean de la Riviere begint de eerse klim van de dag. 16km naar de Madone d'Utelle. Na 10km passeer ik het dorpje Utelle.






De laatste 6km is een doolopende weg. En op dit stuk ligt de weg bezaaid met enorme hopen stront. Geen idee welk dier dit achter gelaten heeft, maar het zal geen klein beestje zijn geweest.




Via een wel heel erg rustige weg kom ik boven. Precies EEN wandelaar tegen gekomen in de laatste 6km. En ook de eerste 10km werden vooral gekenmerkt door de stilte op de weg. De klim was zwaarder dan ik gedacht had. Bij het maken van de foto van de Pinarello bij de Madona had ik wat grappigs in gedachten, maar voordat ik weer naar beneden ging was dat verdwenen.




Het kerkje op de top.




Uiteraard een paar kaarsjes aangestoken. Kan me ook bijna geen andere reden bedenken om 16km te klimmen naar een kerkje.




Hoe saai de klim onderweg was, zo mooi is het uitzicht hierboven.




En dan pak ik mijn fiets en besluit ik de voorrem wat strakker te zetten. Een ingeving op een wel heel erg goed moment, want de remkabel blijkt los te zitten. Iets wat me nog nooit is overkomen, en ik controleer het regelmatig, zeker in de bergen, en gebruik altijd de momentsleutel om ze goed vast te zetten. Geen idee wat hiervan de oorzaak is.




Dan afdalen naar La Tour. Had van Michel al begrepen dat de weg erg slecht zou zijn. Nu dat blijkt dus ook, al ligt er op een paar kilometer wel een nieuw wegdek met een dikke laag split, erg lekker bij 10-17% afdalen.




Idd geen geweldige weg.




Na La Tour kom ik weer op de departementale richting de col de la Bonette. Maar zover ga ik vandaag niet. In St Sauveur sur Tinee sla ik links af, naar de Col de la Couillole.




Ook hier weer een aantal tunneltjes. En een leuke waterval. De klim is 16km lang, en het gaat niet zo gemakkelijk als ik gehoopt had.




Tijdens de klim kom ik door Roubion. Een mooi oud plaatsje.




De laatste dagen is het slecht weer geweest in deze buurt, en dat is te zien, er ligt verse sneeuw op sommige toppen. Niet op deze, maar het is er waarschijnlijk net zo guur. En er is hier niets te beleven. Geen echte aanrader, maar ja hij staat op de lijst, en nu kan hij afgevinkt worden, net zoals de Madone d'Utelle.




Maar na 4km afdalen kom ik in de Gorges du Cians, en dat maakt de "lelijke" klim meer dan goed. Ik rij nu echt de mooiste omgeving waar ik met de racefiets geweest ben.




20km lang geniet ik van het uitzicht.




En vraag ik me elke keer weer af wat er achter de volgende bocht zal liggen.




Het einde van de Gorges du Cians.




En dan , met nog 27km te gaan, heb ik wel een lekker broodje verdient. De laatste 27km gaan langs de Var, geen prachtige omgeving. Al met al 140km met 2800 hoogte meters.

]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100702-231002 Especially for my English friends, whom we have met in Colfosco, today’s web log entry is in English. In the apartment house were we stayed, we met Dave. Dave and a couple of his friends also love cycling, and Pinarello bikes :-) and participate on Sunday’s race across several tops of the Dolomites. Yesterday finally Bas arrived in Colfosco. As it is his first participation for the Maratona, Arno and I decided to ride the Sella Ronda with Bas so he would get familiar with the first 4 cols of the Maratona d’les Dolomiti. The rest of our group decided to take another circuit. When arriving on the top of the second climb of the day, the Passo Podoi, we found a bunch of Englishmen spread out over the terrace of one of the three bars at the top of the Pordoi. And yes of course we joined Dave and his friends, for a drink and some pizza.





After a small decent towards Corvara we started the first climb of the day to the top of the Campolongo. The view on this climb is always superb




Arriving at the top of the Campolongo. I feel ready for the Sunday’s Maratona.






Bas is struggling his way up the Passo Pordoi. Sometimes I feel al little sorry for the Cinelli. Arno has made progress this week and climbs easily today.




Arriving at the top of the Passo Pordoi time for a Latte Macchiato. And we were not the only ones from residence Gran Ciasa.




Coincidentally we chose the terrace were Dave and his mates were hanging out. They also just had finished the first two climbs of the Sella Ronda. And of course we didn’t say no to the invitation to join them.




Although Englishmen there was no beer on the table. They were seriously in training, only coffee, cola and tons of Pizza’s.




The next two climbs we did together, as far as that was possible.




100K and 120K on lovely Italian bikes.




Dave accelerates towards the top of the Sella.




Riding on the “Strada Bianca” needs some practice.




Arno and Bas on their way up the Sella. The surroundings here are beautiful.




Bas almost at the top. And Dave showing his bike to the world. I wonder is those wheels would fit in my new bike.




Some time later also the other Englishmen arrived on the top of the Passo di Sella. The pizza’s really did give them enough energy.




Bas on the last climb of the day, the Passo Gardena, which is not that difficult coming from the Sella.




Arno on the Gardena.




The rest of the bunch, including Bas and Dave, just before the top of the Passo Gardena.




Images from the top of the Gardena. And Colfosco/Corvara.


]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100701-234720 Een paar jaar geleden had Arno me al verteld over de mooie maar zware klim naar de Tre Cime. Ofwel de Drie Pieken. Dus dit jaar moesten we daar maar eens naartoe fietsen. De plaatjes van de Tre Cime zien er in ieder geval zeer mooi uit. Wel besluiten we om niet vanuit het appartement te vertrekken, maar om met de auto naar de top van de Falzarego te rijden en vandaar te vertrekken. En iedereen heeft er zin in, want we gaan met zijn allen. Naslag leert dat de Tre Cime al in 1974 opgenomen was in de Giro d'Italia. Toen wisten ze in Italie al wat spektakel was. Onderaan de pagina staat een filmpje met beelden van de beklimming uit 1974. Prachtig om te zien hoe Jose Manuel Fuente door de massa's mensen naar boven rijdt. Wij zouden vandaag niet zoveel toeschouwers hebben.





In de afdaling van de Falzaego krijgen we plots een mooi uitzicht over Cortina d'Ampezzo. En zoals altijd steekt Edwin overal en nergens zijn duim in de lucht.




Vandaag laten enkelen zich duidelijk meeslepen, en Tim kan daar heel veel lawaai bij maken.




Zie hier een test van "Mijn Gruber". Ik zet hem aan en Woooh in vlieg er vandoor, Tim vertwijfeld achterlatend. Ik kon dat later nog twee keer doen en toen was de "accu" leeg, snik snik.






Op weg naar de eerste top van vandaag, de Passo Tre Croci.




Als de broertjes ook boven zijn, gaan we gezamenlijk op de foto.




En dan op weg naar de Tre Cime. We zien in de verte al twee van de drie pieken liggen. Ben erg benieuwd.




We hebben Rob L vooruit gestuurd om wat foto's van ons te maken, en hij heeft een mooie plek gevonden. In de laatste 4km komt het stijgings% niet meer onder de 12%, flink afzien, maar voor Tom en mij is dat natuurlijk penuts na Kronplatz.




Tim en Edwin kunnen het ook nog wel waarderen.




Maar voor Arno en René hoeft dit eigenlijk niet. Slalommend rijden zij naar boven.




Nadat Rob L ook zichzelf nog even op de foto heeft gezet, komen we boven. En wat valt dat dan tegen, geen 4 cimes, geen 2 cimes maar EEN grote rotsmassa van deze kant. Het mooie uitzicht bevindt zich aan de andere kant, waar je via een "Strada Bianca", ofwel een kiezel pad, kunt komen, en daar is niemand voor te porren.




Nog wat kiekjes vanaf de Rifugio Auronzo, en dan weer snel naar beneden want echt warm is het hier niet.




Aan het meer waar we straks al langs zijn gekomen stoppen we op een terrasje en parkeren we de fietsen.




Toch wel wat vermoeide gezichten aan tafel. Maar de Pizza smaakt prima en zal weer energie geven om de Tre Croci en de Falzarego te beklimmen.




Tim kan ook weer lachen, en als we weer op de fiets stappen, zie ik dat er inderdaat Tre Cimes zijn, net achter de tweede piek zie ik nu een stukje van de derde wat kleine piek. Pfff wat een opluchting.




Tom op de laatste klim van de dag. Nog 13km te gaan. En het was wederom een mooie dag in de Dolomieten met 80km fietsen en ruim 2400 hoogtemeters.




]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100630-231750 Het programma voor vandaag heb ik aangepast. De Tre Cime moeten nog een dagje wachten op ons bezoek. De ritjes van de afgelopen drie dagen hebben toch wat sporen nagelaten, dus de geplande rustdag voor morgen schuift een dagje naar voren. Arno sluit zich bij mij aan, en de rest gaat een stukje fietsen.




Vandaag voor mij een rustdag. Edwin gaat wel wat fietsen, maar heeft ook geen haast. Bedden opmaken hoeft niet, wordt voor ons gedaan, wat een luxe, bijna echte wielrenners :-)




Met Arno in de kabelbaan naar Col Alto voor een wandeling op 2000 meter hoogte. Hier beneden Colvara en een mooi uitzicht op de vele bochten van de Passo Campolongo.




In de stoeltjes lift gaan we nog een stukje verder naar boven. Het moet ook niet te veel wandelen zijn, het is tenslotte een rustdag. De omgeving is ook hierboven erg mooi.






Boven aangekomen gelijk naar het aldaar aanwezige terrasje voor een heerlijke Latte Macchiato.




En daar hoort natuurlijk een warme huis gemaakte apfelstrudel bij.




En 's avonds weer gezamenlijk aan tafel. Eerst langs het salade buffet en dan pasta als voorafje.




Tim, Tom en Michel laten het zich goed smaken. Aan de andere kant van de tafel hebben René, Edwin en Arno nog even gedult voordat er aangevallen wordt.




Rob en Michel luiteren naar de "helden" verhalen van Tim's tocht van vandaag.




Tom denkt er het zijne van, tot slot was hij giser op Kronplatz. Daarna tijd voor het dessert na het toetje.


En als we terug lopen naar ons appartement struikelen we bijna over "magere Hein". Dat belooft wat voor morgen.]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100629-222157 Vandaag moest het gebeuren. Sinds ik de beelden van de etappe naar Kronplatz in de Giro d'Italia heb gezien, heb ik een paar jaar naar deze dag toegeleefd. Als we terug zouden gaan naar de Dolomieten, dan zal ik daar naar boven fietsen. En zo gezegd zo gedaan, al klinkt dat simpeler dan het is. Enige navraag bij de fietsvrienden leerde al snel dat we niet met de hele groep daar naar boven zouden rijden. Tim's reactie was dat alleen "spijt" met mij mee zou gaan. Maar gelukkig is daar nog Tom en hoef ik niet alleen op pad te gaan voor 13km klimmen waarvan de laatste 5 over een grind pad lopen.




Tom en ik hoeven ons vandaag niet te haasten, alleen "even" heen en weer naar Konplatz :-) Na 25km fietsen komen we bij de afslag die ons naar de S. Vigilio di Marebbe zal brengen, al waar de klim, via de de Passo Furcia naar de "Plan de Corones" moet brengen.




Dit jaar ging de Giro ook weer naar Kronplatz. De klimtijdrit begon hier, en wij dus ook.




De eerste 8km gaan naar de Passo Furcia. Een paar honderd meter voor de top moeten we links af, en dus NIET rechtdoor Tom. Maar gelukkig had Tom weer een helder moment toen de weg egon te dalen en hij nog geen grind gezien had. Deze 8km waen al niet gemakkelijk, stijgings% tot 18% gezien op de polar.




En dan is het echt begonnen. Op de foto recht moet je NIET linksaf Tom. Hoe is het mogelijk om op 13km TWEE keer verkeerd te rijden :-)






Het merendeel van de weg bestaat uit een zandpad met veel losse stenen en soms ligt er op een stukje wat beton. Ook hier is zijn de uitzichten weer prachtig, al zag ik die pas in de afdaling. Het sturen valt nog niet mee door deze haarspeld bochten, en 1 keer slipt mijn voorwiel weg in het grind en mag ik vanuit stilstand weer vertrekken.




Elke bocht heeft ook hier een nummer, telt lekker af van 13 (dat verzin je toch niet, 13 bochten) naar 1. Na een paar kilometer kom ik in een "goede cadans".




En dan wordt het ineens wat gemakkelijker, deze kilometer klimt gem 5% en dat is te merken, het fietst heerlijk, en al geniettend sust deze berg mijn "angst" en denk ik dat ik, kijkend naar de top, er al bijna ben.




Er ligt hier en daar nog een flinke berg sneeuw. En ook Tom is weer op het juiste pad terecht gekomen.




Ruim boven de bomengrens, de top ligt op 2275m, vraag ik mij af waar bocht 1 blijft. En dan komt de naar "Marco Pantani" genoemde bocht in zicht, en zinkt de moed mij even in de schoenen, want de laatste kilometer ziet er ineens niet meer zo lievelijk uit.




Met hangen en wurgen, het voorwiel los van de grond, stijgings% tussen de 20% en 30%, worstel ik naar boven.




Drie van dergelijke stukken zitten er in de laatste kilometer. Alles doet pijn, nog eventjes.




Dit moet dan het laatste zware stuk zijn, en dan ben ik boven. Bekaf, hangend over de fiets kom ik langzaam bij. Het record van de zwaarste klim is inderdaad na 24 uur geboken. Deze klim is zwaarder dan de Passo delle Erbe.









Even later komt ook Tom boven, die wat tijd verloren had door dus twee keer fout te rijden.




Ook bekaf, maar naar een Latte Macchiato voelen we ons al snel weer beter.









Prachtige vergezichten vanaf deze top.







En dan nog "even" afdalen. De afdaling is gelijk ook de moeilijkste afdaling ooit. Hier geen pogingen voor snelheidsrecords. Maar nu wel de tijd om van de omgeving te genieten.




Hier ging Tom voor de tweede keer de verkeerde kant op. En het staat nog wel zo duidelijk aangegeven. Links af "Kronplatz" en rechts af "Kronplats / Giro d'Italia". Rechtaf dus Tom :-)




Na afloop geeft de Polar aan dat het maximale stijgings% in de klim 30% en in de afdaling zelfs 31% is geweest.


In de afdaling van de passo Furcia konden we nog een stukje van de Transalp meemaken, want de etappe van vandaag finishte in S. Vigilio di Marebbe.

]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100628-233135 Vandaag zouden we een 100tal kilometers fietsen, met oa de Passo delle Erbe. Maar de kilometers van gister zaten nog goed in de benen, en bovenop de Erbe besluiten we dat het mooi is geweest en dalen we aan dezelfde kant weer af. Maar dat betekent nog niet dat het een gemakkelijk ritje was. We gaan trouwens maar met z;n vijven. Tim, Edwin en Rob "durven" het niet aan.




De Passe delle Erbe is open. En dat hebben we geweten. De Erbe is een van de zwaarste klimmen in deze regio.




Ook hier weer een prachtig landschap. We komen door een paar kleine plaatsjes. Ik besluit op deze klim goed gas te geven om mezelf en mijn knie te testen. En dat gaat erg goed.




En overal op de hellingen zijn weilanden. En voor het eerst ben ik blij met de 29 achter, want die heb je hier echt nodig. Vaak zie ik een % van boven de 14, tot zelfs 18. Maar de cadans blijft goed. Het is een monster van een beklimming.






Met een gemiddelde cadans van 77 en een dikke 1063 hoogtemeters er uur kom ik boven. De Erbe is de zwaarste col die ik ooit beklommen heb. Even later komen ook René en Tom boven.




De klassieke foto en dan richting het terras, we hebben nu net besloten dat we het geplande rondje niet afmaken.







Heerlijk genieten we van de ligstoelen in de zon. Wachtend op de Latte Macchiato.




Het uitzicht vanuit de ligstoel. Begrijp nog niet dat we daar weg gegaan zijn. Zal wel met de wedstrijd van het Nederlandse elftal te maken hebben gehad.




In de afdaling een lekke band voor Michel, tijd dus voor nog wat fotootjes.














Vandaag heb ik de kleding voor de nieuwe Wielertoerist kleding uitgetest. Het is kleding van CCN en deze is door Bikeparts4u ter beschikking gesteld. En shirtje en broek zitten erg goed.




Op weg naar La Villa, het plaatsje voor Corvara.




In Corvara weer een terrasje op, nu om iets te eten, en dat broodje smaakte erg lekker. De kamer van Edwin en mij.




Ons appartement, waar we met z'n vijven verblijven (Edwin, Arno, René, Rob en ikzelf).


De tweede fietsdag was ]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100627-223645 Dit jaar een wat ander programma dan de vorige keren in de Dolomieten. Vandaar het tripje naar de Passo Pellegino. Met z'n achten vertrokken om via de Campolongo, Pordoi naar de Pellegrino te rijden. En we waren niet alleen, vandaag was het Sella Ronda dag, de dag dat het Sella rondje autovrij is en 17.000 fietsers deze toertocht rijden. Erg gezellig al die mensen op de weg.





Het weer is werkelijk geweldig. Vertekken om half 10 in korte broek en korte mouwen.




En het landschap is werkelijk prachtig, kan er geen genoeg van krijgen. Politie en brandweer langs het parkoers voor de deelnemers aan de Sella Ronda.




We volgen de Parasailers als we aan de Campolongo beginnen.





René en Arno.




Michel is duidelijk in zijn sas met het weerzien van de Dolomieten.




Rob en Tim zij aan zij, voorad Rob zijn demarage plaatst.




Edwin en een "held" uit Amerika die met zijn dochtertje in de aanhanger het Sella Rondje gaat fietsen.




Ondertussen al op de Poroi. Arno en Tim.




Edwin doet het rustig aan op de eerste dag, lekker weer wennen aan het klimmen. En Tim en ik doen dat ook. En we genieten van de klim en de dag.




Na de top van de Pordoi dalen we af naar Canazei, van waar je de Marmolada ziet liggen.




Deze man is wereldkampioen handbiken, Vincent is dat niet iets voor jou?. En dan dalen we nog verder totdat we af kunnen slaan voor de beklimming van de Pellegrino. Onderweg nog door een kilometer lange tunnel gereden, mooi verlicht maar toen we er gelukkig uit waren en achterom keken, zagen we dat hij toch wel verboden was voor fietsers.




De Pellegrino vanaf deze kant is niet de mooiste klim, maar het asfalt is prachtig.




En weer kan er een col afgestreept worden :-)




Tom geniet nog na van de beklimming zij aan zij naast Rob L. Hij is er een beetje moe van. Er is hier wel een heel speciaal broodje te koop!!!! En uiteraard drinken we Coca Cola, de bidons vullen we wel met "bron" water van de Pellegrino.




De afdaling van de Pellegrino is erg mooi, en het dal waar we dan doorkomen ook. Daarna nog een lange weg terug via de Campolongo naar Colfosco.




]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100626-224435 De fietsvakantie is begonnen.
Het is hier even stil geweest. Wel gefietst maar niet zoveel over te melden. Vanmorgen om 8 uur zijn we (Edwin, Tim, Tom en ik) vertrokken richting de Dolomieten. Om 6 uur zijn Rob L en Rene al op pad gegaan. En Arno en Michel zijn wat ook vertrokken.




Pause ergens op de Fernpass. Tijd voor een Latte Macchiato. Toevallig hadden ook een dikke 100 Morgans dat bedacht.




Blijkbaar een jaarlijks treffen. Met ridders en al.




Er staan een paar prachtige exemplaren tussen.





Er staan een paar prachtige exemplaren tussen.




Fietsen over dit soort wegen is echt een genot, ook als het omhoog loopt :-) Die weg daar beneden, daar heb ik vorig naar met Jan Willem gefietst




Ergens op de Fernpass. En we worden al ruim 700km achtervolgd door een Ford Mondeo.









Aangekomen in Colfosco. Het appartement ziet er net zo mooi uit als 4 jaar geleden.




En na het uitpakken, gelijk naar het hotel voor de avond maaltijd




TIM, alleen de wijn keuren !!!!!

]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100519-085646 Nieuwe zadelpen en stuurpen
Zo, de fiets is weer compleet. Zonder zadelpen is het lastig fietsen. Een tijdje geleden had ik al een mooie zadelpen gezien, alleen toen toch maar niet aangeschaft. Nu was er echter een valide reden voor de aanschaf van de mooie Deda SuperZero zadelpen.


En bij een witte zadelpen hoort natuurlijk een witte stuurpen. En dat kwam mooi uit, want ik wou toch al een iets langere stuurpen hebben, ook omdat ik het zadel iets verder naar voren wil zeten ipv helemaal in de achterste stand.


]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100515-220942 Waalse Pijl vanuit Spa
Al jaren wist ik dat dit een van de zwaarste tochten is. In een grijs verleden al een keer het parkoers op een doordeweekse dag verkend met Bert. En dit jaar moest het dan maar eens gebeuren. Een mooi fiets weekend moet het worden met op zaterdag de Waalse Pijl en zondag de Grensland klassieker. Met een leuke groep CTWT-ers hebben we afgesproken om 9 uur te vertrekken. Aangezien de Grensland klassieker 210km lang is, besluiten we de 160km versie te fietsen, met 3100hm. Na het klussen van de afgelopen dagen heb ik echt zin aan een paar flinke ritten. En het slechte weer van de laatste dagen is ineens over, de zon schijnt al een beetje bij het vertrek.



Bij de start verzamelen de CTWT-ers zich. En ook de Veltec rijders staan al klaar.




De Redoute, het blijft een lastige klim, ook als hij al na 20km komt. Bas die uiteindelijk :-) ook boven komt. Mooie wegen om te fietsen en mooi weer.




Martijn en ik. Ekko en Martin.




Bas, Martin, Ekko en Martijn. Weer op een klimmetje. Deze keer niet zo stijl. Rob fietst ook vandaag weer erg gemakkelijk.




De eerste bevoorrading, flink druk hier, in de rij staan voor de wafels en de chocolade. Over het weer niets te klagen, beter dan de afgelopen dagen. Goede keuze geweest om eerst te klussen en dan de fietsen.




Rijtje CTWT-ers. Erg leuk dat je tegenwoordig overal CTWT-ers tegen komt. Op naar de 2e bevoorrading na ong 100km




Het groepje CTWT-ers is gegroeid. Bij Gertjan is het beste er wel af (maar hij rijdt dan ook de 210km versie) maar hij kan nog mop zijn benen staan, Bas moet echter even gestrekt. Ook hier wafels genoeg, en natuurlijk Spa blauw, wat kun je anders verwachten bij een tocht met start en finish in Spa.




Op de Stockeu even gestopt bij het standbeeld ter ere van de grootste wielerlegende aller tijden. Na deze verschrikkelijk zware klim volgt al snel de Thier de Coo, en die is minstens even zwaar. Martijn is al bijna bij het deel van 24%.




Bij de laatste bevoorrading, op de top van de Thier de Coo kom ik ineens Collega Jeroen tegen. Jeroen is een held. Hij fietst nog geen 2 maanden en nu al aanwezig in de Waalse Pijl, Chapeau. Na afloop kregen wij als Team nog een mooie beker, geen idee waarom, waarschijnlijk de meest sympathieke wielerclub :-)




Martijn, Martin, Ekko, Rob en Bas. Ja een sympathiek stelletje, die beker verdienen we wel. En 's avonds kon ik overnachten bij een aantal CTWT-er die een huisje in Zuid Limburg hadden gehuurd. Zo hoef ik niet op en neer te rijden voor de Grensland klassieker die voor morgen op het programma staat.


Een erg mooie tocht, de Waalse Pijl. Zeker de moeite waard. Goed georganiseerd, lekkere wafels en chocolade, Pittige steile klimmen en een paar mooie lange klimmen.

De volgende dag duurde de Grensland klassieker precies 6km en toen brak mijn zadel er af, einde tocht. Erg jammer want het weer en het gezelschap was weer uitstekend.

]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100510-233055 Een week zonder trainen is zwaarder dan een week in de bergen fietsen. Zonder training, een hele week, dat maakt een wielrenner gek, de verslaving aan het fietsen komt dan pas echt naar boven. En toch de hele week niet gefietst, soms zijn er namelijk andere dingen die gebeuren moeten in de weinige beschikbare tijd. Dus naast een beetje treuren over de gemiste trainingsuren was het vooral lekker klussen. Vriend Leo kwam spontaan helpen, wat de gezelligheid vergrootte en tevens een goede reden om de zaterdag af te sluiten met een mooie fles wijn onder het genot van een prima maaltijd.

Maar vanavond was het weer zover, op de fiets voor 70km door de Kempen. Heerlijk er op uit, als een jong hertje in het bos, zo voelde het tenminste. Accent van de training lag op de cadans. Dus continue met een hoge cadans gefietst. De 39*16 heeft plaats gemaakt voor de 34*15 en maar lekker rondtrappen. Het ging boven verwachting, veel boven de 115 kunnen fietsen zonder het gevoel te hebben te stuiteren op de fiets. Langs het kanaal, stuk van 11km, was het gas geven op de 50*19 met gem cadans van 106. De hartslag liep hierbij wel op naar ruim D2 en aan het einde D3. Over de totale training was de gemiddelde cadans 108 en zo hoog is die volgens mij nog nooit geweest. Nu proberen ook in de bergen weer een treetje hoger te komen. Ten opzichte van een paar jaar geleden fiets ik in de bergen ook met een duidelijk hogere cadans, de training op de cadans is dus niet voor niets. En soms vraag ik me af in hoeverre het Spinnen in de wintermaanden hierbij geholpen heeft. In de Dolomieten zal ik weten of de cadans tijdens het klimmen omhoog is gegaan, en of het een positieve uitwerking heeft op de snelheid waarmee geklommen wordt.
]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100427-172543 Col de Valferriere
Je kent ze vast wel, lijstjes. Overal kom je ze tegen. Boodschappenlijstjes, "To Do" lijstjes, maar ook lijstjes van mooie routes die je nog wilt fietsen, of "klassiekers" die je ooit een keer gedaan moet hebben. En natuurlijk de lijstjes van de mooiste of de zwaarste cols. En zo is er ook een lijst van 1000 cols over de hele wereld. De lijst van de 1.000 BIGs zoals ze genoemd worden. 1000 cols en passen, met een selectie per land. Het leuke is dat het niet alleen hele bekende cols betreft. En al een aantal keren heb ik speciaal een route gereden om een of meerdere cols uit deze lijst te beklimmen. Zo ook vandaag. Vandaag staat de col de Valferriere op het programma. Deze col ligt op de Route Napoleon, een kilometer of 30 boven Grasse. Met vertrek vanuit St. Aygulf een ritje van 165km.




Het is 's morgens alweer mooi weer, een prima dag om voor het eerst in mijn witte CTWT tenue te gaan rijden. Maar toch enige twijfel, het is pas april en in de bergen kan het weer zomaar omslaan, weet ik uit ervaring. Op pad dus.




Via Frejus rij ik naar Bagnols-en-foret, door mij ook wel eens Bagnols-sans-foret genoemd na een van de vele bosbranden hier in de omgeving. De eerste paar honderd hoogtemeters zitten er al op. Ik steek de D562 over en begin aan de klim naar Fayence, een erg mooi Provencaals dorpje.




Fietsend door het "Foret Domaniale De Tourrettes" zijn de gevolgen van de bosbranden zeer nadrukkelijk aanwezig. Erg jammer. Hopelijk weet de natuur dit weer te herstellen.




Fietsen over dit soort wegen is echt een genot, ook als het omhoog loopt :-) Die weg daar beneden, daar heb ik vorig naar met Jan Willem gefietst (Hitte in de Provence).




De weg slingert lekker door als in ook Mons al gepasseerd ben.Af en toe een stukje vlak en soms even afdalen.Aan het einde van deze weg kom ik op de Route Napoleon, en daar is ook de top van de Col van de dag.




Nog een paar kilometer en het weer begint te betrekken. Het wordt snel donkerder. In de verte zie ik de Route Napoleon al liggen, daar is het afdalen naar Grasse, waar de zon wel weer zal schijnen. Ik ook met mijn witte pakje.




Op de top aangekomen is het nog seeds droog, het was een erg mooie klim. Deze col staat waarschijnlijk in de lijst omdat hij een bepaalde historische betekenis heeft. Na 100m afdalen regent het, Grrrr. De weg blijft nog even droog. Ik trap hard mee in deze afdaling die niet echt stijl is, om zo snel mogelijk uit de bui te zijn. Ik heb al visioenen van een niet zo mooi wit pakje met een zwarte streep achterop. Een paar kilometer verder ben ik al weer uit de bui, mijn pakje nat maar nog steeds wit, de weg was schoon en er bleef geen water op liggen.




Op weg naar Grasse kan ik nog twee cols toevoegen aan mijn eigen lijstje, maar ze behoren niet tot De Lijst van 1000.


Ik fiets door Grasse richting Mandelieu. Als ik in La Napoule ben aangekomen zitten er 125km op en is het tijd om wat anders te eten dan energie repen. Tijd voor een halve meter stokbrood met ham. Wat nu nog rest is een prachtig stuk fietsen langs de kust van de Esterel. Waarschijnlijk het mooiste stukje kust van Frankrijk. Heuveltje op, heuveltje af, schakelen is er niet bij, alles op de 16 en uit het zadel naar boven sprinten. En ondertussen genieten van het blauwe water en de rode rotsen.



Na 166km en 2130hm ben ik weer terug. 6 uurtjes op de fiets door de Provence, je kunt het veel slechter treffen. De teller staat nu op 58, het lijstje is nog lang niet afgewerkt. Nog een paar uurtjes en dan gaat de champagne open.]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100425-203716 Grand Prix de Grimaud

In de zomervakantie train ik altijd mee met L' Union Cycliste Grimaudoise de wielren vereniging uit Grimaud. Vandaag organiseerden zij hun jaarlijkse FFC (Franse equivalent van onze KNWU) wedstrijd, en aangezien wij de 24e naar Zuid Frankrijk zouden vertrekken, was een emailtje voldoende om aan de start te kunnen staan.

Na een duurder dan normale reis over de autoroute (we moesten wat extra aftikken na "beschoten" te zijn door een lasergun) kwamen we gisteravond aan in St. Augulf. Vanmorgen on 6 uur opgestaan en om 7 uur zat ik op de fiets richting Grimaud (ong 30km). Misschien niet de meest voor de hand liggende voorbereiding op een wedstrijd, maar als je in het ochtendzonnetje langs de Mediterrane fietst dan ben je dat zo vergeten. De wedstrijd ging over 9 ronden van ruim 8km. 75km met 640 hoogte meters, weer eens wat anders dan 4 linker bochten om een weiland in de Peel. Onderweg naar Grimaud kwam een automobilist naast me rijden en hij vroeg mij waar de start was. Terwijl ik hem aan keek en zijn fiets en wielen bewonderde kreeg ik het gevoel dat het een snelle wielrenner was.

Bij de inschrijving krijg ik nummer 75 en ontmoet ik mijn Franse fiets vrienden. Leuk om ze weer eens te zien, en nu dan bij een wedstrijd. Het is druk bij de inschrijving. Bij de start vraag ik aan Fred, een van mijn teamgenoten voor deze dag, op wie ik moet letten in deze koers. Ik krijg de tip om de mannen uit Mandelieu in de gaten te houden. Er wordt gestart in twee groepen. Eerst vertrekken de amateurs (D1 (20-29) en D2 (30-39)) en dan mogen wij, de masters, vertrekken (D3 (40-49) en D4 (50+)).

De eerste halve ronde is geneutraliseerd. Ik begrijp nu waarom Sportcommunication geen waarde hecht aan een afgesloten parcours voor de Marmotte. Deze wedstrijd, een officiële wedstrijd, vind niet plaats op een afgesloten parcours. Wel rijden er auto's en motoren voor en achter de groepen, en staan op elke kruising en zijwegen verkeersregelaars, maar we moeten wel netjes op de rechter weghelft blijven, want tegemoet komend verkeer rijdt gewoon op de linker baan. Na de neutralisatie volgt nog een rustige eerste beklimming naar start finish. Na start finish klimt het nog een stukje door en dan een afdaling naar Cogolin. In de tweede beklimming springt de renner, die mij de weg vroeg, weg en ik sluit met een ander aan. Alleen duurt het maar even en dan moet ik toch lossen, en dat voelde niet goed. Ik voel gelijk dat we die twee niet meer terug gaan zien, en ik baal dat ik moet lossen. Weer zat ik (heel) even bij de goede ontsnapping. De renner die mij de weg vroeg won de wedstrijd bij de masters, mijn gevoel was goed. Gedurende de volgende rondes probeer ik een paar keer weg te komen, net zoals een aantal anderen. Twee keer geef ik goed gas naar boven, maar meer dan mezelf vermoeien kom ik niet. In de andere rondjes valt het me niet mee om met de eersten boven te komen. De klim gaat op de 50x17 en 19 en de klim naar de finish is ruim een kilometer lang. Als we naar de bel toe gaan ben ik samen met een 4 tal renners weggereden. Het lijkt een goede ontsnapping te zijn, maar we draaien maar met z'n tweetjes. Het samenwerken valt me een beetje tegen hier. Er wordt wel hard gefietst maar van enige samenwerking in een groep of in de achtervolging is weinig sprake. Ook deze ontsnapping heeft geen lang leven en we gaan de laatste ronde in.

De spanning loopt op. Blijven we bij elkaar? Zijn er nog ontsnappingen? Welk kransje moet ik schakelen? We blijven bij elkaar als we de laatste kilometer in gaan. Ik schakel naar de 16 en vier man van het team uit Mandelieu rijden naar de kop van het peloton. Dan herinner ik me de tip van Fred, en schuif ik ook door naar voren. Wachten is het devies, wachten wachten en wachten. Ik volg in het zog van de mannen uit Mandelieu. Als er eentje begint aan te zetten, en ik een ander naast mij hoor kreunen van pijn is dat voor mij het sein om voluit bergop te gaan sprinten. Het is nog ruim 200m en halverwege krijg ik het zwaar maar dan kijk ik achterom en zie ik dat er niemand kan volgen en dan weet ik dat mijn eerste podium daar is. Ik wil wel juichen van blijdschap maar het is de derde plaats en niet de eerste. Met een bescheiden vreugde uiting rij ik over de finish.

Na afloop is het feest. Op lange tafels staat eten en drinken. Frisdrank is er bijna niet, wel wijn, whiskey en Pastis. Dit is wielrennen in de Provence. Prachtig om mee te maken en uiteraard neem ik een glaasje Pastis. Tijdens de prijsuitreiking mag ik ook naar voren komen, ik blijk in de Categorie D3 (40-49) 2e geworden te zijn. Een mooie fles Rose is mijn prijs, en alle acht (de vier winnaars en nummers twee van de vier categorieën) krijgen we een mooie kalender met foto's van de Tour du Haut Var 2010.



De polar gegevens van de wedstrijd

De volgende dag een wedstrijd verslag in de krant.
]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100421-230903 Bakel
Gister tijdens de training al veel wind. Ik kreeg toen het idee dat ik voor de wedstrijd van morgen de Zipp’s maar moest vervangen voor wielen met lage velgen. Met zoveel wind, in het peloton, zal het niet lekker racen zijn met die hoge velgen. Maar na de douche zat ik te lekker op de bank voor de brandende openhaard met Hélène, en bleven de Zipp’s op de Pinarello zitten.

Om half 6 fiets ik naar Edwin en samen rijden we met de auto naar Bakel. Daar moet het vandaag gebeuren. Als we uit de auto stappen is het “ijzig” koud. De gevoelstemperatuur valt behoorlijk tegen. Maar koersen doe je in de korte broek, dus even doorbijten. Rugnummers ophalen, opspelden, Tim en zijn Rene (zijn buurman) gedag zeggen en nog snel een rondje inrijden. Pff dat valt niet mee, er staat heel veel wind en ik krijg het gevoel dat de wind met mijn Zipp’s aan het spelen is. Het rondje vraagt ook veel van ons, er zitten wel zeven bochten in en de twee meter breedte wordt lang niet overal gehaald. Dan opstellen in het startvak en luisteren naar het verhaaltje van de man met de microfoon. Een paar minuten na de amateurs mogen wij ook vertrekken. En het gaat gelijk hard. Als ik naar voren kijk zie ik ook waarom, er zijn gelijk twee man weggesprongen, pfff wat een leeuwenhart moeten die hebben, en dat met deze wind. Ik kijk nog eens goed en zie dat Edwin een van die twee is. Ik prijs me gelukkig, want nu hoef ik niet mee te werken in de achtervolging.

Het eerste bochtje naar rechts levert gelijk problemen op. Er ligt een groot gat naast en de wind staat hier schuin tegen, de wind laat mijn Zipp’s bollen en ik waai er bijna in. Pfff Zipp’s met zoveel wind, ik heb spijt dat ik de Eurussen niet gemonteerd heb. Halverwege het eerste rondje doen mijn benen al flink pijn, en ik zit niet gemakkelijk in het peloton. Soms heb je dat, er mist zelfvertrouwen. Ik bemoei me niet met de kop maar blijf rond plaats 10 hangen. Edwin en snelle Tonny (zijn kompaan in het avontuur) krijgen gezelschap van een derde renner. Over startfinish rijden we ineens door een grote stofwolk, en missen we de luchtverfrisser. Een boer heeft besloten om over een gort droog akker mest te gaan uitrijden, heerlijk als je met je tong over het stuur hangt te hijgen naar lucht. Edwin en kompanen houden het bijna drie ronden (van 5km) vol, chapeau. Langs de kant ontwaar ik Helene, Klaas en Teun, die ons enthousiast aanmoedigen elke keer als we langs komen, ook Rene de buurman van Tim staat bij hun, die had zijn dag niet vandaag. De rust keert echter niet terug in het peloton, oa Peter Verhouden plaatst de ene demarrage na de andere. Dan ineens rijden zes man weg, ik zie het gebeuren zet aan maar er wordt slecht overgenomen, en ik ben niet van plan mijn eigen bordje eerst helemaal leeg te eten om daarna niet meer bij een ander aan te kunnen schuiven. Gevolg is wel dat de zes man wegrijden, maar aangezien ik Tim daarbij heb zien zitten, is het niet mijn probleem. Het is weer tijd voor flink wat gescheld in het peloton, de jacht komt niet goed op gang c.q. stopt elke keer te vroeg. Als het zo uit komt draai ik netjes op kop mee, ik wil een jacht ook niet echt frustreren, maar aangezien de FCA boys niemand in de kopgroep hebben, is het feitelijk aan hun om de jacht te organiseren. Door wat gedrang zit ik ineens midden in het peloton, en als ik weer van voren zit, zie ik dat 2 man weggereden zijn waaronder eentje van de Mol. Daar had ik bij willen zijn, en plots lig ik op volle snelheid en raas ik alleen, in de achtervolging, langs mijn supporters over start finish, alwaar geen 200 euro liggen te wachten, en achterhaal ik de twee. Om mijn goede bedoelingen te tonen haak ik niet achteraan vast, maar vlieg er overheen en gebaar dat ze mee moeten gaan. Mijn enthousiasme was iets te groot, ze haken niet aan. Ik zie de zes koplopers en rij alleen door, maar wat later blijkt ook mijn overmoed iets te groot en als het peloton harder naar mij toe rijdt, dan ik naar de kopgroep is het een goed moment met deze kamikaze actie te stoppen. De kopgroep blijft inzicht maar ook vooruit. Bij de laatste doorkomst start finish probeert Peter Verhouden het nog een keer en ik spring met hem mee, en neem na de streep de kop over, maar hij sluit niet aan. Vreemd. Later blijkt dat hij dacht dat het de finish al was.

Opmaken voor sprinten om plaats 7. Ik probeer mijn positie redelijk voorin te handhaven, maar dat valt niet mee. Voor het eerst wil ik me niet laten weg duwen, en duw ik terug, en nogmaals en nogmaals, maar ik verlies het, beland in de berm (waar ik niet van hou) verlies plaatsen en stuur de weg weer op. Gaatje, en langs de andere kant kan ik weer naar voren en zie ik Edwin wegrijden, en goed wegrijden ook, er wordt niet gereageerd, iedereen is met de sprint bezig. De laatste bocht komt er aan, ik stuur als 5e door de bocht, nog EEN kilometer te gaan. Er wordt positie gezocht, geduwd, en ik verlies weer plaatsen. Klein gaatje aan de rechter kant, ik gebaar en krijg de ruimte, Edwin is ver weg, ik zie de finish, nog ruim 500 meter en ineens weet je het, je wilt hardrijder worden , ik schakel naar de 13, besluit (was het een besluit?) niet op de sprint te wachten en ga vol aan. Schakel naar de 12, en zittend op het zadel ram ik de pedalen naar beneden. Edwin komt ineens hard dichterbij, dat was niet helemaal de bedoeling, de benen verzuren nu hard, nog 100 meter en ik wordt langzaam ingehaald door de FCA man, ga Edwin voorbij en wordt dus 8e. Achterom kijkend zie ik dat er een mooi gat is geslagen met de rest van het peloton, en dat doet me veel plezier. Tim is uiteindelijk 5e geworden in de verbrokkelde kopgroep. Al met al een mooie dag voor CTWT, drie man bij de eerste 10. En de laatste kilometer veel profijt gehad van de Zipp's :-)
]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100414-232733 de Mortel
Vandaag stond de WVAN wedstrijd in de Mortel op het programma. Vroeg begonnen op het werk, om zodoende op tijd thuis te kunnen zijn, wat ook lukte. Om kwart over vijf op de fiets richting de Mortel. Maar na een 5 tal kilometers hield ik het voor gezien, omgedraaid en terug naar huis. Waarom?? Als ik heel eerlijk ben, dan weet ik dat niet. Gene “goesting” zouden onze zuiderburen zeggen. “zwak ziek en misselijk” zou mijn vroegere schaatstrainer gezegd hebben. Hoe dan ook de zin om te koersen was weg, vermoeide benen, het hoofd dat niet wil, gister toch te fanatiek getraind, de koers van zondag nog niet verteerd? Allemaal mogelijkheden, het zal wel een combinatie zijn met veel te weinig slaap.

Maar gelukkig was Tim wel naar de Mortel gegaan, en stonden zijn hoofd en benen wel naar koersen. Daar waar Tim vorige week de sprint nog te vroeg aan ging, en anderen vanuit zijn wiel het afmaakten, liet Tim vanavond zien dat hij een hele snelle (in dubbel opzicht) leerling is. Naar ik van diverse kanten gehoord heb, heeft Tim in een zinderende eindsprint de 2e plaats behaald, en het scheelde maar een banddikte of hij was eerste geworden. De hoogste podium plaats komt nu wel erg dichtbij.
Chapeau Tim, en ik was er graag bij geweest om het te vieren.]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100411-185309 21e Sint Jozef semi-klassieker Someren-Heide

Eind december, bij het ontvangen van mijn "License to Race", heb ik mijn eerste doel voor 2010 in de agenda gezet. De licentie geeft nu nl aan dat ik tot de groep Masters 50+ behoor, en laat nu de Sint Jozef Klassieker een van die wedstrijden te zijn waar het onderscheidt tussen Masters 40+ en Masters 50+ gemaakt wordt. Een podiumplaats dat zal er toch wel inzitten bij de oudjes. Dus daar moest het gebeuren.

Gistermiddag zat ik op de bank te filosoferen, plaats ik ergens in de laatste ronde de beslissende ontsnapping, of vertrouw ik helemaal op mijn eindsprint?

Vanmorgen met de fiets naar Someren-Heide vertrokken. Ontspannen 25km infietsen en warmdraaien, wat geen luxe is want het is kouder dan gedacht en er staat een flink stukje wind. Bij de inschrijving is het al druk, Tim, Edwin en Rene van Dijk zijn er ook. Rene gaat ook met de 50+ers koersen, de wedstrijd van afgelopen woensdag is hem goed bevallen. Nog even een korte babbel met Ruben, en dan is het tijd om naar de start te gaan.

Daar staan ze dan, de 50+ers. Ik bekijk ze eens goed. Naast een renner met een rood/wit/blauw shirt staat zelfs een renner met een regenboog tenue (shirt en broek). Geen idee wat ik me daarbij voor moet stellen, zijn dat nu echte wielertoeristen, die in hun mooiste wielerkleding komen koersen? Wat er in ieder geval NIET in mij opkomt is dat deze man misschien wel wereldkampioen bij de Masters 50+ is. Dan klinkt het startschot en zijn we weg. Na 300 meter de bocht naar links en het tempo vliegt omhoog. De wind staat hier schuin en het is op het kantje rijden (lees ook kantklossen, het verhaal van een rupsje bij de Masters 40+). Dan weer een bocht naar links, er zouden er nog vele volgen, tegenover nul naar rechts, en na 2,5km wordt de hoogste snelheid van de koers al bereikt. Ik ben ondertussen goed opgeschoven naar voren. Bij wind is het belangrijk om voorin te rijden, het kan breken voordat je het in de gaten hebt. Weer een bocht naar links en we beuken vol tegen de wind in. Rustig beginnen dat bestaat niet bij amateurwedstrijden in Nederland. En dan de eerste demarrage van de dag, de man in de regenboogtrui zet aan, en niet te zuinig ook, en ineens besef ik dat die man gene pannenkoek is, maar "gewoon" de wereldkampioen bij de Masters 50+.

Een gevoel van enige onderschatting van deze koers begint zich van mij meester te maken, maar tegelijkertijd reageer ik, vliegt mijn hartslag naar de 190 en sluit ik met bijna opgeblazen benen aan bij de eerste kopgroep van de dag. Met 8 man zijn we los van het peloton, en ik zit erbij. Tijd voor herstel is er niet, er moet gedraaid worden, en iedereen draait mee. Er wordt wat afgepraat/geschreeuwd in een kopgroep, en ik krijg te horen dat ik te licht fiets, en een tandje bij moet schakelen, maar het is nog zo lang en ik wil op souplesse blijven fietsen. De ketting blijft mooi op de 15 liggen. Ik zit weer in de kopgroep, zou het nu de goede ontsnapping zijn? De finish is nog ver, en het meedraaien gaat niet vanzelf, maar verzaken dat kan ik niet, en mijn visioen van gister wordt binnen 10km bijgesteld van een podiumplaats naar een "Did Not Finish", want ik geloof niet dat ik dit 11 rondjes vol ga houden. Als we weer een aantal keren naar links zijn gegaan, volgt er een nieuwe demarrage van "Fast Fred". De kopgroep splijt in tweeën. Ik kan niet aansluiten en met z'n vijven zien we de andere drie een kleine voorsprong nemen. Het wordt er niet gemakkelijker op, want nu moeten we met z'n vijven draaien. De drie nemen heel langzaam een grotere voorsprong, en zouden ook niet meer teruggepakt worden. Ik troost me met de gedachte dat ik in de goede ontsnapping mee was. Al blijven we goed samenwerken, we kunnen niet voorkomen dat halfweg koers een groepje van een man of twaalf aan komen sluiten. Wel jammer, maar het betekent wel dat ik een beetje op adem kan komen, de hartslag heeft de hele tijd dik in het rood gestaan, deze wedstrijd is veel zwaarder als die van vorig jaar bij de masters 40+. De heilige Sint Jozef heeft mijn onderschatting van hem flink afgestraft, een wijze les voor deze "ongelovige". Gedurende 20km rijden we in deze samenstelling verder. Het valt me op dat maar een paar van de twaalf aangesloten mannen mee draaien.

Als er nog 12km te rijden zijn, weer op het stuk tegen de wind in, zie ik een "putdeksel" (bijnaam voor de renners van de Nering Bogel ploeg) zijn kuiten spannen. Ik reageer direct, en dat was geen seconde te laat. Vol wordt er doorgetrokken en even later zijn we met zeven man los. We draaien gelijk goed door. Als we over start/finish gaan, zie ik Hélène staan. Nog twee rondjes, en dan sprinten voor de vierde plaats? Als we zo door blijven rijden komen ze van achteren niet meer terug. Na weer een bocht linksom kijk ik naar achteren, en zie dat we inderdaad gaan uitmaken wie er op de plaatsen 4 t/m 10 gaan komen. Ik heb al bedacht dat ik als 4e of 5e de laatste bocht door wil gaan, de finish laan is lang genoeg, maar ik dub nog wel over de versnelling. Moet ik op de 12 sprinten, of de 13 of zelfs de 14? De wind staat niet gunstig, en net als ik besluit dat ik de ketting straks op de 14 ga leggen (schakelen kan altijd nog) gebeurd het weer. We zijn de laatste 2km ingegaan, en rijden weer vol tegen de wind in, en weer plaatst er iemand een splijtende demarrage. Ik kan ik het wiel komen, in het zadel, uit het zadel, in het zadel en ik moet langzaam lossen, kijk naar achteren, geen mededogen, uit het zadel in het zadel, en het is op echt uit het wiel gereden, toch twee die er overheen komen en aansluiten, hebben netjes mijn bordje leeggegeten. Ik kijk naar achteren, in mijn wiel iemand die niet wil/kan overnemen en de andere twee zijn rijden op een 20-tal meters. Iedereen is moe, doorgaan dus, maar 200 meter verder zijn de benen weer leeg, ik vraag of de ander wil overnemen, nee dus, kijk nog een keer naar achteren, en ik trap weer door, de laatste bocht door, de drie voor mij rijden op 50 meter, maar dat is zo een groot gat, ik schakel maar wat en zet voor de laatste keer aan. Als 7e ga ik over de finish. Mijn ontgroening bij de Masters 50+ is een feit, van onderschatting zal de volgende keer geen sprake zijn.

Het podium.

Even later is de finish van de Masters 40+. Edwin en Tim zitten in een derde groep.
Tim wint die sprint voor Edwin om de 18e plaats.

Na afloop nog even nakaarten onder het genot van een latte macchiato. Het was Rene van Dijk, de buurman van Tim, nu heel wat zwaarder gevallen dan afgelopen woensdag. Maar hij gaat door. Tim en Edwin konden niet goed uitleggen wat het nut van hun weekje trainen op Mallorca nu geweest is.]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100407-224746 Deurne Walsberg

Nee hier zou ik niet starten had ik me twee weken geleden voorgenomen. De conditie loopt achter bij vorig jaar en dan heb ik hier niets te zoeken. Maar na een training op de kluis dacht ik daar toch anders over, het ging gemakkelijker dan gedacht, dus waarom niet naar de eerste WVAN wedstrijd van het jaar.

Gisteravond de fiets race klaar gemaakt. Nieuwe ketting en cassette erop. En de Zipp's weer gemonteerd, want "doping" laat je natuurlijk niet in de schuur hangen. Nieuwe CTWT kleding aan en samen met Rob Linsen naar Deurne.

Het is druk bij de inschrijving, het is dan ook mooi weer en nagenoeg windstil. Aan de start een kleine 50 "oude" mannen die willen racen. Na de start rij ik gelijk voorin mee. Als ik na de eerste ronde Frank Witlox naar voren zie schuiven, geeft ik Tim nog aan dat hij op Witlox moet letten. Als Witlox wegrijdt kun je maar beter mee zijn, dan dat je het gat moet dicht rijden. En ja hoor, daar gaat hij, en ik spring mee. Met vier man komen we los van het peloton en is de eerste ontsnapping van het jaar een feit, jammer dat Tim niet mee is. Met z'n drietjes draaien we goed kop over kop en even krijg ik het gevoel dat ik in de goede ontsnapping zit. Maar drie man is een beetje weinig, en de vierde man wil niet mee werken, heeft slechte benen zegt hij (in de massasprint zou hij later 2e worden, op 10cm van de winnaar, hoezo slechte benen). Deze ontsnapping zou niet de goede blijken. na een kilometer of 5 is het gebeurd. De omstandigheden zijn te goed, geen wind, en dan kan iedereen wel hard rijden en is het moeilijk om weg te komen. Het vervolg van de race kent ook geen ontsnapping meer. Ik fiets erg gemakkelijk voorin mee en probeer een paar keer iets maar zonder resultaat.

Het gaat vast een massasprint worden, en dat betekent dus weer dringen op de smalle wegen, en daar heb ik het niet zo op. Als ik nu eens goed voorin zou zitten bij het aangaan van de sprint, dan kan ik misschien goed mee sprinten. Dus met nog 5km te gaan ga ik op kop rijden en houd ik de linker kant dicht, daar zal niemand langs komen. Zo gedacht zo gedaan, met als gevolg dat ik ruim 4km lang op kop rij, niet zo handig dus. Bij het uitkomen van de laatste bocht, met nog 700m te gaan lig ik vierde, niet slecht maar die andere drie hebben net als ik hun kruit al verschoten, want even later dendert er een trein omgeven door stofwolken overheen en mee sprinten lukt niet meer. In een flits zie ik dat Tim de locomotief is, met in zijn wiel de vertragende factor van wat de juiste ontsnapping had moeten zijn. Ik durf niet naar links te gaan, de snelle stroom in, en laat de sprint maar lopen. Tim z'n snelheid is goed genoeg, maar hij zat te vroeg op kop en wordt uiteindelijk 6e, maar weet dat er veel meer in kan zitten. Ik wordt 20e, niet verwonderlijk als je niet mee sprint. Wel weer wat wijzer, een laatste rondje op deze manier is dus ook niet handig als je mee wilt sprinten. Wel teleurgesteld, niet eerder reed ik een wedstrijd zo gemakkelijk en niet eerder had ik zo'n slechte uitslag. Mijn benen voelden na afloop beter dan voor de wedstrijd.

Bij de amateurs zat Rob Linsen in de kopgroep en finishte hij als 4e.]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100402-232924 Zonder Garmin kun je ook verkeerd fietsen

De conditie van Rob Linsen is nog niet zoals we van hem gewend zijn. Tijd dus voor een flinke training met hem, de heuvels van de Eifel in.

In Slenaken stappen we op de fiets, en via Teuven (nee niet gelijk een stop voor koffie met appelgebak bij Moeder de Gans) proberen we de door mij uit het hoofd geleerde route te fietsen. Al na 5km blijk ik de verkeerde kant op te gaan (Remersdaal had niet op de route mogen liggen), door een afgesloten weg gaan we toevallig toch weer de goede kant op, en fietsen we ineens richting Henri Chapelle. Via Baelen en Membach rijden we naar Eupen. In Eupen gaat mijn interne GPS voor de tweede keer in de fout. In mijn gedachten wilde Ronald 2 weken geleden, toen we ook hier reden, overal links af, en te vroeg sla ik dus links af, wat ons op een extra klimmetje van 14% kwam te staan, twee keer zelfs omdat ik er pas achter kwam toen we aan het afdalen waren. Maar even later zijn we weer op de goede weg richting het stuwmeer.




Wel een mager zonnetje bij vertrek, maar echt warm was het niet. Maar zodra we echt aan het klimmen zijn, hebben we het niet meer koud.




De eerste lange klim vanaf Eupen loopt over een redelijke weg door het bos. Tot aan het stuwmeer is het een goede brede weg, en daarna loopt de weg dwars door het bos heen. Erg mooi en heel rustig, alleen een paar wandelaars komen we tegen.





Leuk om vanaf Nederland naar een totaal ander gebied te kunnen fietsen. Ondertussen zijn we Duitsland binnen gereden. Boven aangekomen gaat het niet gelijk naar beneden, maar blijft het redelijk vlak. De wind heeft hier vrij spel, en dat merken we goed, de wind zal ons de hele dag vergezellen, en voor het over grote deel was hij tegen ons. Na 10km gaan we eindelijk dalen, over een mooie brede weg.




Na 67km in Einruhr gestopt voor koffie met gebak in Cafe zur Post. De eigenaar herkende het CTWT shirt van ons bezoek 2 weken geleden.




Rob aan het appelgebak, en hij had het nodig. Mss had hij er beter twee kunnen eten:-). Daarna weer verder en begint de tweede lange klim van de dag al, vanaf het meer naar Steckenborn. Boven aangekomen is de wind ook weer terug. Even zoeken naar de juiste weg, en op naar Lammersdorf.




De Eiffel, een prachtige omgeving om te fietsen. Ik heb de weg goed in mijn hoofd zitten en pak de juiste afslag naar links. Allemaal bekende wegen, en Rob is een beetje verbaasd dat ik hier de weg zo goed ken, en een paar kilometer verder gaat het dan ook mis, alleen komen we daar pas 10km later achter. Dan maar via een andere weg terug. Het maakt allemaal niet zo veel uit. Via Yenatten, Hauset, Kelmis, scheuren we door naar Plombieres, onderweg nog een paar keer lekker aanzetten naar boven en het gas erop houden. De eerste regendruppels van de dag beginnen te vallen, maar het zet gelukkig niet echt door. Wel weerhoud het ons er van om in Teuven te stoppen voor het appelgebak.


Het was een hele mooie tocht. 134km met 1800 hoogte meters. waar we toch een kleine 5 uur zoet mee zijn geweest.]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100309-235924 Het heeft even geduurd voordat ik dit jaar door de duizend kilometer grens ben gegaan. De afgelopen jaren was ik daar elke keer veel eerder doorheen. Sneeuw, ijs, pekel, regen, feestjes en andere factoren maakten het dit jaar een stuk moeilijker om met enige regelmaat de kilometertjes op de weg te draaien. Niet dat ik snel thuis blijf zitten als het weer even tegen zit. Maar de sneeuw en gladde wegen waren mij de afgelopen maanden al niet gunstig gezind op de MTB waardoor ik het lot op de racefiets niet extra wou tarten.


De duizend kilometer grens blijft een speciale grens. Toen ik in 2001 begon met fietsen had ik als doel om de Mont Ventoux te beklimmen, en ik had mezelf wijs gemaakt dat ik dan minstens duizend kilometer moest hebben getraind om daar aan te beginnen. Daar heb ik vervolgens drie maanden over gedaan, de duizend kilometer dan, de beklimming van de Mont Ventoux ging gelukkig wat sneller.
]]> http://www.thierig.nl/rob/blog/index.php?entry=entry100203-205947
En het onverwachte gebeurde. Sneeuwde het nog op de dinsdagavond laat, terwijl ik met Diesel buiten liep, vanmorgen zag het er ineens prachtig uit. De zon scheen al vroeg in Eindhoven. het was een goede keuze dat voelde ik al gelijk aan. In Limburg zal er misschien nog wat ijs of sneeuw van vannacht kunnen liggen, maar tegen de tijd dat wij van plan zijn om te vertrekken moet dat met de temperatuur en de zon helemaal goed komen. Om half 11 komt Ronald mij ophalen met Martin. Marcel zien we in Maastricht, en om 12 uur vertrekken wij.

Zuid Limburg vanaf de Camerig.

En het was de goede keuze, de wegen lagen er prima bij. Het klimmen daarentegen viel zoals te verwachten niet echt mee. Elk jaar heb ik dat, de eerst twee keer fietsen in Zuid Limburg gaat niet gemakkelijk, en ik vraag me elke keer ook weer af hoe ik over een aantal maanden die hoge cols over ga komen. Maar ik weet onderhand wel dat dat allemaal wel weer goed gaat komen.

We volgen stukken van de Mergelland route. Bekend terrein. Hoe verder we naar het zuiden fietsen, des te meer sneeuw zien we liggen. Maar de wegen zijn goed schoon, totdat we met de beklimming van de Camerig bezig zijn.

Dan komen we ineens voor een afgesloten weg te staan. In de zomer vinden we dat prachtig, boven op een Alpen col, altijd goed voor een mooie foto. We gaan verder over een andere weg en komen uiteraard op het parkoers van de Amstel Gold Race uit. De Eyserbosweg is een hele kluif en boven moeten we even anders rijden dan normaal, omdat de kleine wegen nog niet schoon zijn. Maar een aantal kilometers verder rijden we weer op de goede weg, als we bij het bordje Keutenberg komen. Even is er twijfel, 22% daar zit nog niemand op te wachten, het lijkt erop dat we door rijden, maar dan besluiten we dat we dat niet kunnen maken, en draaien we om en gaan via de Keutenberg naar Valkenburg. Zoals altijd doet die Keutenberg flink pijn in de benen, vooral bij Marcel met zijn 23 achter. Martin laat duidelijk zien dat hij fit is door het vele veldrijden en gaat hier gemakkelijk naar boven. In Valkenburg stoppen we even voor koffie en wat eten, wat vooral voor Ronald en mij goed uit kwam, even bijkomen. Daarna via de Cauberg weer verder, en die hakt erin direct na de koffie. Op een zware versnelling stamp ik naar boven en dan gaat bij mij het lampje even uit. Het lijkt wel of ze het zien, want direct gaat het tempo omhoog en moet ik alle zeilen bijhalen om aan te klampen. Op de Bemelerberg, normaal mijn bergje, gaat het nog steeds niet lekker. Maar even later gaat het weer beter en ga ik samen met Marcel nog een keer flink sprintend naar boven, altijd leuk. Terug in Maastricht hebben we ruim 85km gefietst met meer dan 1000hoogte meters, niet gek voor een derde februari.

Het was een mooie fietsdag in goed gezelschap.
Ronald, Martin en Marcel, bedankt.]]>